Γεωπολιτικές φαντασιώσεις

Φωτογραφία άπο την επίσκεψη του Α/ΓΕΝ είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί αντιπροσωπευτικά πλοία και εγκαταστάσεις του Στόλου Βόρειας Θάλασσας, της Ακαδημίας Υποβρυχίων και της Ναυτικής Βάσεως στη Σαγκάη. (Φωτ: ΓΕΝ)
Φωτογραφία από την επίσκεψη του Α/ΓΕΝ στην Κίνα όπου είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί αντιπροσωπευτικά πλοία και εγκαταστάσεις του Στόλου Βόρειας Θάλασσας, της Ακαδημίας Υποβρυχίων και της Ναυτικής Βάσεως στη Σαγκάη. (Φωτ: ΓΕΝ)

Ο κόσμος αλλάζει γύρω μας κι εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι. Μια μεγάλη αλλαγή που αρχίζουμε σιγά σιγά να συνειδητοποιούμε είναι η απαγκίστρωση των ΗΠΑ από την ευρύτερη περιοχή μας. Οι Αμερικανοί κλείνουν μέτωπα στη Συρία ή στο Ιράν και μοιάζουν αποφασισμένοι να επικεντρωθούν στην Ασία, που είναι και η μεγάλη τους στρατηγική προτεραιότητα για τον αιώνα που διανύουμε. Τι θα σημάνει αυτό είναι νωρίς να το πούμε. Η Ευρώπη έμαθε να ζει κάτω από την ομπρέλα ασφαλείας των ΗΠΑ μετά τον Πόλεμο και τώρα θα νιώσει το κενό. Εμείς πάλι είχαμε βολευτεί διότι από τη μια ήμασταν αντιαμερικανοί, από την άλλη ελπίζαμε πάντοτε ότι σε μια σύγκρουση στο Αιγαίο ή την Κύπρο η Ουάσιγκτον θα παρέμβαινε, τουλάχιστον για να ηρεμήσουν τα πράγματα. «Αφεντικό», με τη γεωπολιτική έννοια του όρου, δεν μοιάζει να αναδύεται στην περιοχή. Ο Πούτιν έχει κερδίσει πόντους και πρεστίζ με τους χειρισμούς του, αλλά δεν ακολουθεί μια συγκροτημένη στρατηγική. Η Τουρκία κάνει σπασμωδικές κινήσεις και ο Ερντογάν γίνεται απρόβλεπτος, αλλά και εριστικά αλαζών. Θέλει προσοχή η αλαζονεία αυτή, καθώς συνοδεύεται από μεγάλη ασυμμετρία ως προς την οικονομική δύναμη και τη γεωπολιτική αυτοπεποίθηση που χαρακτηρίζει εμάς και τους γείτονες.

Και επειδή τη γεωπολιτική την παίζουμε σαν τις χάντρες του κομπολογιού στους ανά την Ελλάδα καφενέδες, ακούμε διάφορους να αναπτύσσουν θεωρίες για τις συμμαχίες που πρέπει να ακολουθήσουμε ως κράτος. Κάποιοι θέλουν να γίνουμε το ευρωπαϊκό Πουέρτο Ρίκο και να ακουμπήσουμε στην Αμερική. Τη ρώτησαν, όμως, αν ενδιαφέρεται, αν έχει είτε τα λεφτά είτε την όρεξη να το κάνει; Αλλοι προτείνουν τη Ρωσία. Εκείνη τη ρώτησαν; Ή μήπως είδαν καμιά μεγάλη στρατηγική βοήθεια προς τη χώρα μας, μήπως «φύσηξε ο βαρδάρης» και δεν το καταλάβαμε;

Δεν πάσχουμε από καμία αγκύλωση όταν πρόκειται για το εθνικό συμφέρον. Η χώρα πρέπει να ακουμπάει εκεί που τη συμφέρει και μόνο. Μη φτιάχνουμε όμως σενάρια από τη φαντασία μας, στηριγμένα σε επιπόλαιες αναλύσεις και ψευτορομαντισμούς.

Ρωτούν κάποιοι, ποιοι μας βοήθησαν στην κρίση. Θα σας πω ποιοι απογοήτευσαν, κατά την ταπεινή μου άποψη, και ποιοι πραγματικά βοήθησαν. Απογοήτευσαν οι Γάλλοι, που αν και παραδοσιακοί σύμμαχοι εξάντλησαν τη στήριξη στα λόγια και παράλληλα πίεζαν να αγοράσουμε κανένα ΡΑΦΑΛ με τα λεφτά που δεν είχαμε. Συνεισέφεραν, και μάλιστα καθοριστικά, οι Κινέζοι. Επένδυσαν στην Ελλάδα, αγόρασαν ομόλογα και τέλος πίεσαν τη Μέρκελ όταν φλέρταρε με την ιδέα να μας εκδιώξει από το ευρώ.

Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη φάση και η πίεση μάς κάνει να σκεπτόμαστε αν πρέπει να αλλάξουμε γεωπολιτικό προσανατολισμό και να αναζητήσουμε νέες συμμαχίες. Οσοι παθιάζονται με τέτοιες θεωρίες οφείλουν να μιλάνε με βάση πραγματικά δεδομένα. Είναι πολύ εύκολο να κάνεις ένα γεωπολιτικό σάλτο μορτάλε και να βρεθείς στο απόλυτο κενό, χωρίς στηρίγματα. Οπως έπαθαν, π.χ., εκείνοι που συνέχισαν να πολεμούν στα βουνά, γιατί δεν γνώριζαν ότι ο Στάλιν τους είχε πουλήσει χρόνια πριν στη Γιάλτα…

Του Αλεξη Παπαχελα

kathimerini.gr

Facebook
Twitter
LinkedIn
Reddit
Telegram
Doukas Gaitatzis

Doukas Gaitatzis

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

3 Απαντήσεις

  1. Το δημοσίευμα μας οδηγεί σε λογικό αδιέξοδο.
    Όταν καταλαβουμε τι κρύβει το Αιγαίο και το κοίτασμα Λεβιάθαν στην Κύπρο
    τότε μόνο θα δούμε ότι υπάρχουν πολλοί καλοθελητές.
    Οι καλοθελητές όμως θα πάνε με αυτόν που του εξασφαλίζει το μικρότερο ρίσκο.
    Και εδώ οι ΕΕΔ και η άμυνα της χώρας πρέπει να είναι ισχυρή όχι στα χαρτιά αλλά στην πράξη.
    Πράγματα που πρέπει να κάνουμε δεν χωράνε αναβολές (παραλαβή υποβρυχίων, πυρομαχικά 120mm, το σπουδαιότερο αναδιοργάνωση και αύξηση της εκπαίδευσης , νέα υλικά μαχητη αρβύλες εξαρτήσεις κράνη κτλ)
    Η γεωστρατηγική αξία επίσης της Σούδας αλλά και των Βρετανικών βάσεων στην Κύπρο είναι ανεκτίμητη.
    Κανένας δεν θα μας δώσει λεφτά τζάμπα. Δεν χρειάζεται κιόλας. Τα λεφτά υπάρχουν στο βυθό της Μεσογείου.
    Η χώρα μας πρέπει κατ’εμε να είναι ενεργά ουδέτερη. Να κοιτάει το συμφέρον της.
    Η μετατόπιση του αμερικανικού ενδιαφέροντος στην Ασία θα δημιουργήσει ένα κενό στο οποίο θέλοντας και μη πρέπει να βρούμε νέους συμμάχους είτε αυτοί λέγονται Ισραήλ είτε λέγονται Σερβία-Βουλγαρία είτε ακόμη και η Ρωσία (στενότερη στρατιωτική συνεργασία) και η Κίνα (οικονομία).
    Ο Ερντογάν εδώ και καιρό έχει μετατοπίσει τη στρατηγική του συμμαχία προς τις αραβικές χώρες ιδιαίτερα το Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία. Χώρες οι οποίες χρηματοδότησαν πολλές ισλαμιστικές επαναστάσεις.
    Ας είμαστε λοιπόν προσεκτικοί και ανοιχτόμυαλοι
    Η Ευρωπαική ένωση μόνο με το μέρος μας δεν είναι στη χώρα. Κάνουν ότι κάναν στην ανατολική Γερμανία το 90. Εκποίηση και δημιουργία υπερ κέρδους.
    Ας αξιολογήσουμε λοιπόν που μας συμφέρει να βασιστούμε

    1. Τα λες πολύ ωραία, συμφωνώ μαζί σου, αλλά τώρα αγαπητέ DG, ειλικρινά, πιστεύεις πως στην ηλιόλουστη χώρα των Βαλκανίων με την τόσο μεγάλη ιστορία υπάρχει έστω η αμυδρή αχτίδα ελπίδας ώστε να κινηθεί η χώρα μακρυά από την αγκαλιά των μεγάλων δυτικών δυνάμεων;
      Πρέπει η χώρα μας να κοιτάξει το συμφέρον της και με μακρόπνοη πολιτική να συνεργαστεί με χώρες “μη” παραδοσιακούς “συμμάχους” της.

      Σήμερα διάβασα πως οι ΗΠΑ επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τα λιμάνια από τρία ελληνικά νησιά, συγκεκριμένα της Κω, Μυτιλήνης και Σάμου, και αναρωτιέμαι, γιατί δεν επιλέγουν κάποιο λιμάνι της Τουρκίας, από το οποίο θα έχουν μεγαλύτερη ευκολία χερσαίου εφοδιασμού και πολλά άλλα.

      Πρέπει η Ελλάδα να κοιτάει το συμφέρον της, όπου και να είναι αυτό, διότι, πλέον, οφείλουμε να είμαστε ορθολογιστές και να παραδεχθούμε πως δεν υπάρχουν -αυο που ακούω συνέχεια- “παραδοσιακές” φιλίες μεταξύ κρατών, υπάρχει μόνο το κοινό συμφέρον, αυτό είναι που κρατά δύο χώρες κοντά.

      1. Ειναι θέμα επιβίωσης (!)
        Σε διαφορετική περίπτωση η χώρα θα χαθεί στην ιστορία.
        Θα ήθελα για παράδειγμα στενότερη συνεργασία με τη Σερβία σε στρατιωτικά θέματα και σε επίπεδο μεταφοράς τεχνολογίας. Κάτι τέτοιο δεν θα έθιγε κανένα και θα έθετε τις βάσεις για μια επωφελή σχέση.
        Αντίστοιχα όπως το Ισραήλ χρησιμοποιεί την χώρα μας για κοινές ασκήσεις προσομοιώνοντας βομβαρδισμούς μεγάλης ακτίνας θα μπορούσε το ίδιο να κάνει και η Ελληνική Πλευρά αξιοποιώντας παράλληλα και την βάση της Πάφου ή κάποιο εναέριο τάνκερ του Ισραήλ. Σε αυτό το πλαίσιο αγορά μεταχειρισμένων πολιτικών αεροσκαφών και μετατροπή τους σε Ιπτάμενα τάνκερ ίσως και στα πλαίσια αντισταθμιστικών ωφελημάτων για πχ την προμήθεια συλλογών κατευθυνόμενων βομβών Spice.
        Κάλεσμα σε εταιρείες νέας τεχνολογίας από οποιαδήποτε περιοχή του πλανήτη να στήσουν τις παραγωγικές τους μονάδες στη χώρα μας η οποία μπορεί να αποτελέσει το στραγικό σημείο εισόδου σε αγορές της Ευρώπης και της Μ.Ανατολής

        Απλές ανέξοδες κινήσεις πο δεν έρχονται σε σύγκρουση με κανέναν “παραδοσιακό” σύμμαχο…
        Καλοδεχούμενοι και οι Αμερικανοί αρκεί να σέβονται την κυριαρχία και την υπόσταση της χώρας μας.
        Η Τουρκία του Ερντογάν αγαπητέ Δουκα αλληθωρίζει προς τα Αραβικά κράτη Κουβέιτ και Σ.Αραβία τα οποία παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις στην περιοχή. Ειδικότερα μετά και την προσωρινή επιλογή του κινέζικου HI-SAM FD-2000 (κατ’εμε καλά κάνανε κοιτάνε το συμφέρον τους) οι Αμερικανοί είναι απίστευτα “ξενερωμένοι” με τον Ερντογάν…
        Να πω ότι είναι ευκαιρία για μας? Όπως και οι καταστροφικές σχέσεις με την Αίγυπτο…
        Τέτοιες ευκαιρίες μια φορά σου έρχονται!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.