ΗΠΑ προς Τουρκία: Ξεχάστε τα “F-35” αν πάρετε τους ρωσικούς “S-400”

U.S. Air Force photo by Alex R. Lloyd

Το θέμα αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ» αναφέροντας συγκεκριμένα ότι το τελεσίγραφο παραδόθηκε στην τουρκική επιτροπή εξοπλισμών που ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (ΗΠΑ).

Τελεσίγραφο επέδωσαν οι ΗΠΑ στην Τουρκία όσον αφορά την απόκτηση των ρωσικών S-400, επισημαίνοντας ότι σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα παραδοθούν στην Άγκυρα τα μαχητικά πέμπτης γενιάς F-35. Να σημειωθεί ότι πρόσφατα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου είχε χαρακτηρίσει την αγορά του ρωσικού συστήματος «απολύτως τελειωμένη».

Το θέμα αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ» αναφέροντας συγκεκριμένα ότι το τελεσίγραφο παραδόθηκε στην τουρκική επιτροπή εξοπλισμών που ταξίδεψε στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με αυτό, η αγορά από τη Ρωσία των τεσσάρων συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας S-400 Triumph, αξίας 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που ανακοινώθηκε το Δεκέμβριο, θα έχει ως συνέπεια να μη δοθούν στην Τουρκία μαχητικά πέμπτης γενιάς F-35.

«Μπορώ να πω ότι συνεχίζονται οι συζητήσεις μας με τις ΗΠΑ σχετικά με το σύστημα πυραύλων Patriot» δήλωσε την Παρασκευή στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Χαμί Ακσόι όπως ανέφερε το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu. Επιπλέον, η Τουρκία επιθυμεί να αγοράσει συστήματα αεράμυνας από την γαλλοϊταλική κοινοπραξία Eurosam, δήλωσε ο αξιωματούχος.

Ο εκπρόσωπος πάντως του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών παραδέχθηκε ότι «το σύστημα που αγοράζουμε από τη Ρωσία δεν μπορεί να ενσωματωθεί στα συστήματα του ΝΑΤΟ, αλλά διατηρούμε το στόχο μας για την ανάπτυξη ενός συστήματος συμβατού με το ΝΑΤΟ».

Πηγή: naftemporiki.gr

Facebook
Twitter
LinkedIn
Reddit
Telegram
Doukas Gaitatzis

Doukas Gaitatzis

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

9 Απαντήσεις

  1. Ήταν αναμενόμενο. Το είχαμε γράψει και όταν διαβάζαμε τα άρθρα για το πως θα αντιμετωπίσουμε τα Τουρκικά F35. Θυμάμαι τις ατελείωτες ώρες μελέτης των RAM και τα φάσματα της ΗΜ τεχνολογίας και το πως κανένας δεν έγραφετο φανερό, πως η Τουρκία οσο και να λέει άρες μάρες κουκουνάρες εξαρτάται από άλλους.
    ΥΓ) Περιμένω φυσικά ακόμη τις εξελίξεις, αλλά μέχρι τότε θα προβοκάρω και θα ήθελα να δώ ένα σχόλιο του Kosta για το πως αντιμετωπίζονται τα Τουρκικά F35. 🙂

    1. Η πραγματική απειλή (όσον αφορά το στρατιωτικό/τεχνικό μέρος) προέρχεται (η θα προέρχεται σε λίγο) απο αλλά συστήματα που ξεκίνησαν να αναπτύσσουν οι γείτονες μας στα ανατολικά. Νομίζω ότι η πραγματική μελλοντική πρόκληση δεν θα είναι η αντιμετώπιση του συγκεκριμένου αεροσκάφους, αλλά τα νέα συστήματα του τουρκικού Πυραυλικού Πυροβολικού.

      Η περίπτωση με τους πυραύλους Scud του Ιράκ στον 2ο πόλεμο στον περσικό κόλπο, έδειξε πόσο απαιτητική είναι η αντιμετώπιση ακόμα και ενός σχετικά αδύναμου και ανακριβή πυραυλικού συστήματος, το οποίο μπορεί να μεταφέρει διάφορα όπλα (μεταξύ αυτών και μαζικής καταστροφής) σε μεγάλες αποστάσεις εκτός εμβέλειας των μέσων για την αντιμετώπιση αυτού(τα οποία απουσιάζουν μέχρι σήμερα απο το οπλοστάσιο των ΕΕΔ, όπως και μια αποτελεσματική αντιβαλλιστική άμυνα στο στάνταρ της εποχής).

      TURKEY’S ASPIRATIONS FOR LONG RANGE MISSILES
      Mar 2, 2017

      In February 2017, Jane’s revealed that Turkey’s state owned weapons manufacturing company, Roketsan, was developing long range Bora ballistic missiles. To all but the closest Turkey-watcher, this seems odd given that Turkey currently possesses only short range ballistic missiles (SRBMs), such as the MGM140A Army Tactical Missiles (ATACMs) (range of 165kms), the J-600T Yildirim I and II (range of 150 and 300kms range respectively). However, in 2011, the Turkish state scientific research institute, the Tubitak stated that Turkey would develop missiles with ranges of 800kms, 1500kms and 2500kms.
      In the past, missiles with such ranges, 2500kms especially, did not seem necessary given Turkey’s geostrategic situation, even when you account for the fact that Turkey’s threats are not just confined to states in the region, but also non-state actors such as Daesh. A Turkish missile with the range of 1000-1500kms can target Damascus, Tehran, Tel Aviv and Cairo as well as all of Daesh’s territory, to name a few.
      Turkey’s neighborhood comprises many states with which the country does not share very cordial relations. These include Israel, Syria and Iran to name a few. Israel’s long range ballistic missiles like the Jericho category missiles are also capable of carrying nuclear warheads. Syria on the other hand, possesses the liquid-fuelled Scud category missiles while Iran is progressing with its Shahab and the Sejjil ballistic missiles, as well as its nuclear-capable cruise missile program such as the Soumar. The Iranian developments are particularly relevant as veteran journalist, Burak Bekdil points out, Turkey’s missile program matured during the Turco-Persian rivalry starting in 2011.
      In addition, both Israel and Iran possess solid-fuel propelled missiles – easier to prepare, not requiring much launch time and therefore less susceptible to enemy surveillance and detection – which increases their survivability.

      Underpinning these developments is the fact that Turkey’s current leadership appears to want to project the power of a regional hegemon. Ballistic missiles are weapons that enhance a country’s power and prestige and this would be complemented by an in development Turkish air defence system. It is worth noting that Turkey is also a host to the US European Phase Adaptive Approach (EPAA). The EPAA is an initiative of the United States to field missile defence system in NATO countries like Romania and Poland along with missile defence radar in Turkey.
      While it’s unclear as to whether Turkey’s indigenous missile defence system will be integrated with the NATO missile defence system, missile defence alone cannot achieve regional dominance. Turkey appears to have figured that out. This is proved when in 2016 Turkey’s procurement official, Ismail Demir, expressed its concern that it is “difficult for a country to be deterrent with defensive missiles only.”
      That said, NATO in 2016 itself was not happy when Turkey decided to develop long range ballistic missiles. A NATO ambassador had expressed concern in 2016 that “Turkey is a part of security umbrella (of the NATO under Article V of the Washington Treaty). We are not sure if any Turkish effort for offensive missiles makes strategic sense.” There is little doubt that NATO countries would be concerned with Turkey’s continued development of offensive missile systems.
      However, for Turkey, post the failed coup, its faith in NATO, especially the US has diminished. Given this change, it will be interesting to see how Turkey manages to maintain peace with NATO as it develops regional and strategic capabilities. On the other hand, it would also be interesting to see how NATO, especially the United States handles the issue of Turkey’s long range missile systems, especially at a time when Turkey’s relations with Russia are warming.

      https://cdainstitute.ca/turkeys-aspirations-for-long-range-missiles/

      1. Πράγματι έτσι είναι. To έχουμε γράψει και αυτό. Παρόλα αυτά τα Yldirim, οι Bora και η υπό κατασκευή προηγμένη εκδοσή τους, απειλούν ακίνητες εγκαταστάσεις οι οποίες βρίσκονται υπό την ομπρέλα των Patriot. Δεν ξέρω εαν οι Hawk έχουν παραμέτρους βολής για υπερηχητική τερματική φάση βαλλιστικών, αλλά είναι και αυτοί αξιόπιστοι πύραυλοι για άμυνα από όπλα τύπου AGM-142. Σε ανύποπτο χρόνο εφημερίδα της Κύπρου έχει ποστάρει οτι η Ελλάδα θα προμηθευτεί 3 νέα Patriot με 1-2 μεταχειρισμένα (γράφω ξανά οτι η είδηση δεν είναι διασταυρωμένη, ίσως αφορά ΑΩ, αλλά επικαλείται απόφαση της βουλής του 2014 )
        Παρόλα αυτά οι Bora και οι Υldirim μπορούν να προσφέρουν σημειακά πλεονεκτήματα και οχι να κερδίσουν πολέμους. Τις αναμετρήσεις τις κερδίζει το πεζικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι V2 με τις επιθέσεις στο Λονδίνο.
        Παρακάτω φωτο από δομή του ιστορικού V-2
        https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2c/Aggregat4-Schnitt-engl.jpg/800px-Aggregat4-Schnitt-engl.jpg

  2. Η πηγη ειναι η Χουριέτ. Μπορεί να ειναι μυθεύματα, μπορεί και να καλλιεργούνε κλίμα στον λαο τους. Οταν το ακουσουμε απο τα χειλη των Αμερικανων θα εχει καποιο ειδικοτερο βάρος η ειδηση.

  3. Είναι πολλά τα χρήματα….μεχρι να παρθεί η απόφαση βλέπουμε…προς το παρόν το πρώτο αεροσκάφος ενδέχεται να παραδοθεί κανονικά και τούρκοι πιλότοι εκπαιδεύονται στις ΗΠΑ

    1. Η γεωπολιτική επιπλοκή της Τουρκίας στα συμφέροντα της Αμερικής στη μέση ανατολή είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ. Δεν τίθεται θέμα κόστους προγράμματος, παρόλα αυτά οι πιλότοι της Τουρκίας μπορούν άνετα να συνεχίσουν να εκπαιδεύονται, σε ένα όπλο που θα ερωτηθεί τελικά ο λευκός οίκος για να αποκτήσουν, συντηρήσουν και επισκευάσουν.

  4. @geoexplorer72

    Οι πύραυλοι V-2 μπήκαν σε υπηρεσία ένα χρόνο πρίν λήξει ο πόλεμος και σε σχετικά μικρούς αριθμούς, έτσι δεν πρόλαβαν να επηρεάσουν την εξέλιξη η το αποτέλεσμα του πολέμου.

    Μπορεί να μην είναι ο παράγοντας η το όπλο που θα φέρει μια νίκη η την επικράτηση στο πεδίο μάχης, στραμμένο προς τις πυκνοκατοικημένες περιοχές και εξοπλισμένο με κεφαλές όπλων μαζικής καταστροφής(αν και δεν είναι απαραίτητο για να δράσει ψυχολογικά), νομίζω όμως ότι σε επιθέσεις κορεσμού με μεγάλο αριθμό πυραύλων θα είναι μια μεγάλη πρόκληση για τους Πάτριοτ (οι οποίοι είναι και σύμφωνα με ειδικούς υπερτιμημένοι σαν όπλο για αντιβαλλιστική άμυνα, και αυτό σε περιπτώσεις που δεν είχαν να αντιμετωπίσουν επιθέσεις με μεγάλο αριθμό εισερχομένων (παλαιότερων) συστημάτων όπως τους ιρακινούς Scud. Εδώ θέλω να σημειώσω ότι οι δυνάμεις του στρατιωτικού συνασπισμού κατά του Ιράκ στο 2ο πόλεμο στον περσικό κόλπο, έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση και προτεραιότητα στον εντοπισμό και την εξουδετέρωση των Scud, με την εμπλοκή ειδικών δυνάμεων και εναέριων μέσων όπως π.χ. τα μαχητικά εγγύς υποστήριξης Α-10 που είχαν σύμφωνα με επίσημες αναφορές σημαντικό μέρος στην αντιμετώπιση/εξουδετέρωση του ιρακινού πυραυλικού πυροβολικού που απειλούσε πόλεις και άλλες εγκαταστάσεις στην Σαουδική Αραβία και στο Ισραήλ).

    Επίσης αξιοσημείωτο είναι ότι οι ρωσικοί Iskander στο Καλίνινγκραντ αλλά και στην Αρμενία θεωρούνται απο το ΝΑΤΟ απειλή στρατηγικής σημασίας, επειδή πρόκειται για εξελιγμένο σύστημα με αντίμετρα και δυνατότητες για ελιγμούς αποφυγής της εχθρικής αεράμυνας στην τελική φάση της κατεύθυνσης του όπλου προς τον στόχο.

    «Ο ρωσικός πύραυλος Ισκαντέρ, ο εφιάλτης της αμερικανικής αντιπυραυλικής ασπίδας
    του Βαλεντίνου Βασιλέσκου

    Όλο και περισσότερο, το ΝΑΤΟ έχει τοποθετήσει νέα επιθετικά όπλα στα σύνορα της Ρωσίας, αναγκάζοντας τη Μόσχα να απαντήσει με την ανάπτυξη αμυντικών όπλων. Το σύστημα ρωσικών πυραύλων εδάφους-εδάφους Ισκαντέρ (Iskander, Αλέξανδρος) (Κώδικα ΝΑΤΟ SS-26 Stone), παράγεται από το εργοστάσιο πυραύλων του Votkinsk (1.000 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας). Σχεδιάστηκε ειδικά για να τρυπήσει την αμερικανική αντιπυραυλική ασπίδα. Ο πύραυλος Ισκαντέρ, με 500 χιλιόμετρα βεληνεκές, περιέχει έναν μόνο όροφο Σογιούζ NPO, και λειτουργεί με στερεά καύσιμα. Η 152η ταξιαρχία τακτικών πυραύλων του Chernyakhovsk, στον θύλακα του Καλίνινγκραντ, είναι εξοπλισμένη με πυραύλους Ισκαντέρ που τοποθετήθηκαν 200 χιλιόμετρα από τη βάση του Redzikowo η οποία έχει τον ρόλο να εξουδετερώσει την αντιπυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ στην Πολωνία.

    Σε απάντηση στην αντιπυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ που τοποθετήθηκε στη Ρουμανία, πιθανόν να εγκατασταθεί μια συστοιχία Ισκαντέρ στην Κριμαία, με ένα σύνταγμα βομβαρδιστικών αεροπλάνων μακριάς εμβέλειας Tu-22M3. Ο χρόνο προετοιμασίας εκτόξευσης για μια συστοιχία πυραύλων Ισκαντέρ είναι 4 λεπτά, και η τακτική που χρησιμοποιείται καθορίζει τον αριθμό των ταυτόχρονων εκτοξεύσεων δύο ζευγών πυραύλων, με πιθανή απόκλιση 2-6 μ. Οι πύραυλοι Ισκαντέρ μπορούν να φέρουν συμβατικές κεφαλές (θερμοβαρικές βόμβες, βόμβες σε κιβώτια, ή σε anti-bunkers) ή πυρηνικές κεφαλές. Από την Κριμαία μέχρι τη ρουμανική ακτή της Μαύρης Θάλασσας, υπάρχουν 378 χιλιόμετρα ενώ η εμβέλεια του πυραύλου Ισκαντέρ είναι 500 χιλιόμετρα.

    Η τροχιά του πυραύλου Ισκαντέρ δεν είναι βαλλιστική, διαφορετικά, με βάρος 3,8 έως 4,2 t, θα είχε εμβέλεια 1.500 χιλιόμετρων. Η ταχύτητα πτήσης του πυραύλου Ισκαντέρ είναι 7.600-9.300 χλμ/ώρα κάτω από υψόμετρο 60.000 μ, το μεγαλύτερο μέρος της πτήσης γίνεται πάνω από τα πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας, δηλαδή στα 40.000 μ. Αυτό το προφίλ βασίζεται στο γεγονός ότι οι πύραυλοι ΑΑ μεγάλης εμβέλειας όπως οι MIM-104 Patriot PAC-3, οι οποίοι έχουν επίσης αντιπυραυλικές ικανότητες, έχουν ανώτατη οροφή στα 30.000-35.000 μ. Το ανώτατο αυτό όριο έχει καθιερωθεί επειδή τα περισσότερα μαχητικά αεροπλάνα δεν υπερβαίνουν τα 20.000 μ. Ωστόσο, η Ρουμανία δεν έχει πυραύλους Πάτριοτ και οι αντιπυραυλικοί πύραυλοι SM-3 Block 1B που εξοπλίζουν την ασπίδα στο Deveselu δεν μπορούν να αναχαιτίσουν τίποτα κάτω από το υψόμετρο των 80.000 μ, υψόμετρο από το οποίο αρχίζουν να λειτουργούν οι αισθητήρες του.

    Στην τελική φάση της πτήσης, όταν εισέρχεται στις δυνατότητες παρακολούθησης του συστήματος Πάτριοτ, ο πύραυλος Ισκαντέρ εκτελεί ελιγμούς αποφυγής και εκτοξεύει 10 ψευδούς στόχους με τη μορφή πολυεδρικών μεταλλικών ανακλαστήρων. Η άμυνα ΑΑ διαθέτει ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, και δεν μπορεί να διακρίνει μια κεφαλή Ισκαντέρ από τους ψευδούς στόχους. Για να παρακολουθηθεί ένας πύραυλος Ισκαντέρ, θα πρέπει να εκτοξευτούν 11 πύραυλοι Πάτριοτ, και για να τον καταρρίψουν 22. Επομένως, το προφίλ πτήσης του και ο εξοπλισμός ηλεκτρονικών παρεμβολών, δίνουν στο Ισκαντέρ μια μεγάλη ικανότητα επιβίωσης, γι ’αυτό είναι σχεδόν αδύνατο να καταρριφτεί.»

    http://www.voltairenet.org/article191927.html

    Οι πύραυλοι που έχουν σήμερα οι γείτονες φυσικά δεν είναι Ισκάντερ, αν όμως με τις προσπάθειες καταφέρουν να αναπτύξουν στο μέλλον όπλα με παρόμοια ποιότητα νομίζω ότι θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα(αν δε υπάρχει ήδη σήμερα).

    http://de.euromaidanpress.com/wp-content/uploads/sites/2/2015/02/links1.jpg

    1. @Gunslinger32
      Βρήκα κάποια στοιχεία στην wiki, οι V-2 ξεκίνησαν να παράγονται λίγους μήνες μετά τους V-1 το 1944. Σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας παράχθηκε ο καθόλου ευκαταφρόνητος αριθμός 5000 V-2 και συνολικά με τις επιθέσεις και από V-1 ξεπέρασαν τις 7000 στο Λονδίνο. Παρόλα αυτά δεν άλλαξαν την πορεία του πολέμου, εξαιτίας της βρεφικής τους αρχικής τεχνολογίας και από άλλους παράγοντες που δεν σχετίζονταν με την κατασκευή τους. Στρατιωτικά στην αποβατική σύναμη της Αγγλίας και στις υποδομές της έπαιξαν ακόμη μικρότερο ρόλο. Πόσταρα τους V-2 σαν παράδειγμα με το πόσο εύκολο είναι να κατασκευάσεις ένα απλό σύστημα με τα σημερινά δεδομένα. Αν τους συγκρίνουμε με τους ATACMS, θα δείτε οτι είναι πολύ διαφορετικοί από τα καύσιμα μέχρι την καθοδήγηση. Αλλά δεν χρειάζεται να είναι πολύ περισσότερο σύνθετοι στα νούμερα που τους παρήγαγε η ναζιστική Γερμανία.
      Οι αναφορές σας για τους Ισκάντερ είναι πολύ ωραίες και διαφωτιστικές, πιθανόν να αποκτήσει σύντομα η Τουρκία τώρα που τα βρήκαν με τους Ρώσους. To NATO τους θεωρεί ως στρατηγικό όπλο γιατί στην ουσία πετούν κάτω από την αντιβαλλιστική ομπρέλα και επίσης οι Ρώροι βάζουν πάνω τους κάμποσες θερμοπυρηνικές κεφαλές. Από χώρες που δεν έχουν πυρηνικά, δεν ασχολούνται και τόσο. Παράδειγμα στα τελευτάια, η φίλη Αρμενία που έχει αν δεν κάνω λάθος Ισκαντέρ στα σύνορα με την Τουρκία.

  5. @geoexplorer72

    Ένας πύραυλος απο την εποχή του Β’ΠΠ ασφαλώς δεν μπορεί να συγκριθεί με έναν της εποχής μας, επειδή η τεχνολογία στην εποχή μας έχει προχωρήσει αρκετά ώστε να είναι σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

    Σχετικά με τα φορτία των ρωσικών Ισκάντερ, θέλω να συμπληρώσω/προσθέσω μια λεπτομέρεια που δεν αναφέρεται στην παραπάνω περιγραφή, συγκεκριμένα πρόκειται για την δυνατότητα μεταφοράς μιας πολεμικής κεφαλής ηλεκτρομαγνητικού παλμού(όπως αναφέρει στο παρακάτω απόσπασμα), η οποία προσφέρει επιπλέον δυνατότητες προσαρμοσμένες στις απαιτήσεις της σημερινής εποχής στον χρήστη του όπλου. Επίσης αξιοσημείωτο είναι ότι δεν πετούν μόνο κάτω απο την αντιβαλλιστική ομπρέλα του ΝΑΤΟ αλλά και επάνω απο την αντιαεροπορική. Οι έκδοση Ισκάντερ Ε με περιορισμένη εμβέλεια που έχει αποκτήσει η Αρμενία απο την Ρωσία, μπορεί να μην είναι μεγάλο πρόβλημα για το ΝΑΤΟ, για την Τουρκία που δεν διαθέτει όμως ακόμα δικιά της σύγχρονη αντιαεροπορική άμυνα θα μπορούσε να είναι πρόβλημα, επειδή ακόμα και στην έκδοση εξαγωγής πρόκειται για ένα εξελιγμένο οπλικό σύστημα.

    «The Iskander-M was operationalized in 2006 and is currently fielded by the Russian Army. It has a range of 400-500 km and uses both inertial and optical guidance systems to achieve an accuracy of 10-30 m CEP. It can carry conventional and nuclear warheads up to 700 kg and employs a maneuverable re-entry vehicle (MaRV) and decoys to defeat theater missile defense systems. Conventional warheads that can be equipped by the Iskander include cluster warheads, fuel-air explosives, bunker-busters, and electromagnetic pulse (EMP) warheads.»

    http://missiledefenseadvocacy.org/missile-threat-and-proliferation/missile-proliferation/russia/iskander-m-ss-26/

    Σε περίπτωση που οι γείτονες μας αναπτύξουν ένα πυραυλικό σύστημα που θα «πλησιάζει» τις επιδόσεις των ρωσικών Ισκάντερ, νομίζω ότι η αντιμετώπιση του με τα υπάρχοντα μέσα(Patriot) των ΕΕΔ θα είναι απο πολύ δύσκολη έως αδύνατη. Ειδικά σε περίπτωση στην οποία η επίθεση του τουρκικού πυραυλικού πυροβολικού με πυραύλους μακράς εμβέλειας συνδυαστεί με μια αεροπορική(με χρήση όπλων αέρους-εδάφους μακρού πλήγματος, που ήδη εντάσσονται στο οπλοστάσιο της τουρκικής αεροπορίας). Αυτό είναι απλά ένα υποθετικό σενάριο, αλλά νομίζω ότι δεν είναι αδύνατο να συμβεί. Για αυτό πιστεύω πως η αντιβαλλιστική άμυνα θα έπρεπε να απασχολεί περισσότερο τους υπεύθυνους για την άμυνα στην Ελλάδα. Ίσως μερικούς να τους απασχολεί ήδη, επειδή θυμάμαι να έγιναν μερικές αναφορές/προτάσεις για εκσυγχρονισμό/αναβάθμιση του συστήματος έγκυρης προειδοποίησης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.