Ηρώων παρακαταθήκη

Η σημερινή στήλη είναι αφιερωμένη στη μνήμη του σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου, ο οποίος κηδεύτηκε στην πατρίδα του στο Μορφοβούνι Καρδίτσας. Ο –εν ώρα καθήκοντος– θάνατος του 34χρονου αξιωματικού της Πολεμικής Αεροπορίας πρέπει να αποτελέσει έναυσμα σκέψης για ορισμένα ζητήματα που αφορούν τη δομή και την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Ο Γιώργος Μπαλταδώρος ανήκε σε μία από αυτές τις μικρές και σε γενικές γραμμές παραμελημένες ομάδες του κρατικού μηχανισμού, τα μέλη των οποίων διαθέτουν υψηλή κατάρτιση και εξειδίκευση, προσήλωση στον συλλογικό στόχο (εν προκειμένω, τη διαφύλαξη των εθνικών συνόρων) και αίσθηση καθήκοντος.

Αν και στην περίπτωση των πιλότων της Π.Α. ο κίνδυνος είναι εκ των πραγμάτων πολύ μεγαλύτερος, ως εκ τούτου παροξύνει κάποια χαρακτηριστικά, όπως η υπερβολική αυτοπεποίθηση, σε γενικές γραμμές αυτό το τρίπτυχο περιγράφει το πλαίσιο σκέψης και δράσης του συνόλου των μάχιμων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι οι συζητήσεις που κάνουμε οι υπόλοιποι, ευρισκόμενοι «έξω από τον χορό», σπάνια μπορεί να προσεγγίσουν ρεαλιστικά τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν όσοι διακινδυνεύουν τη ζωή τους σε καθημερινή βάση πάνω από το Αιγαίο. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που μπορούν να τεθούν επί τάπητος.

Κατ’ αρχάς, να πάψει αυτός ο αδιανόητος ισοπεδωτισμός που επικρατεί στο Δημόσιο. Οι αξιωματικοί που υπηρετούν στις μάχιμες μονάδες δεν μπορεί να αμείβονται σαν μικρομεσαία στελέχη της δημόσιας διοίκησης. Ο ισοπεδωτισμός αυτός είναι φορέας στρεβλής αντίληψης και δεν προάγει καμία αίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα στην ίδια τη χώρα.

Επίσης, ο θάνατος του άτυχου σμηναγού, δυστυχώς, οδήγησε ακόμα μία φορά στην εμφάνιση των πιο ταπεινών ενστίκτων πολιτικής εκμετάλλευσης. Παρακάμφθηκε κάθε έννοια σεβασμού και τήρησης μιας εθιμικής μεν, απαραίτητης δε, αυτοσυγκράτησης, ώστε να εξαπολυθούν φθηνές εθνικιστικές κορώνες, για πρόσκαιρο όφελος και εντύπωση στα σόσιαλ μίντια. Ευτυχώς, προς τιμήν του Κοινοβουλίου, ο πρόεδρος Νίκος Βούτσης προώθησε χωρίς δεύτερη σκέψη την πρόταση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη για «υιοθέτηση» των δύο ανήλικων παιδιών του Γιώργου Μπαλταδώρου από τη Βουλή των Ελλήνων. Είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει το ελληνικό κράτος για την οικογένεια ενός από τα πιο εκλεκτά μέλη του.

Βασίλης Νέδος

Πηγή: Έντυπη έκδοση της εφημερίδας “Η Καθημερινή” (14.04.2018)

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on reddit
Reddit
Share on telegram
Telegram
Doukas Gaitatzis

Doukas Gaitatzis

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

2 Απαντήσεις

  1. Η υιοθεσία τέκνων θανώντων Ιπταμένων είναι μία διάταξη που υπάρχει νομίζω τουλάχιστον από το 2008…Δεν είναι κάποια νέα πρωτοβουλία…

    1. Σωστά, αντιγράφω από το άρθρο της Εύας Τομαρά στην Καθημερινή με τίτλο: “Οι 35 «υιοθεσίες» ανήλικων παιδιών πιλότων από τη Βουλή” : “Συγκεκριμένα, με απόφαση που ελήφθη το 2008 από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής μετά από πρόταση του τότε προέδρου της Φίλιππου Πετσάλνικου, το Σώμα υιοθέτησε το σύνολο των ανήλικων παιδιών των πιλότων που έχασαν την ζωή τους «στο επεισόδιο των Ιμίων το 1996 ως σήμερα».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.