Παρατηρητές (“Ship spotters”) από την Κίνα δημοσίευσαν φωτογραφίες ενός αντικειμένου που κατά τα φαινόμενα είναι ένα ηλεκτρομαγνητικό πυροβόλο (“electromagnetic EM railgun”). Οι φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στις 31 Ιανουαρίου εμφανίζουν το αποβατικό στόλου του Ναυτικού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (“PLAN” – στο εξής Κινεζικό Ναυτικό) “Haiyangshan” (936) κλάσης “Type 072 III” με το υποτιθέμενο “railgun” προσαρμοσμένο στην πλώρη του και αρκετά εμπορευματοκιβώτια “ISO” στο μεσόστεγο.

Η φωτογραφία των Κινέζων παρατηρητών που εμφανίζουν το αποβατικό του PLAN Type 072 III με έναν μεγάλο πύργο προσαρμοσμένο που θα μπορούσε να είναι “railgun”

Τουλάχιστον τρία εμπορευματοκιβώτια φαίνονται τοποθετημένα στο αποβατικό, πιθανότατα για παροχή ενέργειας και έλεγχο του συστήματος. Το σχήμα του ίδιου του πύργου αντιστοιχεί με το πώς υποτίθεται ότι μοιάζει ένα “railgun”. Το σχήμα του σωλήνα του πυροβόλου εμφανίζει μεγάλες ομοιότητες με το “railgun” της “BAE Systems” (στην έκδοση με πύργο) με τον σωλήνα να διατηρεί μεγάλη διάμετρο στο ένα άκρο και μικρή στο άλλο.

Η τοποθεσία που ελήφθησαν αυτές οι φωτογραφίες δεν αποκαλύφθηκε αλλά θα μπορούσε να είναι το λιμάνι του “Wuhan” στην κεντρική Κίνα (επί του ποταμού “Yangtze”).

China_PLAN_electromagnetic_railgun_annotations

Εκτιμήσεις των Κινέζων παρατηρητών για τη λειτουργία των στοιχείων που τοποθετήθηκαν στο αποβατικό “Haiyangshan” (μετάφραση “Navy Recogintion”).

Συνολικά δέκα αποβατικά Type 072III (κωδικοποίηση NATO “Yuting-II class”) τέθηκαν σε υπηρεσία με το Κινεζικό Ναυτικό μεταξύ 1992 και 2002. Έχουν μήκος 119.5 μέτρα και εκτόπισμα 4,800 τόνους. Συνήθως εξοπλίζονται με τρία δίδυμα πυροβόλα H/PJ76F των 37mm (εκ των οποίων το ένα στην πλώρη όπου τοποθετήθηκε το υποτιθέμενο “railgun”). Όλα τα αποβατικά κλάσης 072III ναυπηγήθηκαν στα ναυπηγεία “Shanghai Zhonghua”.

Το αποβατικό “Haiyangshan” Type 072 III εν πλω

Αργότερα την ίδια μέρα της 31ης Ιανουαρίου, εμφανίστηκε μια φωτογραφία με το αποβατικό καθοδόν αποδεικνύοντας πως το πρόγραμμα είναι αρκετά ώριμο ώστε να μπει στη φάση των δοκιμών στη θάλασσα. Αν αυτό αποδειχθεί πως είναι όντως “EM railgun”, η Κίνα θα γίνει η πρώτη χώρα που θα δοκιμάσει ένα τέτοιο σύστημα στη θάλασσα.

Το αποβατικό “Haiyangshan” Type 072 III εξοπλισμένο με αντικείμενο που μοιάζει με “railgun” και μερικά εμπορευματοκιβώτια

Η πρόοδος των Κινέζων στον τομέα των ηλεκτρομαγνητικών πυροβόλων δεν θα έπρεπε να αποτελούν έκπληξη: Σύμφωνα με άρθρο στο περιοδικό “Popular Science” που δημοσιεύτηκε πρόσφατα (Δεκέμβριος 2017), η Κίνα είναι η χώρα που παράγει τα περισσότερα φανερά τουλάχιστον προγράμματα διεπιστημονικής έρευνας για την προώθηση των ηλεκτρομαγνητικών πειραμάτων στον κόσμο. Είναι ο τύπος της δημοσιευμένης επιστημονικής έρευνας που φανερώνει ότι η Κίνα θα μπορούσε να παράξει αρκετά προγράμματα στρατιωτικής τεχνολογίας στον ηλεκτρομαγνητικό τομέα στο μέλλον.

Το βίντεο του Η/Μ πυροβόλου της “BAE Systems” από την έκθεση “Sea Air Space 2016”

Σχετικά με τα “railguns”

Η τεχνολογία των “Railgun” βασίζεται στην έκλυση ενός μαζικού ηλεκτρικού παλμού για να εκτοξεύσει ένα βλήμα, αντί για τη χρήση πυρίτιδας ή άλλων χημικών συστατικών, σε αποστάσεις άνω των 100 ναυτικών μιλίων και με ταχύτητες που ξεπερνούν τα 6 “Mach”.

Οι στρατιωτικές εφαρμογές της τεχνολογίας αυτής είναι πολλές:

– Πυροβολικό μεγάλου βεληνεκούς (άνω των 200 Km)
– Αντιμετώπιση ναυτικών μονάδων επιφανείας
– Αυξημένη διάτρηση χάρη στην μεγάλη ταχύτητα κρούσης
– Αντι-αεροπορική και Αντι-βληματική άμυνα (περιλαμβανομένης εναντίον υπερηχητικών βλημάτων)
– Ταυτόχρονη κρούση χάρη στον υψηλό ρυθμό βολής και τον καλύτερο έλεγχο
– Απουσία πυρίτιδος (απουσία πυροτεχνικών κινδύνων)

Το Αμερικανικό Ναυτικό, σε συνεργασία με το Γραφείο Ναυτικής Έρευνας (“ONR”) και την “BAE Systems” ερευνά την τεχνολογία αυτή εδώ και πολλά χρόνια. Το περασμένο καλοκαίρι, το “ONR” πραγματοποίησε επίδειξη της ικανότητας πυροδότησης πολλαπλών βλημάτων (“multi shot salvo”) με δύο βλήματα να πυροδοτούνται σε διάστημα 12 δευτερολέπτων ή περίπου 5 βλήματα το λεπτό. Αλλά αυτή πραγματοποιήθηκε από τη Διεύθυνση “Dahlgren” του Ναυτικού Κέντρου Πολέμου Επιφανείας, μια εγκατάσταση ξηράς.

Η αμερικανική εταιρία “General Atomics” πραγματοποιεί επίσης έρευνες στην τεχνολογία αυτή.

Άλλες χώρες που πραγματοποιούν έρευνες πάνω στην τεχνολογία των railguns αυτήν την περίοδο είναι η Ιαπωνία, η Γαλλία και η Ρωσία. Αλλά οι χώρες αυτές βρίσκονται ακόμα σε φάση δοκιμών «εργαστηριακού πεδίου». Επίσης, αν επιβεβαιωθεί ότι ο πύργος επί του αποβατικού πλοίου είναι όντως “railgun”, η Κίνα θα τεθεί επικεφαλής των εξελίξεων για αυτήν την τεχνολογία.

Φωτογραφία: Twitter @Chris Cavas

Πηγή: https://www.navyrecognition.com/index.php/news/defence-news/2018/february-2018-navy-naval-defense-news/5910-is-china-s-plan-about-to-test-a-railgun-at-sea.html

16 Σχόλια

  1. geoexplorer72

    Μια σοβαρότατη εξέλιξη για το Αμερικανικό ναυτικό, που σε λίγο θα παλεύει να διατηρήσει το όποιο προβαδισμά του. Φαίνεται οτι ο ναυτικός πόλεμος θα αλλάξει για πάντα, επίκαιρα ξαναγίνονται και τα παράκτια όπλα.

    Απάντηση
    • Gunslinger32

      Αυτές οι εξελήξεις στην Κίνα τους απασχολούν ήδη έντονα, σύμφωνα με επίσημες αναφορές.
      Η συζήτηση είναι πρώτο θέμα στους διαδρόμους της εξουσίας στην πολιτική, αλλά και στο πεντάγωνο απο ότι φαίνεται και στην παρακάτω αναφορά(ολόκληρη η αναφορά σε ξεχωριστό σχόλιο). Ένα επίσης μεγάλο θέμα φαίνεται να είναι και οι πύραυλοι της Κίνας που φτάνουν τις ομάδες μάχης του ναυτικού(USN) σε μεγάλες αποστάσεις απο τις κινεζικές ακτές.

      China Won’t Hand the U.S. Navy Victory Like Japan Did
      America should celebrate the anniversary of the heroic victory at Midway, but realize the next Pacific war won’t be so easy.

      http://foreignpolicy.com/2017/06/02/china-wont-hand-the-u-s-navy-victory-like-japan-did/

      Απάντηση
  2. Gunslinger32

    @geoexplorer72

    Συνέχεια

    China Won’t Hand the U.S. Navy Victory Like Japan Did
    America should celebrate the anniversary of the heroic victory at Midway, but realize the next Pacific war won’t be so easy.

    BY JAMES HOLMES | JUNE 2, 2017, 11:23 AM

    Otto von Bismarck once reportedly quipped that Providence favors “fools, drunkards, and the United States of America.” Exhibit A: the Battle of Midway. That’s the June 1942 high-seas clash in the Pacific Ocean where the U.S. Navy reversed the six months of disaster that followed the Imperial Japanese Navy’s surprise attack on Pearl Harbor.

    There’s nothing wrong with ballyhooing the 75th anniversary of Midway. An inferior American force steamed into battle and won big, preparing the way for ultimate victory. But make no mistake: The U.S. Navy was both fortunate in its Japanese foe during World War II and the beneficiary of farsighted political leadership at home.

    Neither condition holds today. If America were to be involved in a major naval battle in the Pacific today, it would likely be with a decaying fleet, against a more evenly matched opponent such as China, and the result could easily turn out differently. Midway thus represents a warning as well as a cause for celebration.

    A quick recap: The battle took place northeast of the Midway Islands, about halfway in the Pacific between Asia and North America. It culminated six months to the day after the Japanese sent the same fleet to pummel the American battle line at Pearl Harbor. At a critical moment, dive bombers flying from the USS Enterprise, Yorktown, and Hornet swooped from Pacific skies on the morning of June 4, raining death on Japan’s Kido Butai, or carrier strike force. Aviators set three of four Imperial Japanese Navy, or IJN, carriers ablaze within a span of eight minutes. The fourth was a smoking ruin before the day was through. None survived.

    Japanese naval aviation suffered a hammer blow from which it never fully recovered. Midway hurt the IJN far worse than Pearl Harbor hurt the U.S. Navy. After all, the Japanese raid struck mainly at American battleships — platforms in the process of being superseded by carriers as the core of naval warfare. (The attack missed the U.S. carriers, which were at sea on Dec. 7, 1941.) By contrast, the Kido Butai was the principal striking arm of the IJN, with an unblemished combat record.

    Midway gutted Japanese sea power, and the island state’s industrial capacity was too sparse to permit swift construction of new carriers. The battle thus doomed Japan’s campaign of Pacific conquest, forcing it onto the defensive. If you map Pacific military actions up to June 1942, the arrows all point outward from Japan — but they turn inward after Midway, pointing back at the heart of Japan’s doomed empire.

    So we should rejoice in the naval aviators’ heroics and celebrate the tactical artistry of Adm. Ray Spruance, the cerebral commander of Task Force 16, and on and on. But it’s tough to imagine any future foe displaying the same strategic and operational indiscipline as Imperial Japan, which frittered away scarce military resources all over the map.

    By the spring of 1942, in the months leading up to the fateful battle, the leadership of the IJN was debating what to do next, having already accomplished all its previous goals. One faction pushed for the Midway gambit, which envisioned luring out and destroying the carriers that had struck at Tokyo during the Doolittle Raid that April. Another wanted to grab parts of the Aleutian Islands. Still another clamored to go after Port Moresby, a harbor in New Guinea. As my new colleague Craig Symonds points out, rather than choose among these courses of action, the leadership opted to do everything nearly simultaneously.

    It started off on the Australian coast. An IJN detachment fought the Battle of the Coral Sea in May 1942 and saw one of the Kido Butai’s fleet carriers damaged. That carrier, Shokaku, retired to Japan to refit — reducing the carrier fleet’s strength for Midway. The Kido Butai went into Midway with a 4-3 carrier advantage rather than the 5-3 advantage it might have commanded had the leadership exercised some operational prudence. At the same time as the Kido Butai was headed for Midway, another IJN naval force was headed to seize the Aleutian Islands near Alaska, further dividing Japan’s strength.

    And if that wasn’t enough, Japanese commanders broke the Midway fleet into four separate forces and positioned those forces too far from one another to render mutual support. Worse, the “Main Body” of battleships and its retinue of lesser warships maintained radio silence throughout the encounter. Far from the fighting in the super-dreadnought Yamato, the Main Body’s centerpiece, Adm. Isoroku Yamamoto couldn’t even issue orders to the fleet he was commanding. In short, Japanese commanders were culpable for disaster — and should have seen it coming.

    Such a conflict is conceivable once again. China is mounting a challenge to the U.S.-led international order put in place after the overthrow of Imperial Japan in 1945.Such a conflict is conceivable once again. China is mounting a challenge to the U.S.-led international order put in place after the overthrow of Imperial Japan in 1945. Beijing claims sovereignty over most of the South China Sea, the same expanse Japan coveted for its natural resources. Under the law of the sea — of which the United States is the chief guarantor despite lawmakers’ refusal to consent to it — no one is sovereign over waters and skies beyond 12 nautical miles from coastal states’ shorelines. This air and sea space represents a commons; it belongs to everyone and no one.

    China, moreover, is contesting Japan’s administration of the Senkaku Islands, which it calls the Diaoyu Islands, in the East China Sea. It wants to upend a status quo dating to Tokyo’s annexation of the archipelago in 1895. In brief, China sees a vital interest in overturning the international order while the United States sees a vital interest in preserving that order — presumably by force of arms.

    Still, it’s doubtful that China — the most probable candidate to play the part of Imperial Japan today — would succumb to the strategic overreach of the IJN. Beijing has exercised impressive restraint amid its rise in recent decades, keeping its foreign-policy ambitions within its military and economic means. While its navy has made tentative forays into the Indian Ocean and other waterways, China has mostly kept its naval forces concentrated in the China seas, where it sees vital interests at stake. It deploys distinct superiority over fellow Asian states as a result of its self-restraint. Yet it has refrained from directly challenging the U.S.-Japan alliance, which operates a powerful combined fleet and enjoys a backstop in the form of the U.S. Pacific Fleet, based in Guam, Hawaii, and West Coast seaports.

    But if a battle were to break out, there’s no telling how it would turn out. It would depend on whether China fragmented its navy into small detachments that attempted to fulfill every commitment Beijing has undertaken, all at the same time, or stayed focused and did one thing at a time — devoting the bulk of available resources to doing that one thing before moving on to the next. If the People’s Liberation Army leadership does the latter, it could be hard to beat; if the former, the Chinese challenge ought to prove manageable, much as it was in the case of Imperial Japan.

    It is certainly possible that the leadership would act unwisely, breaking up its naval resources in an effort to do everything, everywhere, more or less concurrently. China divides the People’s Liberation Army Navy into three fleets scattered up and down the Asian seaboard in peacetime. (It also backs up those fleets with shore-based firepower in the form of aircraft and missiles. That’s an equalizer that was unavailable to IJN forces fighting in the Central Pacific, thousands of miles from home.) Chinese commanders might keep the navy divided in wartime, and they too might yield to the temptation to try to do everything at once. But it would be imprudent for U.S. naval commanders to bank on it. Better to assume opponents will fight wisely and chart strategy accordingly.

    That will require political leadership — specifically, congressional leadership — of the sort the U.S. Navy benefitted from enormously at Midway. By 1940, long before the United States entered World War II, lawmakers like Rep. Carl Vinson pushed through the Two-Ocean Navy Act. What that means, in effect, is that shipbuilders commenced bolting together a second — not to mention bigger and badder — U.S. Navy before the outbreak of war. The republic deployed what amounted to one complete U.S. Navy in the Atlantic Ocean and another in the Pacific.

    In short, Vinson & Co. gave the Navy a head start on World War II. The two-ocean Navy was destined to arrive in the Pacific theater starting in 1943. It would arrive in overwhelming numbers and capability — and the masterminds of the Midway operation knew the shiny new fleet was on its way. Consequently, Adms. Spruance, Frank Jack Fletcher, and Chester Nimitz could afford to be venturesome with the battered fleet left to them after Pearl Harbor. It’s easy to gamble with a tool when you have a spare.

    Today’s U.S. Navy enjoys no such luxury. Washington infighting has left the U.S. Navy a force in decay. Midway was an aircraft carrier battle. How well positioned is today’s carrier fleet to fight such an action? Well, delays in routine upkeep and overhauls have struck hard at the Navy’s 10 nuclear-powered carriers. Most of the fighter jets that operate from their flight decks are grounded at present for want of maintenance.

    The Navy’s margins have gotten mighty thin, with just 275 ships in the inventory, commitments across the globe to fulfill, and “near-peer” troublemakers such as Russia and China to stare down. Each asset appears precious when you have so few. That’s doubly true of carriers, where the latest model, the USS Gerald R. Ford, will set taxpayers back almost $13 billion — not counting airplanes, stores, and everything else an aircraft carrier requires to do its work.

    Commanders might find it tough to hazard such a vessel in combat, knowing they could lose such a pricey asset — and 10 percent of the nation’s carriers — in an afternoon. America, it seems, will go to war with the Navy it has — and might prove risk-averse about fighting it.

    Nor has the nation’s political leadership acted to fix the shortfall. The Navy leadership has gone on record favoring a 355-ship fleet, the Donald Trump administration espouses 350, and think tanks have compiled “fleet architecture” studies bumping the figure as high as 414. As yet, though, little has happened on the shipbuilding front. No counterpart to the Two-Ocean Navy Act of 1940 is in the works. The administration’s 2018 budget proposal keeps procurement rates flat.

    The Congressional Budget Office estimates the soonest a 355-ship fleet could be at sea would be 2035 — and that’s if resources start flowing this year. This makes for a pale imitation of the World War II buildup. Where’s Carl Vinson when you need him?

    Midway was a damned close-run thing as it stood. Seventy-five years on — with a leaner U.S. Navy facing more formidable foes — a Pacific encounter could go another way altogether. Some introspection should quiet the chest-thumping about U.S. naval prowess that has been heard of late. Taking competitors lightly is no way to prepare for serious strategic competition. It’s also slipshod politics. Could Vinson have rammed the Two-Ocean Navy Act through Congress after disparaging the Japanese and German menaces?

    Doubtful. Tell elected representatives China or Russia remains a second-rate competitor and they’ll fund a second-rate U.S. Navy to handle the challenge.

    China may remain the weaker antagonist in the Pacific, but look at the U.S.-China competition in relative terms. Japan had to slay a giant to prevail in the Pacific War. China merely needs to outface a somewhat stronger adversary operating thousands of miles from home while operating in Beijing’s own backyard. Its strategic and operational predicament, then, is far more manageable than Imperial Japan’s. As a great man once counseled, don’t do stupid shit and you may go far.

    So Bismarck may have been correct. Providence may smile on America. But dourer commentators such as yours truly might append a corollary to his wisecrack. Namely, that Providence helps those who help themselves. And the United States has done precious little to help itself in naval affairs.

    Midway represented a sensational triumph, and all honor to the warriors who brought it about. Now let’s start re-creating the industrial and military preconditions that made victory possible. Let’s help ourselves — and win back fortune’s favor.

    http://foreignpolicy.com/2017/06/02/china-wont-hand-the-u-s-navy-victory-like-japan-did/

    Συνέχεια
    Μέρος II

    Πύραυλοι CSS-5 – Dong-Feng

    Έκθεση Jerry Hendrix

    Retreat from Range
    The Rise and Fall of Carrier Aviation By Dr. Jerry Hendrix

    ABOUT THE AUTHOR
    Jerry Hendrix is a Senior Fellow and the Director of the Defense Strategies and Assessments Program at the Center for a New American Security. A career naval flight officer, he retired from the Navy with the rank of captain in 2014.
    ACKNOWLEDGEMENTS
    This paper emerged from a debate between the author and Commander Bryan McGrath that occurred at the U.S. Naval Academy in January of this year.

    Executive Summary

    Over the past 20 years naval aviation in the United States has undergone a dramatic change in focus and capabilities, and not for the better. Its historical and traditional focus on long-range capabilities and the deep strike mission has been overtaken by a concentra- tion on lower maintenance costs and higher aircraft sortie generation rates. American power and permissive environments were assumed following the end of the Cold War, but the rise of new powers, including China and its pursuit of anti-access/area-denial (A2/ AD) strategies and capabilities to include the carrier-killing 1,000 nautical mile (nm) range Dong Feng-21 anti-ship ballistic missile, now threatens to push the Navy back beyond the range of its carrier air wings. This push back would limit the service’s ability to project power and thus undermine the credibility of the United States and the e ectiveness of the global international system of governance that it, in conjunction with its allies and partners, has labored to build over the past 70 years.

    That system was built upon the blood and sacri ces of an entire generation of Americans who fought and won World War II. One of the chief lessons learned from that war was that the nation needed to develop the ability to project massive power against enemy capitals across vast distances. The Paci c war had been conducted through a series of oceanic and island battles, slowly bringing the enemy decisionmakers within range of American power. Kamikaze attackers, a brutal early form of A2/AD, in icted massive blows against the American Navy, whose shorter-range aircraft forced it to operate in close proximity to enemy bases. Naval aviation commanders, in the face of these attacks and the loss of several car- riers, decided during the war to pursue the development of larger aircraft that could carry more bombs and y longer distances to hit targets. They then designed and developed larger aircraft carriers to carry these aircraft in numbers su cient to mass decisively against enemy centers of gravity. These aircraft and their carriers joined the eet during the 1950s, providing the Navy with the capability to mass deep strike missions 1,800 nm from its carrier bases.
    Through the decades that followed, from Vietnam to Desert Storm, the Navy perfected its ability to go deep against enemy capitals, with the goal of bringing con icts to a swift, decisive end. Large air wings of 80 or more aircraft characterized by long range, high payload capacities and the ability to mass on targets came to epitomize the American way of war. Along the way, the characteristics of low observability and persistence were added to the repertoire of the carrier’s air wing to great e ect. The U.S. Navy, with its eet of supercarriers and accompanying escort ves- sels, became the gold standard of modern sea power, but beginning in the 1990s the Navy suddenly drifted o course.
    The end of the Cold War – followed by the decision to cancel the replacement aircraft for the A-6 Intruder, the A-12 Avenger II – began
    a precipitous retreat from range and the deep strike mission that had long characterized the carrier air wing. The rapid successive retire- ments of the A-6 Intruder, F-14 Tomcat, and
    S-3 Viking that followed, and the decision to replace these aircraft with variants of the F/A-18 Hornet – originally designed as a replacement for the short-ranged ghters and light attack aircraft – shrank the average range of the car- rier air wing from over 800 nm in 1996 to less than 500 nm by 2006. This occurred just when competitor nations, led by China, began to eld A2/AD systems with ranges of 1,000 nm or more.

    Για ανάγνωση ολόκληρης της έκθεσης
    https://s3.amazonaws.com/files.cnas.org/documents/CNASReport-CarrierAirWing-151016.pdf?mtime=20160906082228

    Απάντηση
  3. KN

    Λογικό οι Κινέζοι να επενδύουν σοβαρά στο ναυτικό τους, αφού ουσιαστικά μόνο απο τη θάλασσα κινδυνεύουν, συν οτι και τα συμφέροντα τους ειναι στη θάλασσα. Ο εφιάλτης των ΗΠΑ προσωποποιημένος. Τουλάχιστον, δεν έχουν παει σε επίσημη στρατιωτική συμμαχία με τη Ρωσία, οπότε μια αχτίδα φωτός φαίνεται στον ουρανό για την Αμερική. Αλλά, με τις κινήσεις τους, μου φαίνεται στο τέλος θα αναγκάσουν τη Μόσχα και το Πεκίνο να πάνε σε επίσημη στρατιωτική συμμαχία και τότε θα καταλάβουν το λάθος που έκαναν και θα χτυπάνε το κεφάλι τους στο τοίχο, αλλα θα ειναι αργά. Δεν ενώνεις ποτε μια δύναμη της ξηράς με μια της θάλασσας, όλοι το ξέρουν αυτό, προφανώς όμως στην Ουάσινγκτον αυτό το έχουν ξεχάσει. Μόνο ο Κίσσινγκερ έχει μείνει να φωνάζει, αλλά κανεις δεν του δίνει σημασία πια, τουλάχιστον οχι αυτοι που πρέπει. Μπράβο, στους Κινέζους λοιπόν και μαγκιά τους αν το έκαναν πρώτοι, ούτως η άλλως δεν θα μου έκανε εντύπωση.

    Απάντηση
  4. geoexplorer72

    @Gunslinger32 @ ΚΝ
    Μπορεί οι Αμερικανοί να αναγνωρίζουν την Κίνα σαν ίδιου μεγέθους αντίπαλο με την Ρωσία, αλλά της φέρονται σαφώς πιο διπλωματικά. Προφανώς το να είσαι ο μεγαλύτερος έμπορος και ταυτόχρονα πολυπληθής καταναλωτής έχει την δική του βαρύτητα. Η Κίνα επίσης δεν έχει κάνει το λάθος να εμπλέκεται σε τόσες περιφερειακές συγκρούσεις.Προτιμά να επιλέγει σαν “πυρηνική αποτροπή” την εμπορική άλλωση. Γιατί να τσακώνεσαι με κάποιον άμα μπορείς να του πουλήσεις κάτι για να ξεχαστεί ; Παρόλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι, η ΗΠΑ δεν πρόκειται ποτέ να εξισώσουν την απειλή Κίνας-Ρωσίας γιατί πάντα στο μυαλό τους έχουν την ιδέα να συμμαχήσουν με κάποιον από τους δύο εναντίον του. Το πρόβλημα είναι οτι οι υπερδυνάμεις δεν είναι τρείς πια , σύντομα η Ινδία θα ακολουθήσει και ίσως ξεπεράσει την Ρωσία, οπότε το αφήγημα θα αλλάξει και πάλι . Επίσης δεν θα μπορέσει να υπάρξει ποτέ μια επίσημη συμμαχία Ρωσίας-Κίνας, γιατί θα ακολουθήσει η Συμμαχία ΗΠΑ – Ινδίας – Ιαπωνίας ! ΄Οπως σωστά παρατηρήσε ο ΚΝ, πάντα είναι δύσκολο να αντιμετωπίσεις μια δύναμη που μάχεται σφαιρικά σε ξηρά και θάλασσα .

    Απάντηση
    • Gunslinger32

      @geoexplorer72

      Ή σημασία που έχει η Κίνα για τις ισχυρές οικονομίες στην δύση και ανατολή(συγκεκριμένα Ιαπωνία), δεν περιορίζεται στο εμπόριο και την κατανάλωση αλλά συμπεριλαμβάνει και την παραγωγική δύναμη της που προσφέρει με το πολυάριθμο εργατικό δυναμικό και σε εξευτελιστικούς (για τα αμερικάνικα ευρωπαϊκά και ιαπωνικά δεδομένα) μισθούς.

      Ή μέθοδος αντιμετώπισης των εταιριών απο το εξωτερικό στην Κίνα, δεν περιγράφεται τυχαία σαν «οικονομία παλλακίδων»* απο τους ειδικούς, αλλά στηρίζεται σε πρακτικά παραδείγματα. Αυτό είναι ένα είδος απόδειξης/ένδειξης ότι η κινέζοι πολιτικοί ηγέτες έχουν πολύ καλή γνώση για την σημασία που έχουν για τους παραγωγούς απο το εξωτερικό, και την πουλάνε ακριβά(έτσι ώστε να είναι σε θέση να επιλέγουν όποιον θέλουν αυτοί, και σε όποιον θα τους προσφέρει αυτό που απαιτούν. Η στρατιωτική ισχύς που αναπτύσσουν συστηματικά ποιοτικά και αριθμητικά, τονίζει την απαίτηση τους για οικονομική επέκταση στην παγκόσμια αγορά.

      Σχετικά με την Ινδία σαν επόμενη οικονομική δύναμη, οι ειδικοί στο οικονομικό περιοδικό Wirtschafts Woche έχουν διαφορετική πρόβλεψη. Σύμφωνα με τις αναφορές και αναλύσεις τους η Ινδία έχασε την ευκαιρία να ανταγωνιστεί την Κίνα, επειδή απέτυχε να ρυθμίσει την γραφειοκρατεία, την μεγάλη διαφθορά, και τον προστατευτισμό. Ένα επίσης σημαντικό σημείο που εντοπίστηκε σαν σημαντικός λόγος για την αποτυχία τους, ήταν η γενική κατάσταση των υποδομών στην χώρα. Έτσι εκτιμάται ότι ο αριθμός άνοδος στην οικονομική ανάπτυξη του κράτους που ήταν κάποτε διψήφιος, θα παραμείνει πλέον μονοψήφιος και θα κινείται ανάμεσα στα 6-7% με συνέπεια να μην επαρκεί για να απορροφήσει τους 100 εκατ. εργάτες που θα έρθουν στην τρέχον δεκαετία στην εργατική αγορά στην Ινδία.

      http://www.wiwo.de/politik/konjunktur/weltwirtschaft-indien-vom-handel-abgehaengt/8551468-6.html

      Σημείωση *

      Οικονομία παλλακίδων/Concubine Economy

      Die Konkubinenwirtschaft – Warum westliche Unternehmen in China scheitern und die Chinesen an die Weltspitze stürmen

      Die Konkubinenwirtschaft ist inzwischen Synonym für das, was westliche Unternehmen im größten Wachstumsmarkt der Welt erwartet. Gnadenlos werden sie von den Chinesen gegeneinander ausgespielt. Sie müssen um die Gunst der chinesischen Partner buhlen, wie einst die Konkubinen um die Gunst des Kaisers. Selbst Konzerne können in dem unübersichtlichen Markt die Spielregeln nicht mehr bestimmen. Auch sie kommen mehr und mehr ins Straucheln. Den chinesischen Kommunisten gelingt es, sich mit aller Härte für ihre Unternehmen einzusetzen. Oft schlagen die Chinesen dabei über die Stränge und stehlen gleich das ganze Produkt.

      Mit nicht weniger großem Engagement hilft die Pekinger Führung chinesischen Unternehmen dabei, sich in den etablierten Märkten und Entwicklungsländern geschickt und oft unauffällig festzubeißen. Dabei entwickeln sie Strategien, die den Westen das Fürchten lehren. An zahlreichen Firmenbeispielen deckt der profunde Chinakenner Sieren die Schwächen der Westler und die Stärken der Chinesen auf. Von beiden können wir lernen. Nur so kann es gelingen, unsere Wettbewerbsfähigkeit wieder zu schärfen. Unverzichtbares Management Know-how in einem Weltmarkt, dessen Schwerpunkt sich jeden Tag ein wenig mehr in Richtung Asien verschiebt.

      Μετάφραση

      The Concubine Economy – Why western companies fail in China and storm the Chinese at the top of the world

      The concubine industry has become synonymous with what western companies expect in the largest growth market in the world. Mercilessly, they are played off against each other by the Chinese. They must compete for the favor of their Chinese partners, as did the concubines for the emperor’s favor. Even corporations can no longer determine the rules of the game in the confusing market. They too are stumbling more and more. The Chinese Communists manage to work hard for their companies. Often the Chinese beat the strings and steal the whole product.

      With no less commitment, the Beijing leadership is helping Chinese companies deftly and often inconspicuously settle in established and developing markets. In doing so, they develop strategies that fear the West. In numerous company examples, the profound Chinese connoisseur Sieren reveals the weaknesses of the Westerners and the strengths of the Chinese. We can learn from both. Only in this way can we succeed in sharpening our competitiveness again. Indispensable management know-how in a world market whose focus is shifting a little more towards Asia every day.

      ΥΓ
      Η παραπάνω μετάφραση στα αγγλικά ίσως να μην είναι η καλύτερη δυνατή, δίνει όμως μια αρκετά καλή εικόνα για την κατανόηση της πρακτικής οικονομία παλλακίδων.

      Απάντηση
      • geoexplorer72

        @Geoexplorer32
        H Ινδία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα. Εαν δεν κάνω λάθος έχει 1.3 δις, αλλά δεν είναι μόνο ο αριθμός που έιναι απίστευτος. Το επίπεδο ζωής και η συνολική εκπαίδευση του λαού είναι γενικά αρκετά φτωχό, σε κάποια σημεία σχεδόν τριτοκοσμικό. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα : Α) Η Ινδία ζεί ακόμη και σήμερα μια πληθυσμιακή δημογραφική έκρηξη με υψηλότατους μέσους όρους τεκνοποιήσεων και ταυτόχρονα η ιατρική της περίθαλψη συνεχώς βελτιώνεται. Παρουσιάζει αύξηση του μέσου όρου ηλικίας σε σχεδόν 61,2 έτη από 59,1 πριν πενταετίας, μιλάμε δηλαδή για αστρονομική άυξηση σε χρόνο ρεκόρ !. Β) Επειδή οι παροχές και οι υποδομές είναι σε τόσο κακή κατάσταση ακόμη και ελάχιστη προσπάθεια φέρει μεγάλα αποτελέσματα.
        Τώρα σε σχέση με το εαν η διαφθορά παίζει ρόλο στις πολυεθνικές, σχετικά με το έχασε την ευκαιρία με την Κίνα, γνωρίζετε φαντάζομαι οτι γενικά υπάρχει η τάση εκεί που τα συμφεροντά μας δεν περνάμε να φωνάζουμε για διαπλοκή. Το δε κλίμα για την Γερμανική οικονομία επειδή το πεδίο ανταγωνισμού στην Ινδία είναι τόσο μεγάλο δεν είναι ιδιαίτερα θερμό…
        Τεχνολογικά η Ινδία που λέτε λοιπόν κάνει άλματα, εαν δεν κάνω λάθος έχει και μια υπερφιλόδοξη αποστολή για το διαστημικό πρόγραμμα, τόσο στην Σελήνη όσο και για τον Άρη ! Ξεκάθαρα όταν θα συνειδητοποιήσει το μεγεθός της, το μέλλον της ανήκει. Η Ρωσία κατά την γνώμη μου έχει πολύ έξυπνα τοποθετηθεί διπλωματικά παραλληλά της, καθώς παραδοσιακά φημίζεται οτι έχει επίγνωση μελλοντικών κινήσεων στην Ασία. Έπίσης όταν μπορεί για να αποκά θέση ρυθμιστή, παίζει και το χαρτί της Σινο-Ινδικής διένεξης

      • Gunslinger32

        Η Γερμανία έχει όντως λόγους να υποστηρίζει, και να ανησυχεί για την πρόοδο στην Κίνα εφόσον έχει επενδύσει παρά πολλά χρήματα εκεί. Μια προσπάθεια να εμφανίσει την Ινδία (μέσο ανάλυσης σε ένα οικονομικό περιοδικό) «ανώριμη» για μια σύντομη οικονομική ανάπτυξη, θα ήταν νομίζω άστοχη, και δεν θα μπορούσε να επιρεάσει σημαντικά σοβαρούς επενδυτές να αποφύγουν επενδύσεις στην Ινδία(αν κατάλαβα σωστά, και αν εννοείτε τέτοιο πράγμα).

        Η προσωρινή στάση στην οικονομική πρόοδο δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι έχει χάσει το παιχνίδι, αλλά ίσως ότι θα χρειαστεί μια δεύτερη μεγαλύτερη προσπάθεια για να το πετύχει.

        Η Ρωσία πάλι συνηθίζει να ακολουθεί μια έξυπνη διπλωματική(αν και στο θέμα της Συρίας, δεν είμαι πάντα σίγουρος ότι επέλεξε τους σωστούς «φίλους»), έτσι δεν είναι μεγάλη έκπληξη που πουλάει τεχνολογία και στα δυο (πληθυσμιακά) μεγαλύτερα κράτη του κόσμου, χωρίς να υπάρχουν προβλήματα.
        Προφανώς σε αυτή την περίπτωση έχει τον ρόλο που έχουν και οι ΗΠΑ στην περίπτωση Ελλάδος – Τουρκίας, λέγοντας ότι εγώ είμαι εδώ για και τους δυο, αλλά δεν παίρνω θέση για μια πλευρά, ούτε ανακατεύομαι στην διαμάχη σας. Αυτή προφανώς είναι μια έξυπνη πρακτική.

        Σχετικά με το μπερδεμένο ψευδώνυμο, μην ανησυχείτε δεν υπάρχει πρόβλημα. ?

      • geoexplorer72

        Διόρθωση φίλτατε Gulslinger32, το μήνυμα φυσικά ήταν απάντηση προς εσάς. 🙂 Ελπίζω η εκ παραδρομής αλλάγη του ψευδώνυμού σας, να μην θεωρηθεί ως προσπάθεια επιβολής απόψεων κατά το πρότυπο “Geoexplorer πίνει, geoexplorer κερνάει” που λέει και ο λαός μας . Χαχα

  5. Theognostos

    η Κινα δέν πρόκειται να ξεπεράσι τις ΗΠΑ ακομη και οι ΝΤΟΝΚ ΦΕΝΓΚ δέν θα μπορούν να βυθησουν αεροπλανοφόρο….χωρίς ντζι πι ες…η Κίνα θα συμμαχήσει μέ τήν Ρωσία στήν αρχή όμως μετέπειτα θά αλλαξει στρατόπεδο οι ΗΠΑ θά προσφέρουν τήν Φορμόσα η Κίνα θα επιτεθεί στήν Ρωσία η Ρωσία τότε θά βρεθεί μέ ανοικτά μέτωπα καί στο υπόγαστρο και δυτικα και ανατολικά….πυρηνικά οπλα θά μιλήσουν…ακόμη το παιχνίδι δέν έχει χοντρινει…ολα θά γινουν ξαφνικά…

    μήν ξεχναμε οτι γινόταν δεξιωση….και η Ελλάς ξαφνικα …ο μέσος Ελλην πληροφορηθηκε οτι οι Ιταλοι εμπαιναν ηδη στα βορεια σύνορα…τίποτα δέν έχει αλλάξει…μόνον η φονικοτητα των όπλων μαζι με οπλα καιρου και σεισμών

    Απάντηση
    • Gunslinger32

      @Theognostos

      Σε μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ εννοείται ότι δεν θα έχουν πρόσβαση στο αμερικανικό GPS, δεν θα ήταν όμως οι απόγονοι των Σούν Τσού και Κονφούκιου αν δεν είχαν προβλέψει και αυτό το θέμα. Έτσι έιναι αυτονόητο ότι έχουν φροντίσει για να έχουν εικόνα και δυνατότητα στοχοποίησης απο το διάστημα με δικό τους σύστημα, το οποίο είναι ήδη σε λειτουργεία και ολοκληρώνεται σε λίγο. Συνεπώς οι συγκεκριμένοι πυραύλοι με πυρηνική κεφαλή(όπως και αλλά όπλα), θα έχουν την πλοήγηση που χρειάζονται για να πετύχουν τους στόχους, όπως θα έχουν και οι ρωσικοί με το ρωσικό σύστημα Γκλόνας(Glonass). Αυτά να το έχουμε υπόψην μας. Μελλοντικά κανένας μεγάλος παίκτης δεν θα χρειάζεται πλέον το αμερικανικό σύστημα πλοήγησης, για προσανατολισμό και άλλες υπηρεσίες. Ή Κίνα απλά ακολουθεί την Ρωσία και την Ευρώπη σε αυτόν τον τομέα, επενδύοντας δυναμικά και στις διαστημικές εφαρμογές.

      China’s future satellite navigation will be millimeter-accurate
      The Beidou 3 will guide military munitions and drones.

      By Jeffrey Lin November 7, 2017

      China’s military is updating its satellite navigation system, launching tech that’ll offer super accurate guidance for munitions and drones.

      On Sept. 29, China launched two Beidou 3 satellites from a Long March 3C rocket from the Xichang Satellite Launch Center in Sichuan province. Another two Beidou 3 satellites will launch before the end of 2017, part of a network of 20 Beidou 3 and 10 older Beidou 2 satellites set to go up by 2020.

      Civilian GPS receivers generally achieve higher accuracy by combining signals of several satellites, and indeed the completed Beidou Navigation Satellite System is expected to provide global coverage, with millimeter-level accuracy.

      Plus, thanks to a new, more accurate atomic clock, the Beidou 3 satellites will also be able to send more precisely timed radio pulses. Atomic clocks, which are set to the oscillations of atoms from stable isotopes, are highly accurate. The American NIST-F2 atomic clock, for example, is designed to lose only a second every 300 million years.

      The system will also likely have new, jam-proof chips. Allystar Technology has unveiled a computer chip for use in Beidou receivers, providing instant accuracy without the aid of augmentation by ground control stations. This computer chip’s ability to enhance satellite navigation signals could enable military Beidou users to withstand enemy attempts to jam satellite navigation.

      The Beidou 3 satellite navigation service is expected to be available only to Chinese military and national security users for the foreseeable future. The updates could be particularly useful for Chinese unmanned systems (like small quadcopter drones) as well as long-range cruise missiles.

      Peter Warren Singer is a strategist and senior fellow at the New America Foundation. He has been named by Defense News as one of the 100 most influential people in defense issues. He was also dubbed an official “Mad Scientist” for the U.S. Army’s Training and Doctrine Command. Jeffrey is a national security professional in the greater D.C. area.

      https://www.popsci.com/china-beidou-3-satellite-navigation-system

      Απάντηση
      • Theognostos

        @Gunslinger32
        σίγουρα η Κινα καθώς και όλοι θέλουν το δικό δορυφορικο τους σύστημα ακόμη και το Ισραήλ και η Τουρκία κτλ θέλουν τήν απεξαρτησία απο τις ΗΠΑ τουλάχιστον στόν στρατιωτικό δορυφορικο τομέα…..όμως τό πρώτο πλήγμα σέ γενικευμένο πόλεμο θά είναι η κατάρευση του δορυφορικού συστήματος …..επίσης στρατηγικά πλήγματα οπου ένα μεγάλο ποσοστό θά κάνει συστήματα μεγάλου βεληνεκούς νά μήν δουλέυουν….οι ΗΠΑ γνωρίζουν από πρωτο χέρι τήν αξία αυτών των συστημάτων ….τώρα μέχρι το 2020 θά δούμε τί θά γίνει…το γεγονός είναι ότι γεμίζει με δορυφόρους για παρακολούθηση και στοχοποίηση ο πλανητης καιρος ειναι να καθαρίσει το τοπίο

      • KN

        @Gunslinger32
        Σε λίγο καιρό οχι το gps δεν θα χρειάζονται (που σχεδόν δεν το έχουν καν ανάγκη πια ειδικά οι Ρώσοι) αλλα ούτε καν το Ίντερνετ. Το τελευταίο διάστημα έχει φουντώσει έντονα ο διάλογος για την ανάπτυξη ενός «νέου Ίντερνετ» απο τους BRICS στο οποίο φυσικά θα έχουν πρόσβαση και όποιες άλλες χώρες θέλουν. Αν συγκρίνουμε αυτό και με την ανάπτυξη των νέων μη ελεγχόμενων απο τη Δύση συστημάτων πληρωμών, αλλά και τη θέληση και της Ρωσίας και της Κίνας για την πώληση του πετρελαίου και αερίου σε εθνικά νομίσματα και οχι σε δολάριο, σε παγκόσμιο επίπεδο, τότε καταλαβαίνει κανείς γιατί έχουν «χάσει τον ύπνο τους» πολλοί στην Ουάσιγκτον.

  6. Gunslinger32

    @Theognostos @KN

    Ασφαλώς θέλουν να είναι όλοι ανεξάρτητοι αλλά είναι λίγοι αυτοί που μπορούν να γίνουν, η Κίνα απο ότι φαίνεται ανήκει σε πλέον σε αυτό το μικρό εκλεκτό πολυτελές κλάμπ αυτών που μπορούν, επειδή έχουν τις οικονομικές δυνατότητες. Οι τρόποι παρεμβολής η καταστροφής διαστημικών συστημάτων είναι γνωστοί σε αυτούς που παίζουν σε αυτό το άθλημα, και οι δυνατότητες υπάρχουν για όλους. Αν θυμάμαι σωστά η Κίνα το απέδειξε σε μια παλαιότερη δοκιμή, όπου τύφλωσε η κατάστρεψε έναν παλαιότερο δορυφόρο που είχε ολοκληρώσει την διάρκεια λειτουργίας(εξοργίζοντας αυτούς που συνηθίζουν να κράζουν συνέχεια για τους άλλους).

    Με αυτά τα σκουπίδια στο διάστημα, πρέπει να γίνει όμως κάτι, δεν πάει άλλο και δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι.

    Προφανώς θα υπάρξει και στο Ίντερνετ ανταγωνισμός, το πόσο θα χρειαστούν μέχρι να αναπτύξουν ένα δεύτερο η και περισσότερα παγκόσμια δίκτυα, θα εξαρτηθεί όμως απο την δημιουργεία των υποδομών που απαιτούνται για την κάλυψη στο επίπεδο και την έκταση του ήδη υπάρχον. Ενδιαφέρον θα είναι, τι θα έρθει κάποτε στην θέση του πετρελαίου, που θα έχει την ίδια σημασία για την παγκόσμια οικονομία. Όταν σκέφτομαι ότι όλα ξεκίνησαν κάποτε με μια ατμομηχανή, η οποία σήμερα δεν παίζει πια ρόλο στην παγκόσμια οικονομία, αναρωτιέμαι με τι θα αντικαταστήσουν τα πετρέλαια και αέρια στο μέλλον. Νομίζω ότι εκεί στην Ουάσινγκτον θα χάσουν ακόμα αρκετό ύπνο, όσο θα αρνούνται να συνηθίσουν στην ιδέα ότι όλες οι αυτοκρατορίες είναι περαστικές, διαφορετικά δεν θα υπήρχαν και αυτοί σήμερα.
    Έχουν και άλλοι σειρά, οι οποίοι δεν θα ρωτήσουν αν συμφωνεί κάποιος η όχι, όπως δεν ρώτησαν και οι προηγούμενοι(συμπεριλαμβανόμενες και οι ΗΠΑ). ?

    Απάντηση
    • Theognostos

      ωραία η φωτογραφία…νομιζω οτι ερχεται η ώρα νά ανοιξουμε επιχειρηση περισυλλογής διαστημικών σκουπιδιών…?

      Απάντηση
      • Gunslinger32

        @Theognostos
        Γιατί όχι, ούτως η άλλος θα μας απασχολήσει έντονα αυτό το θέμα και στο μέλλον, εφόσον είναι πλέον γνωστό ότι δεν καίγονται όλα όσα πετούν εκεί πάνω στην διάρκεια της επανεισόδου τους στην ατμόσφαιρα.
        Ή ανακύκλωση των ? στο διάστημα ίσως να είναι το μεγάλο μπίζνες ?του όχι και τόσο μακρινού μέλλοντος, επειδή σε λίγο δεν θα έχουν χώρο να κινηθούν χωρίς να συγκρουστούν με κάτι που πετάει ακόμα εκεί ψηλά και δεν χρειάζεται. Ίσως μια υπόθεση και ευκαιρία για την Proton Aerospace Corp. ?

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: