Ο ρωσικός κατασκευαστής τεθωρακισμένων οχημάτων ΟυραλΒαγκονΖαβοντ (“UZV”) αποκάλυψε βίντεο που δείχνει την επίδειξη βολών με πραγματικά πυρά του τεθωρακισμένου οχήματος μάχης (ΤΟΜΑ) “BMP-3” εξοπλισμένο με ένα νέο πύργο οπλισμένο με το αυτόματο πυροβόλο των 57 χιλιοστών.

Το οπτικό υλικό δείχνει την νέα έκδοση του τεθωρακισμένου οχήματος μάχης εξοπλισμένο με την μονάδα πυροβόλου “AU-220M”, η οποία ειναι εγκατεστημένη πάνω στο σκάφος του “BMP-3”, που επίσης ονομάζεται “Rys”.

Ο πύργος “AU-220” σχεδιάστηκε για τα τεθωρακισμένα οχήματα, τόσο καινούρια όσο κι αυτά που υποβάλλονται σε εκσυγχρονισμό. Ο νέος πύργος ειναι οπλισμένος με ένα αυτόματο πυροβόλο των 57 χιλ. χρησιμοποιώντας τον κιλλίβαντα της μονάδας “AU-220M”. Ένα συζυγές πολυβόλο των 7,62 χιλιοστών ειναι εγκατεστημένο στην δεξιά πλευρά του κυρίως οπλισμού.

Με πρωτοφανή ρυθμό βολής τα 300 βλήματα ανά λεπτό, και εγγυημένο βεληνεκές βολής ως τα 12 χιλιόμετρα, τα πυρομαχικά των 57 χιλ. του “AU-220M” ειναι απίθανο να διατρήσουν την 1 μέτρου πάχους εμπρόσθια θωράκιση των κύριων αρμάτων μάχης “Abrams” και “Leopard 2”, αλλά ούτε και τις βαρύτερες θωρακίσεις, οι μηχανικοί στοιχηματίζουν στις βολές θερισμού με πυρομαχικά υψηλής εκρηκτικότητας για την καταστροφή των οπτικών, την καταστροφή των κεραιών, το σπάσιμο των ερπυστριών και την εμπλοκή των πύργων.

Οπλισμένο με τον νέο πύργο μάχης, το “BMP-3” μπορεί να βάλλει εν στάσει, εν κινήσει και εν πλω.

Απόδοση/Μετάφραση απο το “defence-blog.com” για την Προέλαση.

49 Σχόλια

  1. Gunner

    Πριν από χρόνια κάποιοι μιλούσαν για μακέτες που δεν θα προχωρήσουν πέρα από το πεδίο των ευχών. Σήμερα τα βλέπουμε σε δοκιμαστικές βολές και στο άμεσο μέλλον σε υπηρεσία ως το νέο SPAAG του ρωσικού στρατού αλλά και ως οπλισμό στο μελλοντικό όχημα αμφίβιας εφόδου του ρωσικού ναυτικού. Επίσης έχει επιλέχτηκε από τουλάχιστον 2 εξαγωγικές πελάτες για τοποθέτηση ως βασικός οπλισμός σε τροχοφόρα ΤΟΜΑ 8Χ8.

    Μετά από τις εμπειρίες στην Συρία, ενδεχομένως να να επεκταθεί η χρήση του και στα νέα ΤΟΜΑ του ρωσικού στρατού, τροχοφόρα κι ερπυστριοφόρα. Τα πυροβόλα των 57mm είναι πολύ πιο ικανά από τα πυροβόλα των 23-30mm σε αστικό περιβάλλον αλλά στην αντιμετώπιση ακάλυπτου και οχυρωμένου πεζικού .

    Απάντηση
  2. Gunslinger32

    Πραγματικά εντυπωσιακό στις επιδόσεις, εδώ φαίνεται για άλλη μια φορά ποιός «έχει μείνει πίσω» και ποιός προχωράει μπροστά, με μικρότερα αλλά σωστά χρησιμοποιημένα χρήματα για την έρευνα και ανάπτυξη οπλικών συστημάτων.

    Απάντηση
    • Giorgos tsagaris

      …και ποια ειναι η ουσια,αφου για να βγαλεις εκτος ενα αρμα »δε χρειαζεται να του ανοιξεις τρυπα»…

      Απάντηση
      • ΑΧΕΡΩΝ

        Πώς ακριβώς εννοείς το »δε χρειαζεται να του ανοιξεις τρυπα»…;

      • Gunslinger32

        @ΑΧΕΡΩΝ

        Ισως να υπήρξε μια παρανόηση σχετικά με την αποστολή των ΤΟΜΑ με το νέο μικρότερο πυροβόλο. Στο άρθρο πάντως υπάρχουν ξεκάθαρες αναφορές ότι δεν είναι στόχος η διάτρηση ισχυρής θωράκισης, αλλά η καταστροφή σκοπευτικών και άλλων σημαντικών σημείων και αισθητήρων, ώστε να απολεσθεί η ικανότητα εκτέλεσης αποστολής των αρμάτων μάχης.
        Αυτή ήταν νομίζω η ουσία.

      • Giorgos tsagaris

        Δεν μπορω να γινω πιο σαφης.
        Φτανει ενα αρμα να σταματησει να κινειται ή να μην δυναται να σκοπευσει για να βγει εκτος δρασης…

      • Gunslinger32

        Παρόλο που δεν ξέρω σε πιο σημείο του σχολίου μου αναφέρεσε επειδή δεν έγραψα πουθενά κάτι για αντιαρματική εφαρμογή του νέου ρωσικού πυροβόλου, απο τα λίγα που είμαι εις θέση να γνωρίζω όμως σαν μη ειδικός, για να βγάλεις ένα άρμα μάχης «εκτός» δεν είναι απαραίτητο να διατρηθεί η θωράκιση με την πρώτη προσπάθεια, αρκεί να το ακινητοποιήσεις, καταστρέφοντας η προκαλώντας ζημιά στην ερπύστρια η σε αλλά σημεία που είναι σημαντικά για την κίνηση(επειδή έτσι χάνει ένα απο τα βασικά/σημαντικά του πλεονεκτήματα, δηλαδή την ευκινησία). Η αντιαρματικές νάρκες νομίζω αυτό τον σκοπό εξυπηρετούν, επειδή σε αντίθεση με τους αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς (IED) περιέχουν πολύ λιγότερη εκρηκτική ύλη(δύναμη), ώστε να αδυνατούν να καταστρέψουν ένα σύγχρονο άρμα μάχης.

        Αν έχω λάθος, ας με διορθώσει ο φίλος ΑΧΕΡΩΝ, η ο αγαπητός Αρματιστής(αν παρακολουθεί την συζήτηση), επειδή γνωρίζουν περισσότερα απο εμένα στο θέμα.

      • Gunslinger32

        Παρόλο που δεν ξέρω σε πιο σημείο του σχολίου μου αναφέρεσε επειδή δεν έγραψα πουθενά κάτι για αντιαρματική εφαρμογή του νέου ρωσικού πυροβόλου, απο τα λίγα που είμαι εις θέση να γνωρίζω όμως σαν μη ειδικός, για να βγάλεις ένα άρμα μάχης «εκτός» δεν είναι απαραίτητο να διατρηθεί η θωράκιση με την πρώτη προσπάθεια, αρκεί να το ακινητοποιήσεις, καταστρέφοντας η προκαλώντας ζημιά στην ερπύστρια η σε αλλά σημεία που είναι σημαντικά για την κίνηση(επειδή έτσι χάνει ένα απο τα βασικά/σημαντικά του πλεονεκτήματα, δηλαδή την ευκινησία). Η αντιαρματικές νάρκες νομίζω αυτό τον σκοπό εξυπηρετούν, επειδή σε αντίθεση με τους αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς (IED) περιέχουν πολύ λιγότερη εκρηκτική ύλη(δύναμη), ώστε να αδυνατούν να καταστρέψουν ένα σύγχρονο άρμα μάχης.

        Αν έχω λάθος, ας με διορθώσει ο φίλος ΑΧΕΡΩΝ, η ο αγαπητός Αρματιστής(αν παρακολουθεί την συζήτηση), επειδή γνωρίζουν περισσότερα απο εμένα στο θέμα.

        ΥΓ

        Είναι η 2η προσπάθεια να απαντήσω, εφόσον η πρώτη απέτυχε για αγνώστους λόγους.

      • Gunslinger32

        Παρόλο που δεν ξέρω σε πιο σημείο του σχολίου μου αναφέρεσε επειδή δεν έγραψα πουθενά κάτι για αντιαρματική εφαρμογή του νέου ρωσικού πυροβόλου, απο τα λίγα που είμαι εις θέση να γνωρίζω όμως σαν μη ειδικός, για να βγάλεις ένα άρμα μάχης «εκτός» δεν είναι απαραίτητο να διατρηθεί η θωράκιση με την πρώτη προσπάθεια, αρκεί να το ακινητοποιήσεις, καταστρέφοντας η προκαλώντας ζημιά στην ερπύστρια η σε αλλά σημεία που είναι σημαντικά για την κίνηση(επειδή έτσι χάνει ένα απο τα βασικά/σημαντικά του πλεονεκτήματα, δηλαδή την ευκινησία). Η αντιαρματικές νάρκες νομίζω αυτό τον σκοπό εξυπηρετούν, επειδή σε αντίθεση με τους αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς (IED) περιέχουν πολύ λιγότερη εκρηκτική ύλη(δύναμη), ώστε να αδυνατούν να καταστρέψουν ένα σύγχρονο άρμα μάχης.

        Αν έχω λάθος, ας με διορθώσει ο φίλος ΑΧΕΡΩΝ, η ο αγαπητός Αρματιστής(αν παρακολουθεί την συζήτηση), επειδή γνωρίζουν περισσότερα απο εμένα στο θέμα.

        Η 3η προσπάθεια να απαντήσω.

      • ΑΧΕΡΩΝ

        @Giorgos tsagaris
        Δηλαδή,ενδέχεται να κερδίσουν τα ΤΟΜΑ απέναντι στα άρματα,ρίχνοντας καταιγισμό βολίδων 20-25-30 χιλιοστών,επειδή κάποια στατιστική λέει ότι ένα «χ» ποσοστό θα βρεί το άρμα στα σκοπευτικά;

  3. Kostas

    Φοβερή πρωτοπορία…
    Ωπ ξέχασα: η Μποφορς έχει αναπτύξει αντίστοιχο πυροβόλο ήδη από το 1964

    Μερικά από τα σχόλια εδώ θυμίζουν πραβδανετ…

    Απάντηση
      • Kostas

        η μομφη μου ειναι απεναντι σε ορισμενα σχολια που τεινουν να μυθοποιουν οτιδηποτε ρωσικο. Οχι προς το μπλογκ.

        Δες πχ αυτο το συστημα. Οκ καλη προσπαθεια εγκαταστασης ενος ενδιαφεροντος διαμετρηματος σε οχημα.Οχι ομως και κατι επανστατικο, οπως καποια σχολια αφηνουν να εννοηθει.

        Ποια ειναι η προσθετη αξια του συγκριτικα με αλλα συστηματα?
        Νομιζω ελαχιστη εναντιον επιγειων στοχων. Δεν υπαρχει αναγκη εμπλοκης επιγειων στοχων με οπλα ευθυτενους τροχιας σε αποστασεις μεγαλυτερες των 3-4 χιλιομετρων (ακομα και αν πολεμας σε ερημο). Ενα διαμετρημα μικροτερο (πχ 40 χιλιοστων) θα προσεφερε πολυ μεγαλυτερη αναχορηγια πυρομαχικων και μεγαλυτερη ταχυβολια για εμπλοκη κινουμενων στοχων σε μεγαλες αποστασεις.

        Παμε τωρα στην αντιαεροπορικη αποστολη
        Το οχημα μεταφερει 80 βληματα
        http://www.burevestnik.com/products_engl/au220m.html

        Το ναυτικο πυροβολο 57χιλ θελει 15 βληματα για την εμπλοκη ενος στοχου.
        3:34 εδω https://www.youtube.com/watch?v=XKVIXXabkl0

        Επομενως το ρωσικο συστημα θα μπορει να εμπλεξει μεχρι 5 εναεριους στοχους. Δεν το λες και ικανοποιητικο, ετσι δεν ειναι?

        Θα μου πει καποιος οτι μπορει να αναπτυξουν κατευθυνομενο βλημα των 57χιλ. Οκ, μολις το κανουν αυτο οι Ρωσοι τα ξαναλεμε. Αμφιβαλω εαν εχουν την τεχνολογια να αναπτυξουν ενα τετοιο βλημα αυτονομης κατυεθυνσης.
        Επισης, ακομα και να το αναπτυξουν, το κοστος θα ειναι τοσο υψηλο, που καλυτερα να κανεις τη δουλεια με πυραυλικα συστηματα

  4. ΚΤ

    Η αγορά κάθε ρωσικού τύπου όπλου έχει κλείσει οριστικά για την ΕΛΛΑΔΑ. Η στημένη δήθεν κρίση για τους S-400 με την τουρκια , είναι – σήμα για απαγορευτικό έστω για σκέψη αγοράς οτιδήποτε,εκτός από ανταλακτικά- που οι αμερικάνοι αφου επιτρέψούν την αγορά, τους μελετήσουν θα τους αχρειστεύουν με το πάτημα ενός κουμπιού.

    Απάντηση
  5. Theognostos

    Όσο αυξάνονται οι παραγγελίες και τα αποθέματα αυτόνομων κατευθυνόμενων βλημάτων θα κατέβουν και οι τιμές αυτων των συστημάτων. Η Ελλάς έπρεπε να είχε επενδύσει σε αυτον τον βιομηχανικό τομέα.

    Απάντηση
  6. Gunner

    Ο συγκεκριμένος πύργος σου προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα.

    1) Ευρέως διαδεδομένα πυρομαχικά. Οι Ρώσοι χρησιμοποιούν τα ίδια πυρομαχικά με τα ευρέως διαδεδομένα ΑΑ και ναυτικά σοβιετικά πυροβόλα. Θα αναπτύξουν και άλλους τύπους πυρομαχικών, μεταξύ των οποίων και κατευθυνόμενα.

    2) Αναχορηγία. Ο πύργος για ΤΟΜΑ έχει 80 έτοιμα προς χρήση βλήματα, 5 παραπάνω από το CV9035, 56 παραπάνω από το CV9040 και 10 παραπάνω από τον καλύτερα φορτωμένο πύργο με πυρομαχικά που χρησιμοποιεί το νέο CT-40 με τα πανάκριβα πυρομαχικά του.

    3) Διατρητικές ικανότητες, ικανότητες εναντίον πεζικού οχυρωμένου και αναπτυγμένου σε κατοικημένες περιοχές αλλά και καταστρεπτικές ικανότητες εναντίον ελαφρών οχημάτων οπλισμένων με πολυβόλα και λοιπά μέσα που χρησιμοποιούνται από SOF, αντάρτες κτλ, εναντίον πλωτών μέσων που χρησιμοποιούνται από αποβατικές δυνάμεις του εχθρού.

    Ο σκοπός αυτού του πύργου είναι να παράσχει υποστήριξη στο πεζικό, ΑΑ προστασία και καταστροφή εχθρικών οχημάτων μάχης πεζικού και λοιπών ελαφρά θωρακισμένων οχημάτων και σκαφών στο πεδίο της μάχης. Εναντίον αρμάτων, θα χρησιμοποιηθεί σε εξαιρετικές περιπτώσεις δλδ όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο να αντιμετωπίσει τα άρματα στην περιοχή και είναι απαραίτητο να σταματήσει η προέλαση του εχθρού με κάθε μέσο.

    Απάντηση
    • Kostas

      1 όταν και αν αναπτύξουν κατευθυνόμενα, τότε το ξανασυζητάμε

      2 Το CV9040 μεταφέρει συνολικά 234 βλήματα, επίσης μεταφέρει και 8 στρατιώτες….

      Απάντηση
      • Gunner

        1 Tο ίδιο λέγανε και για τον ίδιο τον πύργο όταν πρωτοεμφανίστηκε και σήμερα περνά δοκιμές αποδοχής στον Ρωσικό Στρατό ως το νέο SPAAG του.

        2 Το CV9040 μπορεί να μεταφέρει όλα πυρομαχικά θέλεις, πόσα είναι άμεσα διαθέσιμα για χρήση είναι το θέμα και αυτά είναι μόλις 24 ότι και να λες όπως και να τα μετράς. Επίσης τα πυρομαχικά του πύργου είναι απομονωμένα από το πλήρωμα και το μεταφερόμενο πεζικό κάτι που δεν ισχύει για το CV9040. Τέλος όσον αφορά την μεταφορική ικανότητα του οχήματος που χρησιμοποιεί τον πύργο, αυτή μπορεί και να αυξηθεί ή να βελτιωθούν οι συνθήκες μεταφοράς από την στιγμή που δεν υπάρχει καλάθι στο εσωτερικό του όπως βλέπεις και στις παρακάτω φωτογραφίες.

    • Gunslinger32

      @Gunner

      Ενδιαφέρον παρατηρήσεις και φωτογραφικό υλικό, η προσφορά για εγκατάσταση του συγκεκριμένου Πύργου/όπλου σε ένα όχημα μεταφοράς δυτικής σχεδίασης όπως το νοτιοαφρικανικό Mbombe 8(που προσφέρεται και με άλλο Πύργο με μικρότερο όπλο) για διεθνείς πελάτες, είναι η απόδειξη ότι πρόκειται για ένα ανταγωνιστικό σύστημα, το οποίο δεν πρέπει να υποτιμάτε(επειδή είναι ανατολικής προσελεύσεως), ούτε έχει να ζηλέψει κάτι απο ένα σύστημα ευρωπαϊκής η αμερικανικής προελεύσεως.

      Ή «αξιολόγηση» των οπλικών συστημάτων με κύριο κριτήριο την χώρα προέλευσης τους(όπως το συνηθίζουν μερικοί), οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα, επειδή στην ουσία είναι έκφραση αντιλήψεων, η οποία δεν έχει σχέση με τις πραγματικές επιδόσεις ενός συγκεκριμένου συστήματος(εφόσον φαίνεται ότι αυτή εμπνέεται απο ιδεολογικό/πολιτικό σκεπτικό).

      http://paramountgroup.com/capabilities/land/mbombe-8/

      http://paramountgroup.com/media-centre/news/kazakhstan-paramount-engineerings-8×8-combat-vehicle-nearing-service-entry/

      Απάντηση
  7. PROMAXOS

    Ο γνωστός προσβλητικός kostas…
    Λοιπόν, κατευθυνόμενα βλήματα δεν επείγουν, είναι πολύ πιο εύκολο και γρήγορο να αναπτυχθούν βλήματα με σφαιρίδια σαν αυτά που έχουν τα α/α Oerlicon και τα ναυτικά Oto Breda.

    Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για όχημα υποστήριξης ΠΖ με προοπτικές για τον α/α, αντιβληματικό, αντι ε/π και αντιUAV/UCAV ρόλο.
    Όσο για το βεληνεκές, αν το Spike NLOS και το Brimstone υπερβαίνει τα 15 χλμ, γιατί μας ενοχλούμ εδώ τα 12; Στο κάτω κάτω οι Ρώσοι ενδιαφέρονται για περιοχές με απέραντες πεδινές εκτάσεις και στέππες.

    Επίσης, από την στιγμή που αναπτύσσουν πυραύλους α/α, ΑΤ (βαλλόμενους μάλιστα από πυροβόλα), κρούσης εδάφους, αντιπλοικούς, cruise, βαλλιστικούς κλπ και έξυπνα πυρομαχικά ΠΒ, ο ισχυρισμός ότι μάλλον δεν θα αναπτύξουν κατευθυνόμενα βλήματα είναι λίγο αστείος.

    Αν κάτι έχει ελλιπές το εν λόγω όχημα είναι η θωράκιση. Καλύτερα να τοποθετούσαν το πυροβόλο σε σκάφος άρματος, όπως έκαναν με άλλο οπλικό σύστημα (νομίζω με την ονομασία Terminator).

    Απάντηση
    • Gunner

      Δοκιμές γίνονται στο συγκεκριμένο όχημα. Ο Πύργος μπορεί να τοποθετηθεί σε οποιοδήποτε όχημα μπορεί να υποστηρίξει το βάρος του.

      Απάντηση
    • Gunslinger32

      Ή θωράκιση είναι ένα πρόβλημα που λύνεται σχετικά εύκολα, με την εγκατάσταση πακέτου πρόσθετης θωράκισης η οποία προσφέρεται για αυτά τα οχήματα.

      Απάντηση
      • PROMAXOS

        Ένα ελαφρά θωρακισμένο όχημα δεν «σώζεται» με την τοποθέτηση απλά ενός πακέτου θωράκισης, που μάλιστα είναι εν προκειμένω προσανατολισμένο σε συγκεκριμένου τύπου απειλές (ΑΤ και βλήματα κοίλης γόμωσης και όχι διατρητικά υψηλής ταχύτητας». Βελτιώνεται, ναι, αλλά η θωράκισή του στην καλύτερη περίπτωση γίνεται υπομέτρια, αν συγκριθεί με δυτικά ΤΟΜΑ όπως η οικογένεια των CV ή των ASCOD 1/2, το Bradley ή το Puma.

        Αυτό το έχουν αντιληφθεί και οι ίδιοι οι Ρώσσοι, που κατασκευάζουν 3 οικογένειες τθ οχημάτων μεταφοράς/μάχης ΠΖ. Μία ακολουθεί το παράδειγμα των Ισραηλινών και των Γερμανών και χρησιμοποιεί το σκάφος του Armata, προορίζεται για ΜΚ τάγματα των ελίτ ΤΘΤ και ΤΘΜ. Άλλη μία βασίζεται σε ελαφρύτερο σκάφος, διπλάσιου όμως σχεδόν βάρους από το BMP3. Την φιλοσοφία του τελευταίου ακολουθεί μόνο η 3η οικογένεια, που προορίζεται για τους Αλεξιπτωτιστές (τροχοφόρα) και τους ΠΖΝ (ερπυστριοφόρα).

      • ΑΧΕΡΩΝ

        Ἡ ανωτέρω θωράκιση είχε παρουσιαστεί και από την παληά «Στρατηγική» του Γ.Χριστογιαννάκη προ δεκαπενταετίας περίπου,απεκαλείτο από τους Ρώσους «ογκομετρική»,και μπορούσε να αντιμετωπίσει ένα ΡΠΓ ἤ μία βολίδα των 12,7.
        Ὁ όρος «ογκομετρική» παραπέμπει στον τρόπο λειτουργίας «δια της απορροφήσεως» του πλήγματος,και όχι την αντίσταση στην διάτρηση.
        Ήταν και αρκετά ελαφρά,ώστε να διατηρείται ἡ αμφίβια ικανότητα του ΒΜΡ-3,αφού ἡ ίδια ἡ θωράκιση,(όσο δέν έχει δεχθεί πλήγμα τουλάχιστον),λειτουργεί και ὡς πλωτήρας.
        Στα υπόλοιπα,με κάλυψε ὁ Προμάχος.

  8. Kostas

    @gunner δηλαδη για να καταλάβω, εννοείτε οτι σε αυτο το μικρο πυργίσκο μπόρεσαν και χώρεσαν 80 βλήματα των 57χιλ;
    Ακομα και αν αξιοποίησαν την πέμπτη διάσταση ή εχουν τεχνολογια στρέβλωσης του χωροχρόνου, παλι δυσκολο μου φαινεται
    (μην το εκλαβεις σαν ειρωνεία αλλα σαν απόπειρα χιούμορ)

    @promaxos η μαγεία του ελεύθερου λόγου ειναι οτι μπορει να ακούγεται και η αντίθετη αποψη. Εαν θεωρείς τον αντίλογο καυστικό, τοτε σκέψου μηπως οι αρχικοί ισχυρισμοί ηταν τοσο αβάσιμοι ή υπερβολικοί που πυροδότησαν μια τετοια απαντηση.
    Ισχυρισμοί του τύπου οτι ενα όχημα με πυροβολο 57χιλ μπορει να αντιμετωπίσει άρματα μάχης ή να παρέχει ουσιαστικής σημασίας πυρά καμπύλης τροχιάς (επειδη αναφέρθηκε το βεληνεκές των 12 χιλ) ειναι απλα αστείοι.
    Εάν θες περισσότερη ανάλυση για αυτά τα σημεία, πες μου.

    Επίσης το πρόβλημα της θωράκισης δεν λύνεται απλά με το να φορέσεις πρόσθετες πλάκες θωράκισης…. με αυτό το ν τρόπο απλά δημιουργείς αλλά προβλήματα. Η προσθήκη βάρους στο όχημα απαιτεί αλλαγές σε κινητήρα/σύστημα μετάδοσης/αναρτήσεις.

    Απάντηση
    • PROMAXOS

      Η μαγεία στην ελευθερία του λόγου είναι να σέβεσαι τον συνομιλιτή, κάτι που δεν κάνεις σχεδόν ποτέ ή το κάνεις για λίγα σχόλια και προσχηματικά. Οι αρχικοί ισχυρισμοί αφορούν:
      α) την αχρήστευση ενός άρματος, με πιθανότητες επιτυχίας όπως κάνουν τα ΑΤ όπλα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα άρματα καθίστανται άχρηστα ή αδύναμα. Άλλωστε αν ίσχυε αυτό θα είχαν εξαφανιστεί από το πεδίο μάχης από την δεκαετία του 70, ενώ ομοίως ο εξοπλισμός των ΤΟΜΑ με ATGM θα οδηγούσε σε αχρήστευση τους. Αφορά κάποιες δυνατότητες του συστήματος υπό προϋποθέσεις. Κατ’ αναλογία, τα ίδια τα άρματα είναι ευάλωτα απέναντι σε ε/π αλλά όχι εντελώς αδύναμα, υπό προϋποθέσεις μπορούν να βάλουν με εκρηκτικό βλήμα (ή με ATGM τα ανατολικής κατασκευής), στο History Chanell είναι γνωστή μια τέτοια περίπτωση. Δηλαδή έχουμε ένα όχημα υποστήριξης ΠΖ που δεν έχει ούτε την ισχύ, ούτε το θώρακα ενός άρματος (άρα είναι ευάλωτο σε πολλές απειλές) που υπό προϋποθέσεις μπορεί να αχρηστεύσει ένα άρμα, όπως έκαναν τα A10 στα Τ72, που δεν μπορούσαν να τα καταστρέψουν με το πυροβόλο τους (όπως έκαναν στα άλλα ιρακινά άρματα) αλλά τα έθεταν εκτός μάχης, ήτοι άλλη μία ΑΤ απειλή, όχι το «αντίδοτο» στα άρματα. Φυσικά τα άρματα θα μπορούν πάντα να απαντήσουν ή προηγηθούν στην επίθεσή τους χάρη στα ανώτερα σκοπευτικά, το ΣΕΠ και την δικτύωση με άλλα άρματα.
      β) Όσον αφορά τα 12 χλμ, δεν διάβασα κάτι για βαλλιστική τροχία. Σε ευθυτενή τροχιά αναφέρεται. Σαν κι αυτήν που κάνουν τα ναυτικά πυροβόλα μέσου και μεγάλου διαμετρήματος κατά εναέριων στόχων. Τωρα 12 χλμ για εμπλοκή επίγειων στόχων, καταλαβαίνουμε όλοι ότι κάτι τέτοιο στη δυτική Ευρώπη θα είναι πολύ σπάνιο, γιατί δεν υπάρχουν πολλά απολύτως ανοικτά, αναπεπταμένα και επίπεδα σε τέτοιο βαθμό εδάφη, αν και δεν λείπουν οι πεδιάδες. Προφανώς, η εμπλοκή και το ράντισμα εχθρικών στόχων (ή αρμάτων) θα γίνεται σε μικρότερες συνήθως αποστάσεις. Από την άλλη, οι Ρώσσοι διαθέτουν ή δραστηριοποιούνται σε τετοιες εκτάσεις (Ουκρανία), οπότε για αυτούς είναι ΟΚ.

      Δηλαδή, ακόμη κι αν διαφωνείς, οι ισχυρισμοί δεν είναι και τόσο προφανώς εξωφρενικοί.
      Σε κάθε περίπτωση, αν θες να σε σέβονται, να εκφράζεσαι με ευπρέπεια, οι άλλοι έχουν δικαίωμα και στο λάθος. Μπορείς να είσαι καυστικός χωρίς να γίνεσαι αγενής.

      Όσο για την θωράκιση, δεν λέμε κάτι διαφορετικό.

      Απάντηση
  9. Gunner

    Αυτό λέει ο κατασκευαστής κι εγώ το μεταφέρω. Στις παρακάτω φωτογραφίες βλέπεις πως περίπου είναι αποθηκευμένα τα πυρομαχικά και τι χώρο καταλαμβάνει εντός του πύργου η νεότερη έκδοση.


    Απάντηση
    • ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ

      Μπορείς να βάλεις ακόμα περισσότερα απλά έχει πολύ μικρό πύργο με χαμηλό ύψος ακόμα και στο σκάφος.

      Στο δικό μου σχέδιο με μετατροπή ενός κινέζικού πυροβόλου ΑΑ των 57 με 4 γεμιστήρες ο ένας με διατρητικά βλήματα και με 6 ο διπλός ναυτικός πύργος ή για τοποθέτηση σε κιλιβάντα για ΑΑ σύστημα.

      Μπορούσες μα βάλεις και άλλες γεμιστήρες κάτω στο δάπεδο με ειδικό σύστημα-πατέντα για να αλλάξεις της γεμιστήρες με άλλες γεμάτες.

      Όσο για της θωρακίσεις υπάρχουν πολλές και αξιόλογες αλλά προτιμώ-πρωτείνω όχι συμπαγείς θωρακίσεις για να αντέχουν ΑΤ αλλά και διατρητικά βλήματα έως 57 χιλιοστών με χαμηλό κόστος -χαμηλό βάρος.

      Τους έχει πιάσει η τρέλα τους δυτικούς με τα μεγάλα ψηλά θωρακισμένα οχήματα που δήθεν κινδυνεύουν από νάρκες και εκρηκτικά, αλλά σε περίπτωση πολέμου αυτή η απειλεί θα είναι ασήμαντη και θα χαθούν από απλά ΑΤ, ενώ πολλά από αυτά δεν αντέχουν λόγο των μεγάλων παραθύρων σε δύο ή τρείς βομβίδες των 40 χιλιοστών α χτυπήσουν τα αλεξίσφαιρα παράθυρα.

      Απάντηση
    • Kostas

      @gunner
      Ανέφερες πιο πάνω

      «Επίσης τα πυρομαχικά του πύργου είναι απομονωμένα από το πλήρωμα και το μεταφερόμενο πεζικό κάτι που δεν ισχύει για το CV9040.»

      «Τέλος όσον αφορά την μεταφορική ικανότητα του οχήματος που χρησιμοποιεί τον πύργο, αυτή μπορεί και να αυξηθεί ή να βελτιωθούν οι συνθήκες μεταφοράς από την στιγμή που δεν υπάρχει καλάθι στο εσωτερικό του όπως βλέπεις και στις παρακάτω φωτογραφίες.»

      Οι φωτογραφίες που εσυ παρέθεσες δείχνουν ότι τα πυρομαχικά ΔΕΝ είναι απομονωμένα από το πλήρωμα και ότι ΥΠΑΡΧΕΙ καλάθι με πυρομαχικά.

      Επίσης είναι πιθανό να ΜΗΝ είναι άμεσα διαθέσιμο στο γεμιστήρα το σύνολο των πυρομαχικών. Όσοι φίλοι γνωρίζουν ρωσικά, ας μας βοηθήσουν εδώ

      Απάντηση
      • Gunner

        Που βλέπεις εκτεθειμένα πυρομαχικά; στο CV9040 τα πυρομαχικά αποθηκεύονται κάτω από τον πύργο και τα έτοιμα προς χειροκίνητη επαναγέμιση ακριβώς κάτω από τα πόδια του πληρώματος του πύργου όπως βλέπεις στις φωτογραφίες. Στο ρωσικό όχημα βλέπεις κάτι αντίστοιχο;




        Και στα υπόλοιπα οχήματα τα πυρομαχικά είναι αποθηκευμένα εντός του χώρου μεταφοράς προσωπικού με μηδενικές προβλέψεις σε περίπτωση διάτρησης τι θα γίνει στο πλήρωμα και στην μεταφερόμενη ομάδα.

        Με τον ρωσικό πύργο αλλά και σε οποιονδήποτε άλλο μη επανδρωμένο πύργο, τα πυρομαχικά είναι αποθηκευμένα στον πύργο και σε περίπτωση διάτρησης η εκτόνωση της έκρηξης θα είναι κυρίως στις θυρίδες προσιτότυτας του πύργου αλλά και στα καπάκια εκτόνωσης της έκρηξης που τουλάχιστον στον ρωσικό πύργο είναι εμφανή.

      • Kostas

        Στο σχήμα που μας παρέθεσες φαίνεται καθαρά ότι τα πυρομαχικά είναι στο καλάθι του πύργου(άρα δίπλα στο πλήρωμα). Επίσης φαίνεται καθαρά ότι ο όγκος των πυρομαχικών είναι τέτοιος που απλά δεν χωρα στον μικρό πυργίσκο του συστήματος.

        Η ύπαρξη εκρηκτικών στο ίδιο διαμέρισμα με το πλήρωμα ή τους πεζικαριους, ειδικά σε ένα όχημα χαμηλής θωράκισης, είναι συνταγή για καταστροφή.

        Το CV90 είναι πολύ καλύτερα θωρακισμένο.
        Το βάρος του εκρηκτικού στα πυρομαχικά των 40χιλ είναι 90 γραμμάρια έναντι 400 γραμμαρίων για το πυρομαχικά των 57χιλ.

  10. Gunslinger32

    @PROMAXOS

    Ασφαλώς ακόμα και με την πρόσθετη θωράκιση που παρουσιάζεται στις παραπάνω φωτογραφίες δεν θα σωθεί απο έναν ανώτερο αντίπαλο με μεγάλη ισχύ πυρός, αυτό δεν ήταν όμως το νόημα της παραπάνω μου παρατήρησης. Είναι όμως προτιμότερο απο ένα «γυμνό» BMP-3 θα έλεγα, το οποίο εννοείται ότι δεν θα σπεύσει να αντιμετοπίσει άρματα μάχης (όπως το έχουν ερμηνεύσει μερικοί στην παρούσα συζήτηση), εφόσον δεν σχεδιάστηκε για αυτό τον σκοπό.

    Εδώ προφανώς έγιναν συμβιβασμοί αν λάβουμε υπόψην ότι πρόκειται για ένα αμφίβιο όχημα με δυνατότητα αυτόνομης διάβασης υδάτινου κολλήματος (εν πλω) χωρίς την υποστήριξη απο το μηχανικό. Ένα παράδειγμα που προσφέρεται για σύγκριση είναι νομίζω (αν και με μικρότερη ισχύ πυρός) το αμερικανικό AAVP 7 το οποίο είναι επίσης αμφίβιο ερπυστριοφόρο ΟΜΠ, που παρουσιάζει μια ελαφριά θωράκιση. Να σημειώσω επίσης ότι το γερμανικό TPZ FUCHS που σχεδιαστικέ επίσης σαν αμφίβιο ΟΜΠ έχασε την ικανότητα αυτόνομης διάβασης υδάτινου κολλήματος με την αύξηση του βάρους σε μερικές εκδόσεις, εξαιτίας της εγκατάστασης ισχυρότερης θωράκισης.

    Η περίπτωση των υπολοίπων ΕΟΜΠ των νατοϊκών χωρών είναι νομίζω ξεχωριστή όσον αφορά την θωράκιση τους, εφόσον δεν πρόκειται για αμφίβια οχήματα, με συνέπεια να μην υπάρχουν οι περιορισμοί που έχουν τα αμφίβια όπως το ρωσικό BMP. Ακόμα και ένα Bradley IFV/CFV στην αρχική του έκδοση όμως, προσφέρονταν «γυμνό» (χωρίς κάν την ικανότητα να πλεύσει αν θυμάμαι σωστά) ώσπου αντιλήφθηκαν ότι απαιτούνταν επιπλέον θωράκιση η οποία εγκαταστάθηκε αργότερα σε αυτά τα οχήματα(μέχρι που έφτασε στην έκδοση με πρόσθετη θωράκιση στο είδος που εμφανίζει το ρωσικό επάνω δηλαδή ERA, το δε γερμανικό Marder έλαβε με την έκδοση A5 μια ας πούμε «ικανοποιητική» θωράκιση (κυρίως προστασία εναντίον ναρκών, όχι όμως απέναντι σε αντιαρματικά πυρά, αν θυμάμαι σωστά τις αναφορές των Γερμανών), στα νεότερα μοντέλα CV90 η Puma, υπάρχει νομίζω εξαρχής πρόβλεψη για εγκατάσταση πρόσθετης θωράκισης η οποία όμως δεν θα είναι σε θέση να αντέξει μια επίθεση απο άρματα μάχης(πάλι χωρίς να υπάρχει η ικανότητα αυτόνομης διάβασης υδάτινου κολλήματος, με συνέπεια να χρειάζεται επίσης η συμμετοχή του μηχανικού).

    Ακόμα και τα άρματα μάχης με την ισχυρή θωράκιση δεν είναι όμως εγγύηση ότι θα αντέξουν σε συντονισμένες αντιαρματικές επιθέσεις όπως είδαμε στην περίπτωση των γειτόνων που έχασαν ακόμα και Leo2 σε επιθέσεις με φορητά αντιαρματικά όπλα. Ακόμα και οι Άγγλοι με ένα Chally 2 που είχε εξαρχής μια ισχυρή θωράκιση(chobham), αναγκάστηκαν να εγκαταστήσουν πακέτα πρόσθετης θωράκισης στο είδος που φέρει το ρωσικό ΟΜΠ(και αυτό απέναντι σε αντάρτες). Οι καναδοί και άλλοι χρήστες του Leo 2A5+ αναγκάστηκαν επίσης να εγκαταστήσουν επιπλέον θωράκιση στο είδος «Slat armor» για να έχουν προστασία απο φορητά αντιαρματικά.

    Για να μη σε κουράζω με περισσότερα γραπτά και σαν συμπλήρωνα όσων αναφέρω επάνω, θέλω να παραθέσω μερικές φωτογραφίες που νομίζω ότι είναι όσο χίλιες λέξεις.

    Η εξέλιξη της θωράκισης του IFV/CFV Bradley

    []

    Marder/Puma

    Η εξέλιξη της θωράκισης στο Challenger 2

    ?resize=1080%2C675

    @ΑΧΕΡΩΝ

    Σωστά, θυμάμαι όντως ότι υπήρξε παρουσίαση στην «Σ»(ίσως να έχω ακόμα κάπου και το συγκεκριμένο τεύχος), όταν γινόταν έντονη συζήτηση για τα BMP-3 που σκεφτόταν να αποκτήσει η Ελλάδα. Συμφωνώ επίσης με τον ΠΡΟΜΑΧΟΣ, άλλο ήταν όμως αυτό που εννοούσα όπως είπες ο ίδιος(και με πρόλαβες στην απάντηση) ο σκοπός ήταν/είναι να διατηρηθεί η αμφίβια ικανότητα του οχήματος σε συνδιασμό με μια επιπλέον προστασία.

    Απάντηση
    • PROMAXOS

      Δεν διαφωνούμε σε όλα αυτά και πολύ ωραίο και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Αυτό που λέω είναι ότι αυτό το όχημα μάχης, που βασίζεται στο σκάφος του BMP3, παρά την βελτιωμένη θωράκιση δεν είναι ότι προτιμότερο για ένα πυκνό και υψηλής έντασης πεδίο μάχης, γιατί η θωράκιση παραμένει σχετικά ελαφριά (αν και σε σχέση με τα παπάκια είναι Αποκάλυψη! αχαχαχαχαχα με τι συγκρίνω, με τα ερπυστριοφόρα ομαδικά φέρετρα).
      Δηλαδή μάλλον θα πάει για τους Αλεξιπτωτιστές, του ΠΖΝ και ίσως για τα ΜΚ τάγματα των ΜΚΤ β΄ κατηγορίας.

      Απάντηση
      • Gunslinger32

        Χαίρομαι που έχουμε καλή συνεννόηση αγαπητέ ΠΡΟΜΑΧΟΣ, ασφαλώς η φιλοσοφία που ακολουθεί το συγκεκριμένο όχημα(παρόλο που δεν είναι εντελώς διαφορετική απο την πρακτική combined arms που εφαρμοζόταν στο ΝΑΤΟ) δεν συγκρίνεται με αυτή που παρατηρείται σήμερα στο πεδίο μάχης στην ευρύτερη περιοχή της μέσης ανατολής, όπου γίνεται εκτενής χρήση των ΟΜΠ σε αστικές πυκνοκατοικημένες περιοχές, στις οποίες η χρήση ενός όπλου που σχεδιαστικέ εξαρχής για γρήγορους ελιγμούς εμφανίζει τα όρια αυτών των μέσων σε αυτό το περιβάλλον.
        Η εμφάνιση των MRAP, είναι ίσως άλλη μια ένδειξη, ότι τα ερπυστριοφόρα ΤΟΜΠ και τα άρματα μάχης δεν είναι τα ιδανικά μέσα/εργαλεία για αυτό το είδος αποστολών (όπου έχουν αποδειχθεί εύκολοι στόχοι, απέναντι σε ευκίνητους μαχητές με σωστό συντονισμό και άριστη γνώση του πεδίου μάχης στο οποίο αντιμετωπίζουν έναν δυσκίνητο (σε αρκετές περιπτώσεις σε στατικές θέσεις μάχης) αντίπαλο. Έτσι η ισχυρότερη θωράκιση η οποία επιρεάζει και την ευκινησία των ΤΟΜΠ, φαινόταν επιβεβλημένη για αυτά τα οχήματα(νέα και αναβαθμισμένα).

        Οι Ρώσοι απο ότι φαίνεται απο τα οχήματα που παρουσιάζουν, επέλεξαν να διατηρήσουν τα ελαφριά ΤΟΜΠ για αποστολές που απαιτούν ικανότητα για γρήγορους ελιγμούς, παράλληλα στους νέους τύπους βαρέων ΟΜΠ τα οποία εμφανίζονται πιο ιδανικά για εφαρμογές σε αστικό περιβάλλον εξαιτίας της ισχυρότερης θωράκισης. Για τις αερομεταφερόμενες μονάδες έχουν επιπλέον τα νέα BMD-4 που παρουσιάζουν τα ίδια χαρακτηριστικά με τα BMP-3 για τις μηχανοκίνητες μονάδες του στρατού ξηράς.

        Όσο για την σύγκριση με τα παπάκια που παραμένουν στον ΕΣ μπορώ να πω μόνο όπως εσύ 😀😀, επειδή δεν προσφέρουν ούτε θωράκιση ούτε ισχύ πυρός, συνεπώς μένει η μεταφορά προσωπικού πολύ πίσω απο τα νέα άρματα μάχης τα οποία αδυνατούν να ακολουθήσουν, που είναι το κερασάκι στην τούρτα και γενικά σε όλη την υπόθεση.

        Firepower: Combat Vehicles

      • PROMAXOS

        Η χαρά είναι και δική μου αγαπητέ φίλε. Θα ήθελα μόνο να εστιάσω την προσοχή αναφορικά με τα υπερ-βαρέα ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ στο ότι η εξέλιξή τους δεν αφορά μόνο τη δράση σε αστικά περιβάλλοντα, αλλά και σε περιβάλλοντα υψηλών απειλών, όπου ο γρήγορος ελιγμός είναι μεν απαραίτητος, αλλά μπορεί να θυσιαστεί λίγη ταχύτητα υπέρ της βέλτιστης προστασίας, ακολουθώντας το ισραηλινό πρότυπο. Οι Ισραηλινοί είναι οι πρώτοι διδάξαντες μετατρέποντας εκατοντάδες αιχμαλωτισμένα/ημικατεστραμμένα Τ54/Τ55 σε υπέρ-βαρέα ΤΟΜΠ, με το σκεπτικό ότι η ουσιαστική ευκινησία του οχήματος εξαρτάται από το επίπεδο προστασίας του.

        Δηλαδή, ανεξαρτήτως των κινηματικών του επιδόσεων, ένα ευάλωτο όχημα είτε δεν θα αναλάβει αποστολές στις οποίες δεν μπορεί να ανταπεξέλθει, είτε αν τις αναλάβει θα καταστραφεί/ακινητοποιηθεί (ή αποσυρθεί προ του κινδύνου καταστροφής). Η αντίληψη αυτή είναι αποτέλεσμα της εμπειρίας του Πολέμου του Γιομ Κιπούρ και της δράσης των αραβικών ΑΤ συστημάτων. Στην πράξη μπορείς να πας μόνο όπου σου επιτρέπει ο θώρακας να αντέξεις την έκθεση σε πυρά, αυτή είναι η πραγματική ευκινησία, το πόσο μπορείς να αξιοποιήσεις σε πολεμικές συνθήκες τον φάκελο των κινηματικών σου επιδόσεων: “Protection is mobility” και όχι το αντίθετο.

        Οι Γερμανοί όταν ανέπτυσσαν το Marder κάτι παρόμοιο σκέπτονταν. Η αντίληψη αυτή επαναλήφθηκε με το Puma, ενώ ας μην ξεχνάμε ότι και οι Αμερικάνοι με το ακυρωθέν σχέδιο τθ οχήματος μάχης ΠΖ ανέπτυσσαν ένα όχημα με βάρος 75 σχεδόν τόνων, βαρύτερο δηλαδή των Abrams (εντάξει, το παράκαναν)!!! Οι θιασώτες των ελαφρύτερων οχημάτων Ρώσοι δεν προορίζουν το Τ15 (στηρίζεται στο Τ14 Armata) για το μηχανοκίνητο ΠΖ των ΜΚΤ, σχηματισμοί που θα πολεμήσουν σε αστικά περιβάλλοντα και σε πόλεμο φθοράς του αντιπάλου, αλλά στα ΜΚ τάγματα των ελίτ δυνάμεων σοκ, δηλαδή των ΤΘΤ!!!

        Λογικό, διότι τα Τ14 και Τ15 είναι πανάκριβα, κοστίζουν όσο περίπου τα αντίστοιχα δυτικά και θα παραγγελθούν σε σχετικά πιο περιορισμένες ποσότητες σε σχέση με τα Τ90 και τις λοιπές (ελαφρύτερες) οικογένειες ΤΟΜΑ. Όπως πολύ σοφά και επιτυχημένα είπες, το BMD-4 είναι ο εξελικτικός απόγονος του ΒΜΡ-3, που με τη σειρά του βασίστηκε περισσότερο στο BMD-2 παρά στο BMP-2!

        Αναφορικά με την ευκινησία, ας μην ξεχνάμε το εξής. Στο πλαίσιο των συνδυασμένων όπλων, το δίδυμο άρμα-ΜΚ ΠΖ είναι η πεμπτουσία και ο σκελετός του δόγματος αυτού. Άρματα και ΜΚ ΠΖ πολεμούν σχεδόν δίπλα δίπλα, αλληλουποστηριζόμενα, με το ΠΖ να αποτελεί υπηρέτη του άρματος. Γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε σε κάποιους στρατούς το ΜΚ ΠΖ (τουλάχιστον αυτό που υπηρετεί σε τθ σχηματισμούς) έχει απενταχθεί από το Όπλο του ΠΖ και έχει ενταχθεί στο Όπλο των ΤΘ ως Τεθωρακισμένο ΠΖ (στα πρότυπα των τθ γρεναδιέρων της Βέρμαχτ).

        Έτσι, το ΜΚ ΠΖ υποβάλλεται στους ίδιους κινδύνους με τα άρματα που συνοδεύει, άρα χρειάζεται το ίδιο ή έστω παρόμοιο επίπεδο προστασίας, ενώ η ευκινησία του δεν χρειάζεται να είναι ανώτερη από τα άρματα αυτά: δηλαδή δεν υπάρχει και τόσο ανάγκη να έχουμε ένα όχημα ΠΖ συνοδείας αρμάτων, το οποίο να είναι πιο ευκίνητο από τα άρματα. Οπότε, η κινηματική υστέρηση των υπερ-βαρέων ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ σε σχέση με τα κοινά/ελαφρά/βαρέα δεν είναι και τόσο σημαντική στο πεδίο της μάχης.

  11. Gunslinger32

    @PROMAXOS

    Ή ευελιξία/ευκινησία (αν θυμάμαι σωστά μερικές σχετικές αναφορές) για τις αρματομαχίες στην εποχή του Β’ΠΠ στο ανατολικό μέτωπο(σε ανοιχτό περιβάλλον), ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στην αντιμετώπιση των βαρέων γερμανικών αρμάτων Tiger I απο τα αρκετά ελαφρύτερα πιο ευέλικτα σοβιετικά μοντέλα T-34/85(επειδή τα 76 δεν είχαν αρκετή ισχύ πυρός για να διατρήσουν την θωράκιση των γερμανικών βαρέων αρμάτων), τα οποία «χόρευαν» κυριολεκτικά ανάμεσα και γύρο απο τους «τίγρεις» οι οποίοι ήταν στην ουσία καθιστοί στόχοι (εφόσον στην σχεδίαση είχε δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στην ισχύ πυρός και την θωράκιση απο τους γερμανούς σχεδιαστές) για τα αρκετά ελαφρύτερα σοβιετικά άρματα με αρκετή ισχύ πυρός ικανή να διατηρήσει τις γερμανικές θωρακίσεις(αν και δύσκολο απο μπροστά).

    Οι Σοβιετικοί απο ότι φαίνεται στα μοντέλα της μεταπολεμικής εποχής, διατήρησαν αυτό τον συνδιασμό ευελιξίας/χαμηλής σιλουέτας/ισχύ πυρός, θυσιάζοντας θωράκιση στο σκάφος η οποία αντισταθμιστικά αργότερα στην συνέχεια, όσο καλά γινόταν και όσο επέτρεπε η πρακτική με την εγκατάσταση πρόσθετης εξωτερικής θωράκισης στο είδος ERA που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο μοντέλο T-64(που δεν προβλεπόταν για εξαγωγή) αν θυμάμαι σωστά και αν δεν με απατά η μνήμη μου. Αυτό γινόταν μέχρι το μοντέλο T-90, που στο μέλλον θα αποτελεί το μέρος lo στο μίγμα hi/lo με το μεγαλύτερο νέο άρμα μάχης, το οποίο υπάρχει περίπτωση να παραχθεί σε μικρότερους αριθμούς, όχι μόνο εξαιτίας των υψηλότερων εξόδων αλλά και επειδή ο λύκος το μαλλί αλλάζει όχι όμως το μυαλό η τα συνήθεια του, η αλλιώς «Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άλλαξε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε μήτε την κεφαλή του.» έτσι και Ρώσοι με τα άρματα μάχης(αλλά όχι μόνο). 😉

    Η Γερμανοί απο την άλλη αν και προχώρησαν σε άλλο ένα βαρύ μοντέλο που ακολούθησε με την ονομασία Tiger ΙΙ «Königstiger» που ήταν ακόμα πιο βαρύ, έμαθαν απο τα πάθη στο ανατολικό μέτωπο και ανέπτυξαν ένα ελαφρύτερο πιο ευέλικτο σχέδιο του Panther (αν και με μικρότερη ισχύ πυρός 7,5-cm-KwK 42 L/70 απέναντι στα 8,8 cm που ήταν εγκατεστημένα στα βαριά μοντέλα), στο οποίο στηρίχτηκε/προέκυψε αργότερα το πρώτο νέο γερμανικό άρμα μάχης της μεταπολεμικής εποχής Leopard 1 που εμφάνιζε έναν συμβιβασμό/συνδιασμό ευελιξίας/θωράκισης/ισχύ πυρός.

    Οι Ρώσοι στην σχεδίαση των ΤΟΜΑ/ΤΟΜΠ ακολούθησαν προφανώς την ίδια φιλοσοφία και οπτικά χαρακτηριστικά που είχαν εφαρμόσει στα άρματα μάχης, χαμηλή σιλουέτα/ευελιξία/ισχύ πυρός, ενώ η θωράκιση είχε προφανώς λιγότερη σημασία, όπως φαίνεται σε όλα τα μοντέλα της σειράς BMP, παρόλο που η 2η έκδοση εμφανίστηκε με αρκετά μικρότερο διαμέτρημα στο κύριο όπλο του οχήματος(αυτό ίσως να είχε σχέση με τις εμπειρίες στο Αφγανιστάν, επειδή ονομάζεται και ανεπίσημα «μοντέλο Αφγανιστάν»). Ενώ οι νατοϊκοί που είχαν αρκετά λιγότερα ΟΜΠ έδωσαν έμφαση στην προστασία και λιγότερο στην ισχύ πυρός (σε σύγκριση με τα ρωσικά/σοβιετικά μοντέλα). Αυτά είχαν όμως σχέση και με το δόγμα της κάθε πλευράς. Οι Σοβιετικοί ακολουθούσαν ένα επιθετικό στο είδος του αστραπιαίου πολέμου «Blitzkrieg» ενώ οι νατοϊκοί ένα αμυντικό.

    Επειδή αναφέρθηκες στα συστήματα του Ισραήλ με ισχυρή θωράκιση και σε περιβάλλοντα υψηλού κινδύνου, θέλω να παρατηρήσω, κρίνοντας απο την περίπτωση(αν και δεν ήταν η μοναδική) του πολέμου στο Λίβανο το 2006, και παρατηρώντας τις παρακάτω φωτογραφίες και αναφορές(τις οποίες παρέθεσα ολόκληρες για να μη χαθεί το νόημα, και για πρακτικούς λόγους/ευκολία), ότι δεν είμαι αισιόδοξος ότι η θωράκιση θα είναι ο παράγοντας που θα κάνει αναγκαστικά την διαφορά σε ένα περιβάλλον όπως φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες(σε ανοιχτό μέρος όπου βλέπεις τον εχθρό, σαφώς είναι πλεονέκτημα χωρίς αμφιβολία, σε ενέδρες όμως όπως υπήρξαν στο Ιράκ η Αφγανιστάν δεν είμαι σίγουρος). Προσωπικά πάντως δεν θα ένιωθα αναγκαστικά ασφαλής σε αυτό το περιβάλλον, όπου πίσω απο κάθε «παράθυρο» η «πόρτα» θα μπορούσαν να εμφανιστούν ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση μαχητές με φορητά αντιαρματικά όπλα, βάλλοντας απο θέσεις που μπορούν να χτυπήσουν σε σημεία στα οποία η θωράκιση είναι σχετικά ελαφριά/αδύναμη. Ακόμα και οι ζημιές στο Ισραηλινό Merkava IV που διαθέτει ισχυρή θωράκιση, προκαλούν όμως σκέψεις, σχετικά με την αποτελεσματικότητα της σε κάθε περίπτωση.

    Αυτό που παρατήρησα επίσης στο θέμα, είναι ότι αυτό που ξεκίνησε κάποτε με την αύξηση/πρόσθεση θωράκισης, έφτασε σήμερα στα συστήματα αυτοπροστασίας (Soft-Hardkill) επειδή προφανώς η θωρακική έχει φτάσει στα όρια της πρακτικής εφαρμογής της επάνω σε οχήματα και άρματα μάχης, απέναντι στα όλο και πιο ισχυρά αντιαρματικά όπλα/συστήματα. Ένα ερώτημα που προκύπτει κατά την γνώμη μου απο αυτή την εξέλιξη είναι, πιο θα είναι το επόμενο όταν/εφόσον φτάσουν και εκείνα στα όρια τους επειδή θα έχει βρεθεί τρόπος παραπλάνησης/παράκαμψης αυτών των αντίμετρων.

    Νομίζω ότι μια θωράκιση λειτουργεί στην ουσία όπως ένα ατομικό αλεξίσφαιρο, αλλά σε άλλη (μεγαλύτερη) κλίμακα εννοείται, τι γίνεται όμως όταν εκείνος που το φοράει για προστασία αντιληφθεί/διαπιστώσει ότι αυτό το αλεξίσφαιρο γιλέκο αντέχει μόνο μέχρι ένα σημείο, η έναν περιορισμένο αριθμό πληγμάτων(στο ίδιο σημείο ούτε κάν δεύτερο), ενώ ο αντίπαλος (οι αντίπαλοι) έχει ακόμα μπόλικο απόθεμα πυρομαχικών;

    Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αυτά τα ερωτήματα τα θέτω σαν τροφή για σκέψη, και όχι σαν γενική αμφισβήτηση της χρησιμότητας μιας θωράκισης η οποία είναι χωρίς αμφιβολία χρήσιμη.

    View post on imgur.com

    https://mtdata.ru/u19/photoF5A5/20542538792-0/original.jpeg

    View post on imgur.com

    View post on imgur.com

    Απο φιλικά πυρά σε άσκηση
    https://lh3.googleusercontent.com/proxy/EvmcMT5ki-nK04yQ3NaSKsy3ZG_qBEdprPYJ65MF8Axz8cxaI79yEN8qRywUSmyIcac=s0-d

    https://below-the-turret-ring.blogspot.com/2016/04/merkava-4-damaged-during-training.html

    ?1517850546

    A Disciplined Hezbollah Surprises Israel With Its Training, Tactics and Weapons
    By STEVEN ERLANGER and RICHARD A. OPPEL Jr.AUG. 7, 2006

    JERUSALEM, Aug. 6 — On Dec. 26, 2003, a powerful earthquake leveled most of Bam, in southeastern Iran, killing 35,000 people. Transport planes carrying aid poured in from everywhere, including Syria.

    According to Israeli military intelligence, the planes returned to Syria carrying sophisticated weapons, including long-range Zelzal missiles, which the Syrians passed on to Hezbollah, the Shiite militia group in southern Lebanon that Iran created and sponsors.

    As the Israeli Army struggles for a fourth week to defeat Hezbollah before a cease-fire, the shipments are just one indication of how — with the help of its main sponsors, Iran and Syria — the militia has sharply improved its arsenal and strategies in the six years since Israel abruptly ended its occupation of southern Lebanon.

    Hezbollah is a militia trained like an army and equipped like a state, and its fighters “are nothing like Hamas or the Palestinians,” said a soldier who just returned from Lebanon. “They are trained and highly qualified,” he said, equipped with flak jackets, night-vision goggles, good communications and sometimes Israeli uniforms and ammunition. “All of us were kind of surprised.”

    Much attention has been focused on Hezbollah’s astonishing stockpile of Syrian- and Iranian-made missiles, some 3,000 of which have already fallen on Israel. More than 48 Israelis have been killed in the attacks — including 12 reservist soldiers killed Sunday, who were gathered at a kibbutz at Kfar Giladi, in northern Israel, when rockets packed with antipersonnel ball bearings exploded among them, and 3 killed Sunday evening in another rocket barrage on Haifa.

    But Iran and Syria also used those six years to provide satellite communications and some of the world’s best infantry weapons, including modern, Russian-made antitank weapons and Semtex plastic explosives, as well as the training required to use them effectively against Israeli armor.

    It is Hezbollah’s skillful use of those weapons — in particular, wire-guided and laser-guided antitank missiles, with double, phased explosive warheads and a range of about two miles — that has caused most of the casualties to Israeli forces.

    Hezbollah’s Russian-made antitank missiles, designed to penetrate armor, have damaged or destroyed Israeli vehicles, including its most modern tank, the Merkava, on about 20 percent of their hits, Israeli tank commanders at the front said.

    Hezbollah has also used antitank missiles, including the less modern Sagger, to fire from a distance into houses in which Israeli troops are sheltered, with a first explosion cracking the typical concrete block wall and the second going off inside.

    “They use them like artillery to hit houses,” said Brig. Gen. Yossi Kuperwasser, until recently the Israeli Army’s director of intelligence analysis. “They can use them accurately up to even three kilometers, and they go through a wall like through the armor of a tank.”

    Hezbollah fighters use tunnels to quickly emerge from the ground, fire a shoulder-held antitank missile, and then disappear again, much the way Chechen rebels used the sewer system of Grozny to attack Russian armored columns.

    “We know what they have and how they work,” General Kuperwasser said. “But we don’t know where all the tunnels are. So they can achieve tactical surprise.”

    The antitank missiles are the “main fear” for Israeli troops, said David Ben-Nun, 24, an enlisted man in the Nahal brigade who just returned from a week in Lebanon. The troops do not linger long in any house because of hidden missile crews. “You can’t even see them,” he said.

    With modern communications and a network of tunnels, storage rooms, barracks and booby traps laid under the hilly landscape, Hezbollah’s training, tactics and modern weaponry explain, the Israelis say, why they are moving with caution.

    The Israelis say Hezbollah’s fighters number from 2,000 to 4,000, a small army that is aided by a larger circle of part-timers who provide logistics and storage of weapons in houses and civilian buildings.

    Hezbollah operates like a revolutionary force within a civilian sea, making it hard to fight without occupying or bombing civilian areas. On orders, some fighters emerge to retrieve launchers, fire missiles and then melt away. Still, the numbers are small compared with the Israeli Army and are roughly the size of one Syrian division.

    The Iranian Revolutionary Guards have helped teach Hezbollah how to organize itself like an army, with special units for intelligence, antitank warfare, explosives, engineering, communications and rocket launching.

    They have also taught Hezbollah how to aim rockets, make shaped “improvised explosive devices” — used to such devastating results against American armor in Iraq — and, the Israelis say, even how to fire the C-802, a ground-to-ship missile that Israel never knew Hezbollah possessed.

    Iranian Air Force officers have made repeated trips to Lebanon to train Hezbollah to aim and fire Iranian medium-range missiles, like the Fajr-3 and Fajr-5, according to intelligence officials in Washington. The Americans say they believe that a small number of Iranian operatives remain in Beirut, but say there is no evidence that they are directing Hezbollah’s attacks.

    But Iran, so far, has not allowed Hezbollah to fire one of the Zelzal missiles, the Israelis say.

    The former Syrian president, Hafez al-Assad, was careful to restrict supplies to Hezbollah, but his son, Bashar, who took over in 2000 — the year Israel pulled out of Lebanon — has opened its warehouses.

    Syria has given Hezbollah 220-millimeter and 302-millimeter missiles, both equipped with large, anti-personnel warheads. Syria has also given Hezbollah its most sophisticated antitank weapons, sold to the Syrian Army by Russia.

    Those, General Kuperwasser said, include the Russian Metis and RPG-29. The RPG-29 has both an antitank round to better penetrate armor and an anti-personnel round. The Metis is more modern yet, wire-guided with a longer range and a higher speed, and can fire up to four rounds a minute.

    Some Israelis say they believe that Syria has provided Hezbollah with the Russian-made Kornet, laser-guided, with a range of about three miles, which Hezbollah may be holding back, waiting for Israel to move farther into southern Lebanon and extend its supply lines.

    Despite Israeli complaints to Moscow, “Russia just decided to close its eyes,” a senior Israeli official said.

    In its early years, Hezbollah specialized in suicide bombings and kidnappings. The United States blames it for the suicide attacks on the American Embassy in Beirut and a Marine barracks in 1983. The group became popular in the Shiite south and set up its mini-state there, as well as reserving to itself a section of southern Beirut, known as Security Square.

    Until 2003, Timur Goksel was the senior political adviser to Unifil, the United Nations Interim Force in Lebanon, which monitors the border. He says he knows Hezbollah well and speaks with admiration of its commitment and organization.

    After fighting the Israelis for 18 years, “they’re not afraid of the Israeli Army anymore,” he said in a telephone interview from Beirut. Hezbollah’s ability to harass the Israelis and study their flaws, like a tendency for regular patrols and for troop convoys on the eve of the Sabbath, gave Hezbollah confidence that the Israeli Army “is a normal human army, with normal vulnerabilities and follies,” he added.

    Now, however, “Hezbollah has much better weapons than before,” he said.

    Mr. Goksel describes Hezbollah much as the Israelis do: careful, patient, attuned to gathering intelligence, scholars of guerrilla warfare from the American Revolution to Mao and the Vietcong, and respectful of Israeli firepower and mobility.

    “Hezbollah has studied asymmetrical warfare, and they have the advantage of fighting in their own landscape, among their people, where they’ve prepared for just what the Israelis are doing — entering behind armor on the ground,” Mr. Goksel said.

    “They have staff work and they do long-term planning, something the Palestinians never do,” he said. “They watch for two months to note every detail of their enemy. They review their operations — what they did wrong, how the enemy responded. And they have flexible tactics, without a large hierarchical command structure.”

    That makes them very different from the Soviet-trained Arab armies the Israelis defeated in 1967 and 1973, which had a command structure that was too regimented.

    In 1992, when Sheik Hassan Nasrallah took over, he organized Hezbollah into three regional commands with military autonomy. Beirut and the Hezbollah council made policy, but did not try to run the war. Sheik Nasrallah — said to have been advised by the secretive Imad Mugniyeh, a trained engineer wanted by the United States on terrorism charges — thereby improved Hezbollah’s security and limited its communications.

    It set up separate and largely autonomous units that live among civilians, with local reserve forces to provide support, supplies and logistics. Hezbollah commanders travel in old cars without bodyguards or escorts and wear no visible insignia, Mr. Goksel said, to keep their identities hidden.

    Hezbollah began by setting up roadside bombs detonated by cables, which the Israelis learned to defeat with wire-cutting attachments to their vehicles. Then Hezbollah used radio detonators, which the Israelis also defeated, and then cellphone detonators, and then a double system of cellphones, and then a photocell detonator — like the beam that opens an automatic door. Now, Mr. Goksel said, Hezbollah is working with pressure detonators dug into the roads, even as the Israelis weld metal plates to the bottom of their tanks.

    Hezbollah, Mr. Goksel says, has clear tactics, trying to draw Israeli ground troops farther into Lebanon. “They can’t take the Israelis in open battle,” he said, “so they want to draw them in to well-prepared battlefields,” like Aita al Shaab, where there has been fierce fighting.

    He added: “They know the Israelis depend too much on armor, which is a prime target for them. And they want Israeli supply lines to lengthen, so they’re easier to hit.”

    Israeli tanks have been struck by huge roadside bombs planted in expectation that Israeli armor would roll across the border, said one tank lieutenant, who in keeping with military policy would only give his first name, Ohad.

    At least two soldiers from his unit have been wounded by snipers who are accurate at 600 yards. The Hezbollah fighters “are not just farmers who have been given weapons to fire,” he said. “They are persistent and well trained.”

    Another tank company commander, a captain who gave his name as Edan, said that about 20 percent of the missiles that have hit Israeli tanks penetrated the Merkava armor or otherwise caused causalities.

    Col. Mordechai Kahane, the commander of the Golani brigade’s Egoz unit, first set up to fight Hezbollah, told the Israeli newspaper Yediot Aharonot of one of the worst early days, when his unit went into Marun al Ras in daylight, and lost a senior officer and a number of men.

    “Hezbollah put us to sleep” building up its fortifications, he said. “There’s no certainty that we knew that we were going to encounter what it is that we ultimately encountered. We said, ‘There is going to be a bunker here, a cave there,’ but the thoroughness surprised us all. A Hezbollah weapons storeroom is not just a natural cave. It’s a pit with concrete, ladders, emergency openings, escape routes. We didn’t know it was that well organized.”

    General Kuperwasser, too, respects Hezbollah’s ability “to well prepare the battlefield,” but says, “We’re making progress and killing a lot of them, and more of them are giving up in battle now and becoming prisoners, which is a very important sign.”

    https://www.nytimes.com/2006/08/07/world/middleeast/07hezbollah.html

    BBC NEWS | Middle East | Tough lessons for Israeli armour
    By Jonathan Marcus
    BBC diplomatic correspondent

    One of the major military surprises of the fighting in Lebanon has been the apparent vulnerability of Israeli armour to Hezbollah anti-tank rockets.

    No detailed figures are available and it is clear that many more tanks may have been hit than actually destroyed.

    But a significant proportion of Israeli casualties have been among tank crews.

    Hezbollah has also used its anti-armour weapons to bring down buildings around sheltering Israeli troops, again causing multiple casualties.

    Hezbollah has fielded some of the most modern Russian-made anti-tank weapons, which the Israelis insist have come via the Syrians.

    Wire-guided

    The potency of infantry anti-armour weapons is nothing new for the Israelis.

    In 1973, after Egyptian forces crossed the Suez Canal, Israel tank units learned the hard way about what Russian-made missiles could do.

    The Egyptians put across the canal large numbers of soldiers armed with wire-guided Sagger missiles.

    As long as the operator kept the target tank in his sights, signals sent along the unreeling wire would guide the missile to its target.

    As counter-attacking Israeli tanks raced towards the canal, they were met by barrages of these missiles.

    Commanders spoke of vehicles emerging from the fighting festooned with wires from the missiles, and many tanks were destroyed.

    Since then a complex design battle has been underway between the tank and the infantry anti-armour weapon.

    For the foot-soldier the key is penetration but also weight: What can easily be carried into battle?

    Tandem charge

    For the tank, too, there are weight considerations as more and more armour places heavier strains on engines and running gear and also potentially limits the areas in which a tank can operate.

    In Lebanon Israel has come up against some of Russia’s most modern anti-tank weapons.

    The AT-13 Metis or Saxhorn is a modern tube-launched successor to the Sagger.

    Its tandem-shaped warhead can punch through armour of up to 46cm (18 inches) thick.

    The tandem warhead is designed to counter reactive armour as used on many Israeli vehicles.

    Reactive armour is essentially made up of explosive pads or bricks on the outside of the tank which explode outwards when hit by an incoming missile.

    This disrupts the effect of the missile warhead, which needs to impact upon the surface of the tank to achieve its penetrative effect.

    A twin or tandem charge is designed to get around this.

    The first warhead triggers the reactive armour and the second penetrates the tank.

    Hezbollah is also reported to have used the RPG-29; a shoulder-fired weapon, again with a tandem charge.

    Infantry carriers

    And a journalist from the London-based Daily Telegraph newspaper reports also seeing abandoned Kornet missiles in Lebanon.

    The Kornet was first shown by the Russians in 1994 and represents state-of-the-art technology.

    It has either an optical or a thermal sight – effectively «riding» a laser beam to its target. It again has a tandem warhead.

    It has a range of up to 5km (three miles) and is said to be able to penetrate armour up to 1,200mm thick.

    The Kornet has been exported by the Russians to only a few countries, including Syria.

    And all the evidence suggests that the Syrians have passed them on to Hezbollah.

    Israel is so concerned that it has despatched a team of officials to Moscow to show the Russians the evidence of what they say can only be Syrian weapons transfers.

    In the longer term, the experiences of 1973 played an important part in shaping the philosophy behind Israel’s Merkava battle tank.

    The Merkava or Chariot is among the most modern in the world, but its unique feature is the extent to which crew protection figured in its design.

    Quite apart from carrying highly sophisticated armour, it is almost unique in having the engine in the front, affording additional protection to its crew.

    The need for well-armoured infantry carriers that can keep pace with the tanks has led Israel to convert a large number of older tanks to carry troops.

    The Achzarit is a good example. It is based on the Russian T54/T55 tank which Israel captured in large numbers during the 1973 war.

    Its turret and main gun have been removed and various other changes made to allow it to accommodate a crew of three along with seven infantrymen.

    New armour

    But all of these enhancements have not proved sufficiently effective against the most modern anti-tank systems operated by determined fighters on the ground.

    You can be sure Israeli Defence Forces planners and indeed military observers from around the world will be studying these engagements in detail.

    Part of the answer may be to adopt new kinds of armour.

    http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/4794829.stm

    How Many Tanks Did Israel Lose in 2006 War with Lebanon?
    By on September 3, 2010

    A recent article in the Jerusalem Post reports “The US warned Lebanon that if it did not prevent any recurrence of the border-fire incident that occurred earlier this month, the IDF would destroy the Lebanese Armed Forces within four hours…” The US envoy’s assistant was referring to an Israeli plan for war. There’s just one little problem: Not all wars go according to plan. The last Israel war on Lebanon was a costly disaster for Israel.

    No doubt it’s a matter of state secrecy in Israel, but their tank losses in Lebanon were BIG. A low figure of 10 is a fairly certain minimum judging from various news reports during the invasion. The high figure might be 50 or maybe even 100. The Israeli invasion of Lebanon was meant to create a barren wasteland for several miles north of the Israeli border. The Israelis were systematically destroying private homes along the border. Some Lebanese received phone call warnings from the Israeli army, telling them that their home was about to be destroyed in only a few hours. This appears to be all the humanitarian concern Israel felt obliged to show. (One wonders if people with unlisted numbers were simply killed without warning?) Mounting Israeli tank losses may have accomplished what world condemnation could not.

    One news article reported “Powerful anti-tank missiles manufactured by Russia and Iran are being used with deadly effectiveness by Hezbollah against the Israeli army in southern Lebanon, military sources say. A large proportion of the 68 Israeli soldiers who have died in south Lebanon since the start of the offensive a month ago were killed by such missiles… ‘The terrorists know where the weak spots are, and we are being badly hit,’ the newspaper quotes a senior official as saying. The attacks are a blow to the pride of Israel’s army. Merkava III and IV tanks are considered among the most powerful in the world and have a reputation for extremely resistant armour and protective systems… Israel’s tanks, crucial for any ground operation in southern Lebanon, have proved vulnerable to the attacks of Hezbollah and ill-adapted to the hilly and heavily wooded terrain. Israeli military officials have also admitted surprise at the level of resistance they are meeting from Hezbollah fighters, who are well-trained and have been firing at tanks from very close range.”

    An Abrams main battle tank costs roughly 4.3 million. Israel’s Merkava heavy battle tank is no doubt comparably expensive. The Milan anti-tank rocket costs about $24,000 and can destroy an Abrams tank at a distance of 2,000 meters. Given Iran’s considerable oil resources, it would be a small matter for them to supply Hezbollah with enough of those missiles to destroy all of Israel’s tanks.

    Even more alarming for Israel is the fact that the Russian RPG 29, which can destroy an Abrams tank at 500 meters, costs a grand total of $800. The Iranians are reportedly making copies of Russian anti-tank weapons, which would make it a lot easier for Hezbollah or the Palestinians to buy such weapons. The tank has been a symbol of oppression from Stalin’s tyranny to Israel’s many brutal forays into Arab neighborhoods. Evolving technology may be making the tank –even the most advanced heavy tank with multiple layers of explosive reactive armor– obsolete.

    http://www.thetruthseeker.co.uk/?p=13437

    Απάντηση
  12. Gunner

    @ Kostas

    Και στο Μ1Abrams είναι ακριβώς δίπλα αλλά τους χωρίζει θωρακισμένο τοίχωμα. Το ίδιο είναι και με τον μη επανδρωμένο πύργο, σε αντίθεση με τα υπάρχοντα ΤΟΜΑ και ειδικά το CV9040 που τα πυρομαχικά είναι δίπλα στο μεταφερόμενο πεζικό χωρίς καμία προστασία. Σε ότι έχει να κάνει με την προστασία, μόνο από βαριά πολυβόλα 12,7-14,5 προστατεύει το σκάφος του CV9040 και αυτό αν έχει την πρόσθετη θωράκιση ΜΕΧΑS.

    Απάντηση
  13. Kostas

    Πλάκα μας κανεις?

    Το Μαρντερ έχει ατσάλι και το ΒΜΡ αλουμίνιο.

    Τεράστια διαφορά δεν νομίζεις?

    Απάντηση
      • Kostas

        @gunner εχεις δικιο για ΒΜΡ1/2 αλλα το πυροβολο των 57χιλ για το οποιο μιλαμε εγκατσταθηκε σε σκαφος ΒΜΡ3, σε σκαφος αλουμινιου

  14. ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ

    Τα κράματα αλουμινίου έχουν βελτιωθεί κατά 3 φορές από την εμφάνιση του Μ113 ενώ τα κράματα ατσαλιού όχι!

    Οι ρώσοι διαφωνούν και λένε για 4 φορές βελτίωση του αλουμινίου και μια του ατσαλιού λένε μάλιστα ότι το BΡM1 έχει καλύτερο κράμα αλουμινίου από το Μ113.

    Απάντηση
    • Gunner

      Τα ΒΜΡ-1/2 είναι κατασκευασμένα από ατσάλι κύριε Ήρωα, μην τα μπερδεύεις με το ΒΜΡ-3 & τα BMD-1/2 που είναι κατασκευασμένα από κράμα μετάλλου και τα BMD-3/4 από αλουμίνιο.

      Απάντηση
  15. Gunner

    @Kostas

    Ο πύργος μπορεί να τοποθετηθεί σε οποιοδήποτε όχημα. Το ΒΜΡ-3 είναι απλά η βάση για τις δοκιμές. Αναμένεται ο πύργος να τοποθετηθεί στα νέα ΤΟΜΑ που είναι υπό ανάπτυξη στην Ρωσία αλλά δεν αποκλείεται να τοποθετηθεί και στην νέα εκδοσή του ΒΜΡ-3 το Dragoon αλλά και στην βασική του έκδοση στα πλαίσια κάποιου εκσυγχρονισμού του στο μέλλον.

    ΥΓ H μετωπική θωράκιση του σκάφους αλλά και του πύργου του BMP-3 είναι συνδυασμός φύλων χάλυβα και αλουμινίου με κενό ανάμεσα τους, που προσφέρει προστασία από διατρητικά των 30Χ165 από τα 200 μέτρα ή πιο ξεκάθαρα το κάνει άτρωτο από διατρητικά των 25Χ137 και 20Χ139 που τα Νατοϊκά ΤΟΜΑ χρησιμοποιούσαν την δεκαετία του 80 από συγκεκριμένες αποστάσεις. Ειδικοί θεωρούν ότι με μια αναβάθμιση της θωράκισης, το όχημα μπορεί να προσφέρει προστασία από διατρητικά των 30Χ173 του σήμερα.

    Απάντηση
    • ΔΙΚΑΙΟΣ Γ

      Gunner λάθος έγραψα ότι το ΒΡΜ1 έχει αλουμίνιο πάντως τα υπόλοιπα ισχύουν.

      Όπως η πολύ καλή θωράκιση εν σχέση με το Μ113 και τα αντίστοιχα δυτικά τόμα.

      Απάντηση
      • Gunner

        Το Μ113 σχεδιάστηκε για να είναι αερομεταφερόμενο και αμφίβιο ΤΟΜΠ. Το ΒΜΡ-1 είναι ΤΟΜΑ με ελάχιστες προβλέψεις για αερομεταφορά. Το ΒΜΡ-1 σαφώς και έχει ανώτερη προστασία από το Μ113. Τον ΕΣ αυτό δεν φαίνεται να τον ενδιαφέρει και πολυ. Στην Ρωσία θα εκσυχρονίσουν οχήματα με τον πύργο του BTR-82A

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: