Κατηγορίες για διαφθορά κλονίζουν την γερμανο-ισραηλινή συνεργασία

Israel_ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ

[dropcap size=small]Η[/dropcap] γερμανική κυβέρνηση ανέστειλε προσωρινά την πώληση υποβρυχίων στο Ισραήλ. Ο λόγος: Οι κατηγορίες για διαφθορά. Τι σημαίνει αυτό για το μέλλον της γερμανο-ισραηλινής συνεργασίας;
Ronen Bergmann και Holger Stark

O Miki Ganor, είναι ο άνθρωπος του οποίου η ραδιουργία καθιστά επί του παρόντος δύσκολή τη ζωή των κυβερνήσεων στο Βερολίνο και την Ιερουσαλήμ, είναι σε ανέμελη διάθεση. Βρίσκεται ανάμεσα σε έναν Iσραηλινό κυβερνητικό αξιωματούχο και έναν Γερμανό διοικητικό στέλεχος της Thyessen Krupp. Το διοικητικό στέλεχος χαμογελάει καθώς ο Ganor τοποθετεί ευδιάθετα το χέρι του στον ώμο του άνδρα –και τότε υπογράφτηκε η σύμβαση για την παραλαβή των γερμανικών πλοίων από το Ισραήλ. Η σκηνή αυτή αποτυπώθηκε σε μια φωτογραφία που λήφθηκε τον Μάιο του 2015. Ο Ganor, ο αντιπρόσωπος της Thyssen Krupp στο Ισραήλ, είναι ο άνθρωπος μέσα στις σκιές, ο ενορχηστρωτής μιας συμφωνίας αμυντικών συστημάτων η οποία μέχρι στιγμής είναι διεθνούς σπουδαιότητας. Αυτό είναι το μήνυμα της φωτογραφίας.

Σήμερα, οι κυβερνήσεις στο Ισραήλ και το Βερολίνο εύχονται ώστε ο Ganor, πλέον 66, να μην είχε καταφέρει να βρει θέση στην φωτογραφία. Μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού, ο εκπρόσωπος συμφερόντων (λομπίστας) ήταν σε ειδικό κέντρο προσωρινής κράτησης επειδή είναι ύποπτος για την πληρωμή μεγάλων δωροδοκιών σε υψηλόβαθμους κυβερνητικούς αξιωματούχους στο Τέλ Αβιβ και την Ιερουσαλήμ ώστε να εξασφαλίσει ότι η συμφωνία οπλικών συστημάτων θα εξελισσόταν κανονικά, συμπεριλαμβανομένου του πρώην αρχηγού Ναυτικού. Ένας ξάδερφος του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου είναι μεταξύ εκείνων που φέρονται να έχουν διαπράξει παρανομίες. Περισσότερα από δώδεκα άτομα έχουν ήδη περάσει αρκετό καιρό υπό κράτηση. Η αμφισβητήσιμη συμφωνία περιλαμβάνει την προμήθεια γερμανικών πολεμικών πλοίων και υποβρυχίων, εμπλέκει περισσότερα από 2 δισεκατομμύρια ευρω (€) και εμπλέκει την ασφάλεια του ισραηλινού κράτους. Η υπόθεση οδηγεί κατευθείαν στην καρδιά των γερμανο-ισραηλινών σχέσεων, που είναι σημαντική για να κατανοήσει η Γερμανία τον ρόλο της στον κόσμο και σταθμίζει τις σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες.

Η περίπτωση δεν θέτει μόνο τον Νετανιάχου, του οποίου ο ρόλος στην υπόθεση δεν είναι τελείως ξεκάθαρος, σε δύσκολή θέση, βυθίζει επίσης την γερμανική κυβέρνηση σε ένα δίλημμα. Το Βερολίνο επιδότησε τις εξαγωγικές συμβάσεις αμυντικού εξοπλισμού με 700 εκατομμύρια €, άλλα μπορεί η γερμανική κυβέρνηση να επιτρέψει την ολοκλήρωση μιας αμυντικής συμφωνίας πάρα την προφανή καταβολή τεράστιων δωροδοκιών; Πως σκοπεύει η Καγκελαρία να εξηγήσει ότι τα χρήματα των γερμανών φορολογουμένων κατέληξαν στις τσέπες των ανθρώπων στο εγγύς περιβάλλον του Νετανιάχου; Πόση δωροδοκία, με άλλα λόγια, μπορεί να αντέξει η γερμανο-ισραηλινή σχέση;

Επισήμως, η Γερμανία ανησυχεί ότι το Ισραήλ οπλίζει τα υποβρύχια με πυρηνικά όπλα.

Οι σχέση μεταξύ του Ισραήλ, μιας χώρας που προσέφερε καταφύγιο στα θύματα του ολοκαυτώματος, και της Γερμανίας, η χώρα των εθνικόσοσιαλιστών δραστών, ήταν πάντα ιδιαίτερη, και αυτό επεκτείνεται επίσης και τις αμυντικές εξαγωγές. Η ασφάλεια του Ισραήλ είναι «μέρος του λόγου υπάρξεως της Γερμανίας», υποσχέθηκε η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, των κεντροδεξιών χριστιανοδημοκρατών, σε μια συναισθηματική ομιλία στο ισραηλινό κοινοβούλιο τον Μάρτιο του 2008. «Η ασφάλεια του Ισραήλ είναι αδιαπραγμάτευτη για έμενα όσο είμαι καγκελάριος», δήλωσε η Μέρκελ. Ο προκάτοχος της Γκέρχαρντ Σρέντερ, του κεντροαριστερού σοσιαλοδημοκρατικού (SPD), είχε παρόμοια άποψη. Με σεβασμό στις εξαγωγές όπλων, δήλωσε, «Θέλω να δηλώσω με απολυτή σαφήνεια: Το Ισραήλ θα λάβει ότι χρειάζεται για να διατηρήσει την ασφάλεια του».

Αυτή η άνευ όρων αλληλεγγύη έχει δοκιμαστεί ενίοτε από τις πολίτικες διαφορές –στην πολιτική των εποικισμών για παράδειγμα, ή στην σχέση μεταξύ ισραηλινών και παλαιστίνιων. Όμως η παράδοση βαρύ οπλισμού συνεχίζεται με ταχύ ρυθμό, ασχέτως πόσο βαθιές είναι οι δυσαρέσκειες μεταξύ των δύο κυβερνήσεων. Η Καγκελαρία, ωστόσο, είναι εδώ και πολύ καιρό πρόθυμη να διατηρήσει τις παραδόσεις οπλισμού έξω από τα φώτα της δημοσιότητας στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό –με τον φόβο ότι οι ψηφοφόροι θα αντιταχθούν στην εξαγωγή γερμανικών όπλων σε μια από τις πιο βίαιες περιφέρειες του κόσμου.

Αυτό, στην πραγματικότητα, αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που προκύπτει από την τρέχουσα υπόθεση διαφθοράς: η οποία θα μπορούσε να διαλύσει την ήσυχη συναίνεση των ελίτ του Βερολίνου και να θέσει υπό αμφισβήτηση της γερμανική άνευ όρου αλληλεγγύη προς το Ισραήλ.

Επειδή η Γερμανία δεν προμηθεύει μόνο συμβατικές στρατιωτικές προμήθειες, αλλά θαλάσσια όπλα ακριβείας που θα διαδραματίσουν αποφασιστικό ρόλο στην περίπτωση ενός πυρηνικού πολέμου: τα υποβρύχια κλάσης Dolphin που κατασκευάστηκαν από την Howaldtswerke-Deutsche Werf στο Κίελο, ένα ναυπηγείο το οποίο ανήκει στην ThyssenKrupp, η οποία είναι εισηγμένη στον χρηματιστηριακό δείκτη DAX της Γερμανίας.

Τα σκάφη δεν είναι απλώς εξαιρετικά αθόρυβα και ευέλικτα, που θα μπορέσουν να επιχειρούν στα ρηχά νερά της Μεσογείου και του Περσικού Κόλπου. Φέρουν επίσης ένα φανερό μυστικό: οι ισραηλινοί τα όπλισαν με πυρηνικά όπλα.

Για το ισραηλινό κράτος, τα υποβρύχια υπηρετούν ως ένα τύπος ασφάλειας ζωής. Εγγυούνται την υποτιθέμενη ικανότητα δευτέρου πλήγματος, τη δυνατότητα να ανταποδώσουν το χτύπημα μετά από μια πυρηνική επίθεση ή μια ολέθρια συμβατική επίθεση. Τα πολεμικά πλοία «εγγυούνται ότι ο εχθρός δεν θα σκεφτεί να μπει στον πειρασμό να εξαπολύσει ένα προληπτικό χτύπημα με μη-συμβατικά όπλα και να αποχωρήσει δίχως αντίποινα», δήλωσε ο ισραηλινός ναύαρχος Avraham Bozer. Και ο πρώην αρχηγός του ισραηλινού ναυτικού, Ami Ayalon, δήλωσε: «Για την χώρα μας, η απόκτηση των υποβρυχίων ήταν η πιο σημαντική στρατηγική απόφαση». Καμία άλλη χώρα δεν υπήρξε τόσο εξυπηρετική όσο η Γερμανία όταν προέκυψε αυτό το ευαίσθητο θέμα.

Την 30η Ιανουαρίου 1991, ακριβώς μετά την έναρξη του πολέμου στον Κόλπο, η γερμανική κυβέρνηση, τότε υπό την ηγεσία του Καγκελάριου Χέλμουτ Κολ, υποσχέθηκε να παραδώσει τα δύο πρώτα υποβρύχια, τα οποία πληρώθηκαν εξ’ολοκλήρου απο την Γερμανία.

Η σύμβαση για το σκάφος υπ’αριθμόν τρία υπογράφηκε στις αρχές του 1995. Η κυβέρνηση Σρέντερ, ένας συνασπισμός του SPD με το κόμμα των Πράσινων, εξουσιοδότησε, το 2005, την εξαγωγή των Dolphin υπ’αριθμόν τέσσερα και πέντε. Επισήμως, ακόμα και τώρα η Καγκελαρία δηλώνει άγνοια σχετικά με τις πυρηνικές τροποποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν απο το Ισραήλ.

Το γεγονός ότι οι συμφωνίες αυτές σπανίως βρέθηκαν στους τίτλους των ειδήσεων οφείλεται στον ισραηλινό εθνικό ήρωα Shaike Bareket, έναν παρασημοφορημένο βετεράνο της Ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας. Εργάστηκε ως αντιπρόσωπος της ThyssenKrupp ξεκινώντας το 1991 όπου πηγαινοερχόνταν τακτικά μεταξύ των δύο χωρών.

Το 2009, αλλάξανε οι κανόνες του παιχνιδιού

Σε ένα ήσυχο δρόμο ενός προαστίου στο Τέλ Αβιβ μια μοντέρνα βίλα ειναι κρυμμένη πίσω από ένα τοίχο που λάμπει σε βιολετί χρώμα από τις μπουκαμβίλιες, ο Bareket, 82, ανοίγει την πόρτα και προσκαλεί τον επισκέπτη του να περάσει μέσα. Ένα σκανδαλιάρικο χαμόγελο εκτείνεται σε όλο το ρυτιδωμένο, φιλικό πρόσωπο του. Ο Bakeret συμμετείχε στο πρόγραμμα των υποβρυχίων από την γέννηση του.

Κάποιες φορές θα μπορουσε να βρεθεί να σκοντάφτει στο ναυπηγείο στο Κίελο, μαζί με τους μηχανικούς από την Γερμανία και το Ισραήλ. Άλλοτε, θα συναντιότανε με τον επικεφαλής της ThyssenKrupp Marine Systems, Walter Freitag, στο Τελ Αβιβ. O Bareket έζησε καλά απο τις προμήθειες που κέρδισε απο την βιομηχανία. Παρομοίως η ThyssenKrupp επωφελήθηκε από τα συμβόλαια του Bareket. Όμως το 2009, οι κανόνες του παιχνιδιού ξαφνικά άλλαξαν.

O Freitag ταξίδεψε στο Τελ Αβίβ για τις διαπραγματεύσεις σχετικά με τα επιπλέον υποβρύχια και o Bareket τον συνόδεψε σε μια σύσκεψη στο ισραηλινό υπουργείο άμυνας. Όμως ο υπασπιστής του τότε αρχηγού ναυτικού, ενας υποναύαρχος, τον σταμάτησε στο χώρο στάθμευσης. Ο υπασπιστής κατέδειξε τον Bareket και είπε, σύμφωνα με την ανάκληση στην μνήμη του Bareket: “Δεν θέλω να συμμετέχει ο Bareket στην σύσκεψη”.

O Freitag απάντησε, θυμάται o Bareket, λέγοντας ότι δεν πρόκειται να πάει πουθενά χωρίς τον Bareket. Σε απάντηση, ο άνδρας είπε: “Τότε δεν πρόκειται να υπάρξει σύσκεψη με τον ναύαρχο”.

Όταν εξιστορεί σήμερα το επεισόδιο, ο Bareket, αγνοεί τον οδυνηρό εξευτελισμό με ένα χαμόγελο. “Εκείνη τη στιγμή ντροπιαστήκαμε τόσο πολύ απο την κατάσταση που είπα στον κύριο Freitag οτι πρέπει να πάει στην σύσκεψη χωρίς εμένα”. Σύμφωνα με τον Bareket, οι ισραηλινοί οδήγησαν το ανώτατο στέλεχος της Thyssen, Freitag, στην Ιερουσαλήμ μετά την σύσκεψη με τον ναύαρχο για μια ακόμη, αυτή τη φορά με τον τότε υπουργό οικονομικών. “Εκείνο το βράδυ στο εορταστικό δείπνο στο Τελ Αβιβ, ο καλεσμένος έκπληξη στο τραπέζι ήταν ο Miki Ganor”. Στο δείπνο, ο Bareket ενημερώθηκε για το τι είχε συζητηθεί νωρίτερα την ίδια ημέρα. Συγκεκριμένα, πως αν η ThyssenKrupp επιθυμούσε να συνεχίσει να συνεργάζεται με το Ισραήλ, η βιομηχανία έπρεπε να δεχθεί τον Ganor στη θεση του Bareket ως επικεφαλής μεσάζοντα στην χώρα.

Η ThyssenKrupp διέθετε μόνο σκόρπια στοιχεία σχετικά με την ξαφνική αλλαγή του μεσάζοντα το 2009 -και ίσως η βιομηχανία δεν ήθελε να ψάξει τόσο βαθιά μέσα στον λόγο της αντικατάστασης. Ο Freitag είχε την φήμη ότι έγραφε ελάχιστα ηλεκτρονικά μηνύματα (emails) και σχεδόν καθόλου υπομνήματα. Στα αρχεία της βιομηχανία η αντικατάσταση του ενός μεσάζοντα με τον άλλο περιγράφεται από μια σύντομη αναφορά στην ηλικία του Bareket, ο οποίος ήταν πάνω απο 70 εκείνη την εποχή. Τα αρχεία της βιομηχανίας, ωστόσο, δεν υποδεικνύουν ποια ήταν τα προσόντα του Ganor ώστε να εργαστεί ως μεσάζοντας για λογαριασμό μιας από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της Γερμανίας. Ενω ως νέος άνδρας είχε υπηρετήσει πάνω σε ένα ισραηλινό πολεμικό πλοίο εξελίχθηκε σαν εμπορικός αντιπρόσωπος ενός αυστριακού τραπεζικού ιδρύματος και μιας εταιρείας ακινήτων.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Ganor μεσίτευε τραπεζικά δάνεια και συμφωνίες ακίνητης περιουσίας, άλλα τώρα ήταν ξαφνικά στις επιχειρήσεις μεσολάβησης πώλησης υποβρυχίων με πυρηνικές δυνατότητες στην Μέση Ανατολή.

Ο μεσάζοντας Miki Ganor ήταν σε θέση να διευρύνει το εμπόριο όπλων

Τον Μάρτιο του 2012, κυβερνητικοί εκπρόσωποι των δύο χωρών υπέγραψαν σύμβαση για την εξαγωγή του έκτου υποβρυχίου στο Βερολίνο. Η γερμανική κυβέρνηση επιδότησε την συμφωνία με 135 εκατ. €. Και ο Ganor μπορούσε να εγκαινιάσει επιπλέον αμυντικές συμβάσεις. Περίπου την ίδια στιγμή που υπογραφότανε η σύμβαση για το έκτο υποβρύχιο, η ισραηλινή κυβέρνηση παρουσίασε μια νέα ιδέα: θα ενέκρινε η γερμανική κυβέρνηση την αγορά τεσσάρων κορβετών απο την Γερμανία και την συμμετοχή της στην χρηματοδότηση;

Απο τότε που το Ισραήλ ξεκίνησε να αντλεί φυσικό αέριο έξω από τον βυθό της Μεσογείου Θάλασσας, η χωρά ειναι σε θέση να τα καταφέρει χωρίς τις εισαγωγές φυσικού αερίου. Αλλά η υποδομή που απαιτείται για να γίνει αυτό, συμπεριλαμβανομένων των πλατφορμών γεώτρησης και πλοίων μεταφοράς, ειναι ευάλωτη και πρέπει να προστατεύεται απο πιθανές επιθέσεις της Χεζμπολάχ και της Χαμάς. Για αυτό χρειάζεται τις κορβέτες, οι οποίες ειναι πιο ισχυρές απο οποιοδήποτε άλλο πολεμικό πλοίο διέθετε ποτέ το Ισραήλ.

Απο την προοπτική του Νετανιάχου, η Γερμανία ήταν ο τέλειος εταίρος για μια τέτοια συμφωνία. Η γερμανική αμυντική βιομηχανία ειναι ακριβή, άλλα εχει εξαιρετική φήμη. Και η γερμανική κυβέρνηση είχε δαπανήσει δισεκατομμύρια επιδοτώντας την απόκτηση των έξι πρώτων υποβρυχίων του Ισραήλ. Γιατί να μην ήθελε να κάνει το ίδιο και για τις κορβέτες; Επιπλέον, αν η σύμβαση ανατίθεντο στην ThyssenKrupp, o Ganor θα παραλάμβανε τεράστια προμήθεια για τη διευκόλυνση της συμφωνίας.

Στο τέλος του 2013, το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο ασφάλειας υπο την προεδρία του Νετανιάχου, συμφώνησε να αναθέσει τη σύμβαση στην ThyssenKrupp χωρίς τη διενέργεια δημόσιου διαγωνισμού -παρά τις σφοδρές διαμαρτυρίες του τότε υπουργού άμυνας, Moshe Yaalon, ο οποίος ανησυχούσε οτι χωρίς δημόσιο διαγωνισμό η ThyssenKrupp θα απαιτούσε υπέρογκες τιμές.

Όμως αυτή τη φορά, η Γερμανία, δεν ανταποκρίθηκε όπως περίμεναν οι ισραηλινοί. Αντι να επικυρώσει την συμφωνία, ο σύμβουλος εξωτερικών υποθέσεων της Μερκελ, Christoph Heusgen, διαμήνυσε στους ανθρώπους του Νετανιάχου οτι η καγκελαρία θα κάνει τις επιδοτήσεις στις στρατιωτικές κορβέτες μόνο μετά από δύο απαιτήσεις της: η ισραηλινή κυβέρνηση πρέπει να αλλάξει την πολιτική εποικισμού και πρέπει να ενισχύσει την αφοσίωση της στην ειρηνευτική διαδικασία στην Μέση Ανατολή.

Προσωπική εμπλοκή του Νετανιάχου

Η κίνηση απείχε χωρίς αμφιβολία από το πλαίσιο της γερμανικής κυβέρνησης. Υποβάλλοντας τέτοιες απαιτήσεις θα μπορούσαν ερμηνευτούν ως μια υποχώρηση απο την υπόσχεση της Μερκελ σχετικά με τον λόγο ύπαρξης της Γερμανίας. Επιπλέον, η υπόσχεση του Σρέντερ ότι οι ισραηλινοί θα παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν δεν θα ήταν πλέον άνευ όρων.

Για τους ισραηλινούς, το μήνυμα από το Βερολίνο ήταν ξεκάθαρο και αντέδρασαν με το δικό τους τρόπο. Τον Μάιο του 2014, το υπουργείο άμυνας αποφάσισε επισήμως να θέσει τελικά τη σύμβαση σε δημόσιο διαγωνισμό, παρά την αρχική πρόθεση του να την αναθέσει στην ThyssenKrupp. Η διαδικασία του διαγωνισμού, δήλωσε ένας ισραηλινός που συμμετείχε στην διαδικασία ήταν μια προσπάθεια “να ασκηθεί πίεση στην γερμανική κυβέρνηση”. Σε ένα εσωτερικό email, υψηλόβαθμος ισραηλινός αμυντικός αξιωματούχος θριαμβολόγησε: “Οι γερμανοί και ο ισραηλινός αντιπρόσωπος τους δεν άρεσαν καθόλου την ιδέα του διεθνή διαγωνισμού”.

Κατασκευαστές όπλων από αρκετές διαφορετικές χώρες συμμετείχαν στο διαγωνισμό, συμπεριλαμβανομένης μιας νοτιοκορεάτικης κοινοπραξίας υπό τη διοίκηση της Huyndai, η οποία προσφέρθηκε να κατασκευάσει τα πλοία για 96 εκατ € ανά σκάφος. Πολύ φθηνότερα από την ThyssenKrupp. Τελικά η σύμβαση δεν θα πήγαινε στην Γερμανία;

Ο Ganor, για τον οποίον ο ισραηλινός αξιωματούχος αναφέρθηκε στο εσωτερικό email, πρέπει να είχε πανικοβληθεί. Ξαφνικά διαπίστωσε οτι ήταν αντιμέτωπος με την προοπτική να χάσει μια προμήθεια πολλών εκατομμυρίων €.

Ευτυχώς για τον Ganor, παρ’ολα αυτά, είχε αναπτύξει μια συμμαχία για τη συμφωνία των κορβετών με τον άνθρωπο που είχε εξαιρετικές επαφές με τον ισραηλινό πρωθυπουργό: τον David Shimron, έναν αξιοσέβαστο δικηγόρο, ο οποίος δεν ήταν μόνο ο προσωπικός νομικός εκπρόσωπος και περιστασιακός σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Νετανιάχου άλλα επίσης και ξάδερφος του.

Απο τότε που η συμφωνία των κορβετών άρχισε να παίρνει μορφή το 2012, ο Shimron και ο Ganor ήταν σε στενή επαφή ο ένας με τον άλλον. Στις διαπραγματεύσεις ο Shimron συστηνότανε ως νομικός εκπρόσωπος του Ganor όμως κάποιες φορές φάνηκε να αλλάζουν οι ρόλοι. Μέσα στους φακέλους που σχετίζονται με την συμφωνία των κορβετών, υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα στιγμιότυπα στα οποία ο Shimron φαίνεται να έχει ενεργό ρόλο, όπως μια σύσκεψη στις αρχές του 2015, η οποία εστίασε στις δήθεν συμφωνίες αντισταθμισμάτων που θα δεσμευότανε να παραδώσει η ThyssenKrupp ως μέρος της συμφωνίας των κορβετών. Ποτέ δεν ήταν εύκολο για την ThyssenKrupp, ούτε και για τους γερμανούς και ισραηλινούς κυβερνητικούς αξιωματούχους, να προσδιορίσουν τι ρόλο έπαιζε ο Shimron τη δεδομένη στιγμή -είτε ως σύμβουλος του Ganor, ως έμπιστος σύμβουλος του πρωθυπουργού ή ως ξάδερφος του.

Οι εξαιρετικές γνωριμίες ξεπληρώθηκαν. Ο Shimron στηρίχθηκε σε αρκετούς διαφορετικούς δημοσίους αξιωματούχους του Ισραήλ. Τα αρχεία αποκάλυψαν, για παράδειγμα, μια κλήση στον νομικό εκπρόσωπο του υπουργείου άμυνας να επιμένει ώστε να σταματήσει ο δημόσιος διαγωνισμός.

Όταν αυτό δεν καρποφόρησε, εν τούτοις, ο Νετανιάχου ενεπλάκη προσωπικά ο ίδιος. “Ο ίδιος, ο πρωθυπουργός ήρθε σε μένα και μου είπε, ‘γιατί γίνεται διαγωνισμός;”, δήλωσε σε έμπιστο του μετά από λίγους μήνες ο πρώην υπουργός Άμυνας Moshe Yaalon. Μου “ζήτησε να τον ακυρώσω”. Η πίεση για να σταματήσει η διαγωνιστική διαδικασία εκείνη την εποχή “πέρασε μέσα απ’ολους τους τύπους των διαύλων”, είπε ο Yaalon.

Μέτα από πολύμηνη πίεση των συμβουλών του Νετανιάχου τελικά η καγκελαρία έδειξε διατεθειμένη να επιδοτήσει την εξαγωγή των κορβετών, ακόμα και χωρίς τις ισραηλινές παραχωρήσεις. Και τον Οκτώβριο του 2014, το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο ασφάλειας σταμάτησε το διαγωνισμό.

Η σύμβαση υπογράφηκε στο περιθώριο της επίσκεψης στο Τελ Αβίβ της Γερμανίδας υπουργού άμυνας Ursula von der Leyen τον Μάιο του 2015. Η ισραηλινή κυβέρνηση πρόκειται να πληρώσει 430 εκατ. € για τις τεσσερις κορβέτες, με την γερμανική κυβέρνηση να έχει συμφωνήσει να αναλάβει τα 115 εκατ. € της συνολικής αξίας. Τα πλοία ειναι υπό κατασκευή.

Την ήμερα της υπογραφής ο Ganor έδειχνε εξαιρετικά ικανοποιημένος. Η ThyssenKrupp έστειλε συνολικά 10,4 εκατ. € στους λογαριασμούς τριών από τις εταιρίες της και η σύμβαση ορίζει ρητώς οτι θα παραλάβει επιπλέον 10 εκατ. Η συμφωνία τον έκανε πολυεκατομμυριούχο, ακόμα και μετά την υπεξαίρεση των χρημάτων για τη δωροδοκία, που οι ανακριτές πιστεύουν ότι έδωσε ο Ganor.

Όμως η συμφωνία των κορβετών υποτίθεται πως θα ήταν το προοίμιο για μια συμφωνία που έχει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις: την παραγγελία τριών επιπρόσθετων υποβρυχίων κλάσης Dolphin απο την Γερμανία -το έβδομο, το όγδοο και το ένατο πλοίο, με συνολικό όγκο παραγγελίας περίπου 2 δισεκατομμυρίων €. Αλλά και πάλι, η συμφωνία κατέληξε σε σκάνδαλο επειδή ο τότε υπουργός άμυνας Yaalon αρνήθηκε να συμμετάσχει στο παιχνίδι. Πάλι, πιστεύεται ότι ο λόγος ήταν η διαφθορά και οι δωροδοκίες. “Είναι ξεκάθαρο σε έμενα ότι υπάρχει μια δυσωδία σχετικά με το θέμα των γερμανικών πλοίων και υποβρυχίων”, δήλωσε ο Yaalon. Όσο άφορα τα υποβρύχια ή τις κορβέτες; “και τα δύο” δήλωσε.

Ο Yaalon υποδέχθηκε τους επισκέπτες του στον τέταρτο όροφο ενός κτιρίου γραφείων στο βόρειο Τελ Αβιβ. Πίσω απο την γυάλινη πόρτα, κάθεται ενας άνδρας της ασφάλειας με το ακουστικό στο αφτί του. Απο αυτό το γραφείο, ο Yaalon διευθύνει την νέα πολιτική πρωτοβουλία του, “Διαφορετική Ηγεσία”. Φοράει ενα κοντομάνικο πουκάμισο, παρήγγειλε καφέ και άρχισε να μιλάει.

Ακόμα και με το έκτο υποβρύχιο, λέει, η συμφωνία του οποίου υπογράφηκε το 2012, υπήρξε ελάχιστο ενδιαφέρον από το πολεμικό ναυτικό ή το υπουργείο άμυνας. Ήταν ο ίδιος ο Νετανιάχου, λέει ο Yaalon, που το προώθησε. Η θέση στο εσωτερικό της ισραηλινής κυβέρνησης ήταν εδώ και πολύ καιρό πως το Ισραήλ χρειάζεται μόνο πέντε υποβρύχια, δήλωσε ο Yaalon. Κάπουα στιγμή τα παλιά σκάφη θα πρέπει να αντικατασταθούν, δήλωσε, άλλα όχι ακόμα. “Το πρωτο δεν ειναι αρκετά παλιό”. Ο Yaalon έγειρε προς τα πίσω και σταύρωσε τα χέρια του. “Δεν υπήρχε ανάγκη για το έκτο” υποβρύχιο, δήλωσε, προσθέτοντας οτι εκείνη την εποχή αυτός είπε τα ίδια στον Νετανιάχου.

Αλλά ο πρωθυπουργός δεν άκουσε τον υπουργό άμυνας του. Αντίθετα, προώθησε την συμφωνία πίσω από την πλάτη του. Τον Οκτώβριο του 2015, ο Νετανιάχου επισκέφθηκε το Βερολινο και ζήτησε απο την καγκελάριο να εγκρίνει την παράδοση τριών επιπλέον υποβρυχίων. Η Μερκελ διαμήνυσε την θεμελιώδη συναίνεση της.

Ο Yaalon ισχυρίζεται οτι το Νετανιάχου ήθελε να διευρύνει την συμφωνία και να ζητήσει δύο επιπλέον πλοία για την προστασία από τα εχθρικά υποβρύχια. “Δεν υπήρξε καμία συζήτηση για αυτό το θέμα μεταξύ του πρωθυπουργού και εμένα. Δεν έκανα ουδεμιά συζήτηση για το θέμα σε κανένα φόρουμ. Τίποτα δε συνέβη στο υπουργείο άμυνας ή το ναυτικό ή στις IDF”, δήλωσε, αναφερόμενος στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις. “Και κάνεις ποτέ δεν άκουσε για οποιοδήποτε σχέδιο αγοράς ανθυποβρυχιακών πλοίων”, δήλωσε ο Yaalon. Ο πρώην υπουργός συγχύστηκε τόσο πολύ κατά τη διάρκεια της συζήτησης που χτύπησε πάνω στον καφέ του. “Ήταν όλα αναπάντεχα”, δήλωσε.

Απόδοση/Μετάφραση απο το zeit.de για την Προέλαση.

Διαβάστε την συνεχεία του άρθρου στην αγγλική γλώσσα, στον ακόλουθο σύνδεσμο: http://www.zeit.de/politik/ausland/2017-10/arms-exports-israel-germany-corruption-allegations/seite-4

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest
Doukas Gaitatzis

Doukas Gaitatzis

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.