Ο αντιαρματικός πύραυλος τρίτης γενιάς “TriGAT” (Third Generation AntiTank) ήταν ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα αντιαρματικού (Α/Τ) πυραύλου που αφορούσε την Γαλλία, την Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι πύραυλοι αναπτύχθηκαν από τον όμιλο “Euromissile Dynamics Group”, μια κοινοπραξία αποτελούμενη από την Aerospatiale (Γαλλία), MBD/UK (Ηνωμένο Βασίλειο) και Daimler Benz Aerospace (Γερμανία). Ο πύραυλος διαθέτει διπλή κεφαλή (tandem), υψηλής εκρηκτικότητας κοίλου γεμίσματος η οποία μπορεί να νικήσει στόχους προστατευόμενους με σύγχρονες θωρακίσεις “Explosive Reactive Armor (ERA)”.

Η αλληλοεπικάλυψη των προσπαθειών ήταν εμφανέστερη μεταξύ των διαφορετικών προγραμμάτων πυρομαχικών των χωρών του NATO, διάφορες πρωτοβουλίες είχαν στραφεί προς την επίλυση των προβλημάτων μέσω των συνεργατικών προγραμμάτων έρευνας και ανάπτυξης (R&D). Μια παρόμοια περίπτωση ήταν το ευρωπαϊκό πρόγραμμα “TriGAT” του εξελιγμένου αντιαρματικού πυρομαχικού. Ωστόσο, πολύ συχνά, τέτοια προγράμματα ναυάγησαν εξαιτίας των διαφορετικών στρατιωτικών απαιτήσεων, είτε λόγω απόδοσης, κόστους είτε λόγω χρονοδιαγράμματος. Τόσο το πρόγραμμα του ευρωπαϊκού μαχητικού αεροσκάφους όσο και το πρόγραμμα για το σύστημα “TriGAT” είναι υπό τη διαχείριση πολυεθνικών ομίλων στενά συνδεδεμένων μέσω κοινοπραξιών που δημιουργήθηκαν για παρόμοια προγράμματα στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Ο “TriGAT” είναι ένας πύραυλος “βάλλω-και-ξεχνώ” (fire-and-forger) που καθοδηγείται από δέσμη λέιζερ ή μια αυτοκατευθυνόμενη κεφαλή υπέρυθρων. Η γενική διάταξη του ήταν παρόμοια με το “MILAN” και ήταν εξοπλισμένος με ένα σκοπευτικό θερμικής απεικόνισης ώστε να καταστεί εφικτή η εμπλοκή στο μέγιστο βεληνεκές ημέρα ή νύχτα, σ’ολες τις καιρικές συνθήκες. Η καθοδήγηση μέσω της μεθόδου “ιππεύσεως” μιας επιβατικής δέσμης (“beam riding”) βρίσκει επίσης συνεχόμενες εφαρμογές, ιδιαίτερα όταν το μέγεθος των μικρών πυρομαχικών καθιστά μη πρακτική την χρήση ενός ανιχνευτή (seeker). Ο βαθμός στον οποίον η ανάπτυξη των ανιχνευτών μικρού κόστους υψηλής απόδοσης θα αλλάξει την κατάσταση είναι αβέβαιος εξαιτίας της αποδεδειγμένης δυνατότητας των υφιστάμενων συστημάτων καθοδήγησης επί της σκοπευτικής γραμμής “Command to Line-Of-Sight (CLOS)” και της μεγάλης επένδυσης που έχει ήδη γίνει στους εξοπλισμούς παρακολούθησης και ελέγχου. Ωστόσο, ο ευρωπαϊκός αντιαρματικός πύραυλος μεγάλου βεληνεκούς πεζικού/ελικοπτέρου “TriGAT” χρησιμοποιεί έναν ανιχνευτή παλιννόστησης.

Το ρωσικό σύστημα προστασίας “Shtora-1” σχεδιάστηκε για την επαύξηση της επιβίωσης των οχημάτων από τις επιθέσεις καθοδηγούμενων αντιαρματικών πυραύλων (“ATGM”) με ημιαυτόματη καθοδήγηση επί της σκοπευτικής γραμμής “SemiAutomatic Command to Line-of-Sight (SACLOS)” όπως επίσης και από πυρομαχικά πυραύλων ή πυροβολικού που χρησιμοποιούν κατάδειξη λέιζερ. Ένα σύστημα προειδοποίησης επί του άρματος θα εντοπίσει το εχθρικό σύστημα λέιζερ, είτε είναι αποστασιόμετρο λέιζερ είτε ένας καταδείκτης λέιζερ και αυτόματα θα προσανατολίσει τον πύργο προς την κατεύθυνση της απειλής, τότε πυροδοτεί τους εκτοξευτές βομβίδων που δημιουργούν ένα νέφος καπνού. Το προπέτασμα χρειάζεται περίπου τρία δευτερόλεπτα για να δημιουργηθεί, διαρκεί περίπου είκοσι δευτερόλεπτα και καλύπτει περιοχή πενήντα έως εβδομήντα μέτρων. Οι υπεύθυνοι ανάπτυξης του “Shtora-1” ισχυρίζονται οτι το προπέτασμα καπνού θα αποκρύψει το άρμα από τα λέιζερ. Αυτό ίσως να είναι ήσσονος αξίας εναντίον ενός άλλου άρματος από τη στιγμή που η πρώτη τηλεμέτρηση θα έχει δώσει στον αρχηγό άρματος την σωστή απόσταση παρέχοντας του τη δυνατότητα να βάλλει τουλάχιστον μια βολή ακριβείας δια μέσου του προπετάσματος καπνού. Εναντίον ενός καθοδηγούμενου μέσω λέιζερ “ATGM” όπως ο “TriGAT”, ο καπνός θα μπορούσε να πετύχει την αποτροπή εντοπισμού του στόχου από τον χειριστή του Α/Τ. Εκτός κι αν το άρμα μάχης απομακρυνθεί από την αρχική του πορεία προς τον στόχο, κατά μήκος της οποίας το σύστημα εκτόξευσε αυτομάτως το νέφος καπνού, τότε η προσβολή του άρματος από το “ATGM” είναι πολύ πιθανή.

Ο “TriGAT” αναπτύχθηκε σε δυο εκδόσεις, τον “TriGAT-MR” για μεσαίου βεληνεκούς εφαρμογές και το “TriGAT-LR” για μεγάλου βεληνεκούς εφαρμογές. Ο πύραυλος ήταν επίσης γνωστός και ως “PARS-3, Panzerabwehr Rakensystem 3” (Σύστημα Πυραύλου Θωρακισμένης Προστασίας 3, στα γερμανικά) και “AC 3G, “AntiChar de 3 Generation” (Α/Τ Τρίτης Γενιάς, στα γαλλικά).
Ο πύραυλος “TriGAT-LR” αναπτύχθηκε από την κοινοπραξία “Euromissile” που συγχρηματοδοτήθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Γερμανία. Το βεληνεκές του ήταν από πεντακόσια μέχρι πέντε χιλιάδες μέτρα. Οι πύραυλοι “Swingfire”, εγκατεστημένοι επί των τεθωρακισμένων ερπυστριοφόρων οχημάτων FV102 Striker CVR(T), είχαν σχεδιαστεί να παραμείνουν σε υπηρεσία με τα τεθωρακισμένα συντάγματα αναγνώρισης μέχρι να αντικατασταθούν από τον “TriGAT” Μεγάλου Βεληνεκούς από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ο ρυθμός μαζικής βολής του “TriGAT” αναφέρθηκε μέχρι και τέσσερις πύραυλοι σε οχτώ δευτερόλεπτα. Ο “TriGAT-LR” μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε άμεσες επιθέσεις και καταστάσεις επίθεσης τελικής βύθισης.

Η πλήρης αξιοποίηση του “TriGAT-MR” Μεσαίου Βεληνεκούς επιτυγχάνεται μεταξύ του βεληνεκούς διακοσίων και δυο χιλιάδων τετρακοσίων μέτρων.

Γερμανικό ελικόπτερο “Tiger” εξοπλισμένο με πυραυλους PARS 3 LR (TriGAT-LR)

Η ανάπτυξη του “TriGAT-MR” (Μεσαίου Βεληνεκούς) συνεχίστηκε, όμως η Γαλλία αποχώρησε από το έργο του “TriGAT-LR” (Μεγάλου Βεληνεκούς). O Μεγάλου Βεληνεκούς “TriGAT”ήταν ένα έργο δεκαετούς ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει ότι το αρχικό χρηματικό ποσό της σύμβασης διασφάλιζε ότι ο πύραυλος μόνο θα αναπτυσσόταν (μέχρι το στάδιο του σχεδιασμού κατασκευής), όχι ότι θα προχωρούσε αναγκαστικά στην παραγωγή.

Ο “ TriGAT MR” ήταν ένα φορητό σύστημα “ATGM MR” το οποίο επρόκειτο να αντικαταστήσει το “MILAN” των Ενόπλων Δυνάμεων του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας και του Βελγίου. Γαλλία και Γερμανία υπέγραψαν ένα μνημόνιο συνεργασίας για την επόμενη φάση. Ο Βρετανικός Στρατός επρόκειτο να παραλάβει το έργο του “TriGAT MR” για την παροχή του κύριου συστήματος Καθοδηγούμενου Αντιαρματικού Συστήματος Μεσαίου Βεληνεκούς (“ATGWS), σε συνεργασία με την Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία και Βέλγιο. Το Ηνωμένο Βασίλειο εξέταζε επίσης την απόκτηση ενός ελαφρύτερου συστήματος για ανάπτυξη με τις αερομεταφερόμενες και κομάντο μονάδες. Το Ηνωμένο Βασίλειο υπέγραψε το μνημόνιο κατανόησης τον Απρίλιο του 1988 σηματοδοτώντας την επίσημη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου μαζί με την Γαλλία και Γερμανία στην πλήρη συνεργατική εξέλιξη των όπλων μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς “TriGAT”. Τα κόστη εξέλιξης του Ηνωμένου Βασιλείου στα προγράμματα των Α/Τ πυραυλικών συστημάτων “TriGAT” ήταν της τάξης των τριακοσίων εκατομμυρίων στερλινών (£) στις τρέχουσες οικονομικές συνθήκες. Εν συνεχεία οι συμβάσεις με την βιομηχανία για το εν λόγω το αναπτυξιακό έργο ολοκληρώθηκαν. Ο “TriGAT” προοριζόταν να αναπτυχθεί για να αντιμετωπίζει τις απειλές στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και πέραν αυτής. Μια αναπτυξιακή σύμβαση ανατέθηκε τον Σεπτέμβριο του 1988 για το σημαντικό πυραυλικό έργο “TriGAT”. Από τη στιγμή που είχε εκμισθωθεί η σύμβαση παραγωγής, το πρόγραμμα επρόκειτο να μεταφερθεί στη διαχείριση του “OCCAR”, τον Κοινό Οργανισμό Συνεργασίας στον τομέα των εξοπλισμών που δημιουργήθηκε το 1996 από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Γαλλία, την Γερμανία και την Ιταλία.

Η βιομηχανοποίηση (industrialisation) και παραγωγή του “ TriGAT MR” κόστισε συνολικά στις χώρες εταίρους περίπου ένα δισεκατομμύριο £. Ο Βρετανικός Στρατός θα αγοράσει το σαράντα πέντε τοις εκατό όλων των συστημάτων που θα παραχθούν, ενώ, σύμφωνα με τους κατασκευαστές “Matra BAe Dynamics, DaimlerChrysler Aerospace/LFK”, η επικύρωση της σύμβασης αναμένετο να προκαλέσει τη δράση του Βελγίου και της Ολλανδία,, και “Aerospatiale Matra Missiles”. Οι εταιρείες θα κατασκευάσουν χίλιες εξακόσιες μονάδες εκτόξευσης, χίλια διακόσια θερμικά σκοπευτικά και περισσότερους από τριάντα πέντε χιλιάδες “TriGAT” μεσαίου βεληνεκούς, με συνολική αξία άνω των οχτώ δισεκατομμυρίων δολαρίων γαλλικών φράγκων (₣), περίπου 1,3 δισ. Δολαρίων ($) Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΗΠΑ) στις τρέχουσες συναλλαγματικές ισοτιμίες, μέσα σε μια δεκαετία.

Τον Ιούνιο του 1999 το Ηνωμένο Βασίλειο υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης για την φάση της βιομηχανοποίησης και παραγωγής του “TriGAT-MR” με την προσδοκία ότι σύντομα θα προχωρήσει στην επικύρωση της σύμβασης και τη διατήρηση του προγράμματος για την παράδοση της σύγχρονης ικανότητας “Α/Τ Καθοδηγούμενου Όπλου” μέχρι το 2005 (όταν θα αρχίσουν να τελειώνουν τα αποθέματα των υφιστάμενων “MILAN”). Οι Βρετανικές ελαφριές δυνάμεις χρησιμοποιούσαν τον Α/Τ πύραυλο “MILAN” ο οποίος αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 κι είχε αρχίσει να γίνεται όλο και λιγότερο αποτελεσματικό λόγω των τεχνολογικών επιτευγμάτων στις θωρακίσεις των σύγχρονων αρμάτων μάχης. Τελικά το “MILAN” τέθηκε εκτός υπηρεσία το 2007 με την άμεση αντικατάσταση του από το “Javelin”.

Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2000, Γερμανία, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο, ως οι κύριοι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα υπέγραψαν ένα μνημόνιο κατανόησης και κατασκευής του “TriGAT -MR”. Η Ολλανδία και το Βέλγιο δεν είχαν ακόμη υπογράψει, παρόλο που αναμένονταν να ληφθούν αποφάσεις κι από τις δύο χώρες μέχρι την Άνοιξη του 2000, αφότου πρώτα ολοκληρωθούν οι κυβερνητικές και κοινοβουλευτικές διεργασίες. Η σύμβαση βιομηχανοποίησης και παραγωγής είχε πλέον τεθεί σε ισχύ από τον κύριο εργολάβο “Aerospatiale” αλλά περίμενε την ολοκλήρωση της διαδικασίας υπογραφής του μνημονίου κατανόησης πριν κοινοποιηθεί επισήμως (και διατεθεί) από την Γαλλία, ενεργώντας ως η αναθέτουσα αρχή εξ ονόματος των συμμετεχουσών χωρών. Παρά την καθυστέρηση στην υπογραφή του μνημονίου από την Ολλανδία και το Βέλγιο, η ανάθεση της σύμβασης από την Άνοιξη του 2000 θα, σύμφωνα με τα τότε σχέδια, διατηρούσε το πρόγραμμα εντός χρονοδιαγράμματος και κάλυπτε την ημερομηνία εισόδου σε υπηρεσία με το Ηνωμένο Βασίλειο.

Κατά τον Ιούνιο, το Βέλγιο και η Ολλανδία δεν είχαν υπογράψει ακόμη. Αυτό καθυστέρησε την ανάθεση της σύμβασης βιομηχανοποίησης και παραγωγής του “TriGAT-MR” για περισσότερους από δώδεκα μήνες. Η κατάσταση περιπλέχθηκε περαιτέρω από το αίτημα της Γερμανίας να μειώσει τον αριθμό των εξοπλισμών που προβλέπονταν κατά την εποχή που η χώρα υπέγραψε το μνημόνιο κατανόησης. Αυτές οι αβεβαιότητες δημιούργησαν ουσιώδεις αμφιβολίες για το εάν (και πότε) θα ήταν εφικτή μια σύμβαση επί τη βάσει του υφιστάμενου μνημονίου κατανόησης.

Την 28η Ιουλίου 2000 το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσε ότι το Α/Τ όπλο “TriGAT-MR” Μεσαίου Βεληνεκούς που βρισκόταν σε συνεργατική ανάπτυξη με την Γαλλία και την Γερμανία για την αντικατάσταση του “MILAN” δεν θα ήταν κατάλληλο για χρήση από τις Ελαφριές Δυνάμεις του. Το Ηνωμένο Βασίλειο ακύρωσε τα σχέδια του να υιοθετήσει το Α/Τ “Trigar-MR” εξαιτίας “της απαράδεκτης καθυστέρησης και αβεβαιότητας του έργου”. Το κοινό ευρωπαϊκό έργο ήταν ήδη μια δεκαετία πίσω στο χρονοδιάγραμμα και είχε κοστίσει εκατό εκατομμύρια £, συνολικά εκατό πενήντα εκατομμύρια £ παραγράφηκαν σχετικά με τον “TriGAT-MR”. Ειδικότερα, με τον “TriGAT”, το υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου δαπάνησε πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να καλύψει τις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων του: Το έργο διήρκεσε είκοσι έξι χρόνια και οι παραδόσεις εξακολουθούσαν να μην αναμένονταν μέχρι αφότου ακυρώθηκε.

 

Η αποτυχία αυτού του αναπτυξιακού έργου οδήγησε στην ανάγκη εξεύρεσης μιας άμεσης λύσης. Ο Στρατός ζήτησε από την ομάδα ανάπτυξης του έργου να αναζητήσει για εναλλακτικές λύσεις προς αντικατάσταση της ικανότητας μέσω της αγοράς ή τροποποίησης ενός υφιστάμενου συστήματος το οποίο ήταν ήδη στην αγορά. Η πιθανότητα ενός νέου αποκλειστικού προγράμματος εξέλιξης αποκλείστηκε. Καθορίστηκε η απαιτητική προθεσμία για την ένταξη σε υπηρεσία στα τέλη του 2005 η οποία απαιτούσε τη διενέργεια της φάσης αξιολόγησης εντός του χρονικού διαστήματος των δώδεκα μηνών.

Η ομάδα των “Lockheed Martin-Raytheon” ανέλαβε μια σύμβαση για τους Α/Τ πυραύλους “AGM-114 Hellfire II” για να χρησιμοποιηθούν από τα σαράντα επιθετικά ελικόπτερα “Tiger” της Γαλλίας. Τον Ιούνιο του 2007 η υπηρεσία αμυντικών εξοπλισμών DGA (Direction Générale de l’Armement) επέλεξε τον “Hellfire”, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της αποτυχίας του πολυεθνικού “Euromissile TriGAT-LR” που είχε προταθεί αρχικά για τα “Tiger”.

Την 30η Ιουνίου 2006, το γερμανικό Ομοσπονδιακό Γραφείο Τεχνολογίας και Εξοπλισμών (BWB), η “MBDA/LFK” και η “Diehl BGT Defence” υπέγραψαν σύμβαση προμήθειας του πυραύλου “PARS 3”. Άξιας τριακοσίων ογδόντα εκατομμυρίων ευρώ (€), η σύμβαση προβλέπει την παράδοση εξακοσίων ογδόντα πυραύλων “PARS 3 LR” Μεγάλου Βεληνεκούς στον Γερμανικό Στρατό έως το 2014. Αυτοί οι πύραυλοι θα χρησιμοποιηθούν από τη έκδοση “UHT” επίθεσης και υποστήριξης του ελικοπτέρου “Tiger”.

Πηγές:

  • globalsecurity.org
  • deagel.com
  • army-guide.com

Εικόνες/Φωτογραφίες

  • army-technology.com
  • wikimedia.org

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: