Του Νικολάου Γ. Μαλαχία*, το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο liberal.gr

Πρόσφατα, με αφορμή τις ανακοινώσεις περί άμεσης ένταξης 2 φρεγατών FREMM στο ΠΝ αλλά και περί της έναρξης ναυπήγησης στην Ελλάδα νέων σκαφών αντίστοιχων δυνατοτήτων, έχει ξεκινήσει μια συζήτηση σχετικά με τα χαρακτηριστικά και τις δυνατότητες των σκαφών αυτής της κατηγορίας. Με το άρθρο αυτό επιχειρείται η – με συνοπτικό τρόπο – ενημέρωση του αναγνώστη, με τη μορφή ερωτήσεων-απαντήσεων, σχετικά με τις φρεγάτες και ιδιαίτερα όσον αφορά στην «αεράμυνα περιοχής» που μπορεί να παρέχουν. 

Τι είναι οι φρεγάτες και τι δυνατότητες έχουν;

Οι φρεγάτες σ΄ένα σύγχρονο ναυτικό είναι πλοία με εκτόπισμα συνήθως άνω των 3000 τόννων, τα οποία φέρουν κατάλληλους αισθητήρες, συστήματα και οπλισμό για την αντιμετώπιση τόσο των κύριων απειλών (αεροσκαφών, πλοίων επιφανείας και υποβρυχίων) όσο και των λεγόμενων «ασύμμετρων απειλών». Κατά κανόνα οι φρεγάτες αποτελούν την «σπονδυλική στήλη» κάθε ναυτικού που εκτελεί επιχειρήσεις στην ανοιχτή θάλασσα. Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) διαθέτει σήμερα 9 Ολλανδικές φρεγάτες τύπου “S” (εκτοπίσματος 3500 τόννων) καθώς και 4 Γερμανικές φρεγάτες τύπου “MEKO” (εκτοπίσματος 3350 τόννων). Η προχωρημένη ηλικία των κατεχόμενων φρεγατών κάνει επιτακτική την πρόσκτηση νέων μονάδων. Οι Φρεγάτες τύπου “S” έχουν ναυπηγηθεί την περίοδο 1977 -1981. Με όλα τα διεθνή standards και πρακτικές είναι πλοία που έχουν ολοκληρώσει τον επιχειρησιακό τους βίο (35ετία). Παράλληλα, οι φρεγάτες τύπου “ΜΕΚΟ” δεν έχουν πραγματοποιήσει εκσυγχρονισμό μέσης ζωής (midlife modernization), γεγονός που καθιστά δυσχερή τη συντήρηση των παρωχημένης τεχνολογίας συστημάτων τους.

Οι περισσότερες φρεγάτες χαρακτηρίζονται ως «πολλαπλού ρόλου» ενώ υπάρχει και μια κατηγορία αυτών που στις δυνατότητές της έχει συμπεριληφθεί και αυτή της αντιαεροπορικής προστασίας μιας ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής. Η περιοχή αυτή μπορεί να περιλαμβάνει – μεταξύ των άλλων – και άλλες ναυτικές μονάδες, ναυτικές βάσεις ή και γενικότερα εγκαταστάσεις υψηλής στρατηγικής αξίας. Τα πλοία που ανήκουν στην κατηγορία αυτή αναφέρονται ως φρεγάτες «αεράμυνας περιοχής».

Ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των φρεγατών «αεράμυνας περιοχής»;

Οι φρεγάτες «αεράμυνας περιοχής» έχουν γενικά τις εξής επιπλέον δυνατότητες σε σχέση με τις υπόλοιπες: Φέρουν αντιαεροπορικούς πυραύλους μεγαλύτερου βεληνεκούς (τουλάχιστον 100 χλμ), μεγαλύτερο φόρτο πυραύλων, καθώς και ραντάρ ερεύνης και στοχοποίησης αυξημένων δυνατοτήτων ούτως ώστε να υποστηρίζουν το μεγάλο βεληνεκές των πυραύλων. Ως απόρροια των δυνατοτήτων αυτών, οι εν λόγω φρεγάτες έχουν αυξημένη πιθανότητα αναχαίτισης πυραύλων, αεροσκαφών και γενικότερα εναέριων απειλών σε σχετικά ασφαλείς αποστάσεις (πχ πριν τα αεροσκάφη εκτοξεύσουν τα όπλα τους). Παράλληλα, έχουν συγκριτικά με τις υπόλοιπες φρεγάτες αρκετά μεγαλύτερο εκτόπισμα και κατά συνέπεια αυξημένες απαιτήσεις σε θέματα βαθών ελλιμενισμού, υποστήριξης και στελέχωσης. Τυπικά παραδείγματα τέτοιων φρεγατών αποτελούν η Γαλλική Horizon εκτοπίσματος 7000 τόννων, η Γερμανική F124 εκτοπίσματος 5800 τόννων, η Ολλανδική LCF εκτοπίσματος 6050 τόννων και η Ισπανική F100 εκτοπίσματος 6000 τόννων. Επίσης τα πλοία κλάσεως Arleigh Burke(ΗΠΑ) και Daring (Μ.Βρετανία) εκτοπίσματος 8500 τόννων, παρόλο που αναφέρονται ως «αντιτορπιλικά», διαθέτουν όλα τα χαρακτηριστικά των φρεγατών «αεράμυνας περιοχής». Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι σήμερα τα πλοία «αεράμυνας περιοχής» των Νατοικών χωρών (όπως τα παραπάνω) φέρουν ή τον αντιαεροπορικό πύραυλο SM2 (Αμερικανικής κατασκευής με βεληνεκές 160 χλμ) ή τον Aster 30 (Γαλλικής κατασκευής με βεληνεκές 100 χλμ).

Σε ποια κατηγορία φρεγατών ανήκουν οι FREMM;

Οι FREMM έχουν σχεδιαστεί γενικά ως φρεγάτες «πολλαπλού ρόλου», ενώ η κατηγορία FREDDA έχει αυξημένες αντιαεροπορικές δυνατότητας, φέροντας πυραύλους Aster 30. Αξίζει να σημειωθεί δε, ότι οι δύο φρεγάτες που σύμφωνα με την πρόσφατη ειδησεογραφία θα αποκτούσε το ΠΝ μέσω χρονομίσθωσης (leasing)δεν φέρουν πυραύλους Aster 30 αλλά μικρότερων δυνατοτήτων (Aster 15 με βεληνεκές 30 χλμ) και δεν έχουν γενικά δυνατότητα «αεράμυνας περιοχής».

Χρειάζεται το ΠΝ φρεγάτες με δυνατότητα «αεράμυνας περιοχής»;

Όπως φαίνεται να διαμορφώνεται η κατάσταση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο και προκειμένου οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις να είναι σε θέση να βελτιώσουν το ισοζύγιο αεροναυτικής ισχύος σε σχέση με την ολοένα και αυξανόμενη τουρκική απειλή, η ανάγκη απόκτησης από το ΠΝ ενός αριθμού φρεγατών «αεράμυνας περιοχής» κρίνεται ως επιτακτική. Πρώτον για την επαύξηση της εν γένει αποτρεπτικής δυνατότητας των Ενόπλων Δυνάμεων σε διακλαδικό επίπεδο καθώς και για την αποτελεσματική προστασία των ημετέρων ναυτικών δυνάμεων (ή και εγκαταστάσεων υψηλής στρατηγικής αξίας} στο Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο. Δεύτερον για την όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των αεροσκαφών F35 (τεχνολογίας stealth) που αναμένεται να αποκτήσει η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία. Τα αεροσκάφη αυτά παρουσιάζουν ιδιαίτερα μικρή ανακλαστική επιφάνεια ραντάρ και μόνο τα κορυφαίων επιδόσεων ραντάρ των πλοίων «αεράμυνας περιοχής» εκτιμάται ότι θα είναι σε θέση να τα εντοπίσουν / στοχοποιήσουν, τουλάχιστον σε οριακές για αναχαίτιση αποστάσεις. Τρίτον για την συνδρομή στην αντιβαλλιστική άμυνα της χώρας, εφόσον οι φρεγάτες που θα αποκτηθούν διαθέτουν και αυτή τη δυνατότητα.

Τέλος, ας σημειωθεί ότι το ΠΝ διέθετε κατά το παρελθόν πλοία με δυνατότητα «αεράμυνας περιοχής» και συγκεκριμένα τα Αμερικανικά αντιτορπιλικά τύπου “CharlesF.Adams” κατά την περίοδο 1992-2003. Η δυνατότητα αυτή απωλέσθηκε με τον παροπλισμό των ανωτέρω πλοίων.

Ο κ. Νικόλαος Γ. Μαλαχίας είναι πλοίαρχος ΠΝ (εα).

10 Σχόλια

  1. JohnnyB ftw

    Μην ξεχάσουμε να επισημάνουμε ότι είχαμε επίσης την ευκαιρία να αγοράσουμε από το ΟλλανδικΟ Ναυτικό της δύο AAW φρεγάτες κλάσης Jacob van Heemskerck που ήταν η Αεράμυνας Περιοχής έκδοση των Kortenaer και φέρανε βλήματα SM-1MR/SM-2MR.
    Τα πλοία αυτά καταλήξαμε στο Ναυτικό της Χιλής διότι τα φυντάνια του ΚΥΣΕΑ/ΥΠΕΘΑ/Κυβέρνησης Βολευτών κ ΣΙΑ τότε κρίνανε ότι ο στόλος του ΠΝ δεν χρειάζεται πλοία Αεράμυνας Περιοχής μετά την απόσυρση των Charles F.Adams.

    Απάντηση
    • Gunslinger32

      Ευκαιρίες για αναβάθμιση/εκσυγχρονισμό του ΠΝ υπήρξαν αρκετές, αυτοί έψαχναν όμως (προφανώς) ευκαιρίες για μίζα όχι για πλοία.

      Απάντηση
    • ΑΧΕΡΩΝ

      Υπήρχαν και τα δύο αντιτορπιλικά Tromp και De Ruyter,ναυπηγήσεως 1975-78,με παρόμοιο οπλισμό και δυνατότητες αεραμύνης περιοχής,που μπορούσαν να αποκτηθούν σε τιμές εκποιήσεως.
      Ἄν δέν μας είχαν φάει οἱ κορβετοφρεγάτες,θα μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε ένα προς ένα τα C.F.Adams.
      Aλλά προτιμήσαμε να γηροκομήσουμε τις «S»,να μνηστευθούμε τις FREMM,και να φλερτάρουμε τα Arleigh Burke.

      Απάντηση
  2. Gunslinger32

    Παράλληλα στην «παραδοσιακή» αεράμυνα έναντι απειλών/στόχων με οριζόντιο προφίλ πτήσης, αποκτά και η αντιμετώπιση βαλλιστικών πυραύλων όλο και περισσότερη σημασία για τις μονάδες αεράμυνας.

    SMART-L EWC RADAR PROVIDES BALLISTIC MISSILE DEFENCE CAPABILITY
    https://www.thalesgroup.com/en/germany/news/smart-l-ewc-radar-provides-ballistic-missile-defence-capability

    Theatre Missile Defence
    First steps towards global missile defence
    May 2001
    Martin Broek Frank Slijper

    http://www.stopwapenhandel.org/sites/stopwapenhandel.org/files/imported/publicaties/boekenbrochures/TMD_0.pdf

    Exercise ‘Formidable Shield’ to test SMART-L’s BMD capabilities
    http://www.janes.com/article/70775/exercise-formidable-shield-to-test-smart-l-s-bmd-capabilities

    Video: Thales SMART-L radar proves BMD capability during Formidable Shield 2017
    http://www.navyrecognition.com/index.php/news/defence-news/2017/november-2017-navy-naval-forces-defense-industry-technology-maritime-security-global-news/5708-video-thales-smart-l-radar-proves-bmd-capability-during-formidable-shield-2017.html

    Απάντηση
  3. Konstantinos Zikidis

    Να είστε καλά κ. Πλοίαρχε και σας ευχαριστούμε! Μόλις γύρισα από την Σχολή Ικάρων, όπου έκανα το μάθημα “Τεχνολογία Αισθητήρων – Ραντάρ”, με το βιβλίο σας “Αρχές ραντάρ & ηλεκτρονικού πολέμου” (Γ. Σάγος – Ν. Μαλαχίας) ανά χείρας…

    @Gunslinger32
    Νομίζω ότι το Smart-L EWC είναι ένα από πιο ενδιαφέροντα ραντάρ σήμερα. Περιττό να πούμε ότι κανένα από τα παλαιότερα ραντάρ δεν διαθέτει αντιβαλλιστικές δυνατότητες…

    Απάντηση
    • Gunslinger32

      Συμφωνώ, με την αναβάθμιση/αύξηση/επέκταση των ικανοτήτων που συμπεριλαμβάνουν πλέον και την ανίχνευση/παρακολούθηση βαλλιστικών απειλών, φαίνεται όντως για μια πραγματικά εντυπωσιακή εξέλιξη.

      Σε περίπτωση που υπάρχει ενδιαφέρον/προγραμματισμός για αποτροπή/αντιμετώπιση βαλλιστικών απειλών(και η μελλοντική συμμετοχή του ΠΝ σε ασκήσεις αντιβαλλιστικής άμυνας, στα πλαίσια της στρατιωτικής συνεργασίας), νομίζω ότι επιβάλλεται ο εξοπλισμός σύγχρονων μονάδων επιφάνειας, με ένα ραντάρ αντίστοιχων ικανοτήτων, ή η επιλογή του συγκεκριμένου(πλέον δοκιμασμένου) για εγκατάσταση στα νέα πλοία.

      Αξιοσημείωτη είναι και η αναφορά στο βίντεο, στο σημείο που λέει για την μεταφορά στοιχείων του στόχου/εισερχόμενης απειλής σε άλλο πλοίο που περιπολούσε σε περιοχή εκτός ακτίνας έρευνας του Smart-L, το οποίο εκτέλεσε την βολή χρησημοποιόντας τα στοιχεία απο το συγκεκριμένο ραντάρ με επιτυχία(«η πρώτη εντύπωση είναι ότι τα δεδομένα που μεταφέρθηκαν από το Smart-L ήταν επαρκούς ποιότητας για μια “τηλεκαυτευθηνόμενη” εκτόξευση – the first impression is that the data wich was delivered by the Smart-L was of sufficient quality to perform an launch of remote»).

      ” rel=”nofollow”>” alt=”” width=”700″ height=”” />

      Απάντηση
  4. Gunner

    Όταν έπρεπε να αγοράσουμε πλοία AAW, το ΠΝ ζητούσε καινούρια υποβρύχια και μάλιστα στα χαρτιά, χωρίς ούτε ένα να έχει αγοραστεί από άλλον χρήστη. Αυτό το τραγικό λάθος στις προτεραιότητες του ΠΝ, μας κατέστρεψε.

    Απάντηση
  5. Gunslinger32

    Παρακάτω μια σχετική άποψη, η οποία παραμένει επίκαιρη, εφόσον ο προβληματισμός με την αντικατάσταση των φρεγατών με νέες μονάδες συνεχίζει να απασχολεί το υπουργείο ναυτικού (USN) των ΗΠΑ.

    «The Case for an Expeditionary Frigate
    Growing dissatisfaction from within the U.S. Navy and Department of Defense (DOD) over the lethality and survivability of the two current littoral combat ship (LCS) designs has led Secretary of Defense Chuck Hagel to direct the Navy to curtail its LCS buy from 52 to 32 ships and fill that 20 ship gap with a new small surface combatant (SSC). In response, the Navy established an SSC Task Force (SSCTF) led by a Senior Executive Service civilian and composed of naval officers from Naval Sea Systems Command and the Chief of Naval Operations headquarters staff. The SSCTF recently released a Request for Information (RFI) to industry seeking SSC ideas for “innovative, low cost and small footprint approaches.” While it’s not publicly known how many responses were received, press releases from Lockheed Martin and Austal indicate that they provided redesigns of the two current LCS designs, and Huntington Ingalls Industries provided a redesign of the national security cutter. 1 There were also likely an unspecified number of existing foreign designs submitted.

    In his direction to the Navy, Secretary Hagel has envisioned the new SSC to have characteristics “generally consistent with the capabilities of a frigate.” 3 As compared to the current LCS variants, this has been interpreted to mean that the SSC will generally be a larger, heavier-armed, and more robust warship, between an LCS and an Arleigh Burke –class guided-missile destroyer in size. In terms of tonnage, this would place candidate designs within the range of 4,000 to 9,000 displacement tons. The Navy’s RFI made it clear that it was seeking mature designs, including redesigns of the current LCS. Understanding that the Navy cannot afford additional training and maintenance pipelines, competitive designs will likely also need to accommodate or support existing or very similar weapons; sensors; and command, control, communications, computers, and intelligence equipment as are currently found in the Fleet.

    Increased Lethality

    An expeditionary frigate should be expected to go into harm’s way and toe-to-toe in littoral waters with any likely surface competitor of a similar size, attacking aircraft, or quiet diesel submarines. The current LCS variants as well as the national security cutter could each be upgraded to provide increased lethality. This could include “up-gunning” from the current 57-mm gun to a 76-mm gun; modules included for the Evolved Sea Sparrow missile or even standard missile (SM-2 or SM-6) air-defense missiles; an advanced phased-array radar such as SPY-1F, a smaller export version of the Aegis radar; and inclusion of the Harpoon II or a similar antisurface missile. Additionally, there are several existing NATO frigates that have similar systems, such as Denmark’s Absalon and Iver Huitfeldt , Spain’s F-100, Germany’s MEKO, France and Italy’s FREMM, and Norway’s Fridtjof Nansen class.

    In the current LCS designs, the U.S. Navy has placed a great emphasis on speed. However, this comes at a great cost in terms of lethality. Increased weapons and sensors dramatically increase the space and weight required, and the current high-speed LCS designs cannot support these while maintaining their speed requirement. This is an old problem in the design of warships, referred to by naval architects as “the iron triangle” of speed, payload, and endurance/range, as an improvement in one will inevitably be at the cost of the other two. Traditionally, modern frigates have been designed with sufficient armament and range at a lower top speed to perform escort and patrol missions. An expeditionary-frigate design should focus more on lethality, maneuverability, and sufficient sea-keeping to support blue-water operations if required. High speed will provide little advantage in lethality against other warships, aircraft, cruise missiles, or even small boats.

    Survivability

    The three elements of survivability are susceptibility, the ability for a ship to defend itself; vulnerability, the effects of an initial casualty on a ship; and recoverability, the ability for a ship to conduct damage control. The current LCS variants are designed to be Level I–survivable, the lowest Navy designation, and they are generally considered inferior to the existing foreign frigates in each of these elements. The inclusion of air-defense missiles and sensors could improve their ability to defend themselves, but the ships lack the degree of compartmentalization and structural strength to significantly reduce their vulnerability and improve their recoverability. The Freedom class’s steel monohull design is generally considered superior to the Independence ’s aluminum hull and superstructure, but neither class was designed to be shock-hardened, and they are unable to survive the major damage caused by a modern cruise missile or mine. The foreign frigate designs, by contrast, have the survivability expected of warships. Already well armed to reduce susceptibility and vulnerability, they are also compartmentalized and shock-hardened, even to include chemical, biological, and radiological (CBR) zones. For example, the Danish frigates have stealth features to reduce their acoustic, radar, visual, and infrared signatures, and they are fully shock hardened and tested and incorporate separate gas-tight citadels with external wash systems for CBR defense.

    Traditionally, U.S. Navy frigates have been designed to Level II survivability. A future expeditionary frigate, designed to go into harm’s way in foreign waters, should return to this standard. Foreign designs exist that, if not exactly built to Level II standards, are very close. Each existing design should be evaluated and ranked to this standard.

    Flexibility

    In the context of warship design, flexibility generally refers to the ease by which the ship can change its mission focus, as well as the number of possible missions. In the case of the LCS, flexibility largely comes in the size and capacity of their mission decks and the ability to swap mission modules. Current LCS variants will have modules to support mine warfare, antisurface warfare (principally against small boats), and antisubmarine warfare (against diesel submarines). However, it is unclear if the Navy intends to be able to change these modules in forward theaters with any speed, or how many additional mission modules are being considered.

    An expeditionary frigate could certainly benefit from the inherent flexibility of an open mission deck as found in the LCS variants, and consideration should be given to even larger mission decks, such as those found in the Absalon class of Danish frigates. In the Absalon , which the Danish refer to as a “command-and-support ship,” there is an entire extra multipurpose mission deck known as a “FLEXDECK” with a stern vehicle ramp that can accommodate containerized command-and-control support and a company-sized unit of 200 men with vehicles.

    Alternatively, the deck, installed gantry crane, and ramp can support mine-laying and mine-clearance equipment, a modular hospital (or a modular prison), or a load of 50 vehicles; 7 tanks; 2 landing craft, vehicle, personnel; or 2 medium-sized helicopters. Obviously, such flexibility in an expeditionary-frigate design could give combatant commanders a host of capability and mission options, especially concerning theater security cooperation and engagement with regional partner navies, coast guards, marines, and special operating forces. While all expeditionary frigates do not require a FLEXDECK, serious consideration should be given to employing such a concept in a number of the new SSCs. However, it should be noted once again that if consideration is given to a FLEXDECK concept, there may be a trade-off in considering a large topside weapons package such as SPY-1F/SM-2. A heavier weapons and sensors package would require shortening a FLEXDECK to support the increased weight.

    There have also already been some U.S. Navy advances in flexible infrastructure in the USS George H. W. Bush (CVN-77) and Gerald R. Ford (CVN-78) that employ features such as standardized perimeter deck tracks and moveable stanchions and equipment racks, which could be very useful in increasing the flexibility of an expeditionary frigate. 4

    Modularity

    Modularity is often confused with flexibility but should be thought of as a characteristic that can enhance it. It is best thought of in terms of standard packages for weapons and sensors, and most importantly standard interfaces. If the U.S. Navy incorporated such standardization in its ship design, it could achieve true flexibility in its major weapon systems and realize the power behind Chief of Naval Operations Admiral Jonathan Greenert’s vision for “payloads over platforms.” 5 Once again, the Danes have pioneered such a concept in their frigate designs using the “standard flex” or STANFLEX concept. The Royal Danish Navy had to deal with tightening budgets back in the 1980s and the need to replace aging warships in the face of future mission uncertainty. An expeditionary frigate built to a similar concept could face an uncertain future with an ability to rapidly change weapons and sensors in as little as 48 hours depending on the preeminent threats envisioned. Such modules could be stored forward afloat or ashore, or kept stateside to support ship outfitting before an overseas deployment. Current STANFLEX designs may have to be modified to support systems like SM-2, but the underlying concept remains applicable.

    The other side of true modularity that could make it attractive to an expeditionary-frigate design beyond the flexibility of changing mission packages is the ease of technology refresh in a modular design. Even if a warship retains its same weapons and sensors for its entire service life, a design with common interfaces can greatly simplify the upgrade and modernization process as new models of existing systems or entirely new systems are introduced to the Fleet. Besides ease of modernization, true modularity eases maintenance and repair activity as a defective module can be swapped out rapidly with a new or reworked one.

    Built-in modularity in a common design could also make an ideal candidate for foreign military sales of an expeditionary frigate to regional partners and allies. A ubiquitous common platform for an expeditionary frigate could be thought of as an “iPhone warship” where nations could choose their own “apps” in the form of common weapons and sensors tailored to fit the unique missions of their nation or region. Such a concept could bring new alternatives for interoperability and potentially new heights of global maritime cooperation and security. Mass production of a globally useful common design could allow the perfection of construction techniques and processes that could in turn enable an efficient production across multiple shipyards, driving down unit costs. With a standard platform and standard interfaces, modernization using new and evolving modules could also be achieved at a fraction of previous prices.

    Affordability

    As stated earlier, all of the characteristics of increased lethality, survivability, flexibility, and modularity in a potential expeditionary frigate must fit under an overarching affordability. Standardization and modularity in the overall design of the ship, combined with commercial procurement built into the design and state-of-the art efficiency in processes and outfitting measures, can significantly drive down construction costs and time and lead to lower lifecycle costs. Automation and efficient layout can support optimal manning concepts and keep the required crew numbers low. Other nations like Denmark have shown that it is possible to build ships that cost less but are just as capable. The Absalon and Iver Huitfeldt classes were built for under $340 million in 2010 dollars. These mature and proven designs could easily be built in a U.S. shipyard with little or no modification.

    There is no need for an expensive redesign of existing warships, and a new SSC in the form of an expeditionary frigate can be acquired at a comparable or lower cost than the current LCS. Ideally, a force of 20 new expeditionary frigates would include ten Absalon command-support ships with FLEXDECK and STANFLEX, and ten Iver Huitfeldt frigates with STANFLEX and Mk-41 VLS for standard missiles. Such a flexible force of ships would provide the U.S. Navy with a significant increase in lethality and survivability at no additional cost.

    “Lockheed, Austal Submit Small Warship Ideas,” Maritime Executive , 22 May 2014.
    JP 1-02, The DOD Dictionary of Military Terms , as amended through 15 March 2014.
    DOD News Transcript, “Remarks by Secretary Hagel and Gen. Dempsey on the fiscal year 2015 budget preview in the Pentagon Briefing Room,” 14 February 2014, http://www.defense.gov/transcripts/transcript.aspx?transcriptid=5377 .
    Michael Bosworth, “Transition Interface with Early Systems Engineering: SEALION and Open Systems Case Studies,” Brief to 13th Annual Systems Engineering Conference, 25–28 October 2010.
    ADM Jonathan Greenert, USN, “Payloads over Platforms: Charting a New Course,” U.S. Naval Institute Proccedings , vol. 138, no. 7 (July 2012), 16–23.

    Captain Van Hook is a retired surface warfare officer and is currently a maritime consultant.»

    https://www.usni.org/magazines/proceedings/2014-11/case-expeditionary-frigate

    [ ]

    Προφανώς στο μεγαλύτερο πολεμικό ναυτικό του δυτικού ημισφαίριου, δίνεται ιδιαίτερη σημασία/έμφαση στην λειτουργικότητα/εργονομία στη χρήση πολεμικών πλοίων επιφάνειας.

    Επίσης ενδιαφέρον μια σκέψη για το επόμενο γερμανικό πλοίο αεράμυνας περιοχής.

    DDG Klasse 469 ‘Deutschland’ m

    Armament:
    1xOTO 127mm gun
    1×64 VLS cells (main)
    1×16 VLS cells (ESSM only for AA)
    3xOTO 76mm Dart
    2xMLG27
    6xOTO RHMG 12,7mm
    2xBrowning M2 cal .50
    4×4 RBS 15 Missiles
    1xRAM
    2×3 torpedos
    2xNH-90
    1xFire Scout drone

    [ ]

    Απάντηση
    • ΑΧΕΡΩΝ

      Ὁ πρώτος σύνδεσμος βγάζει F-404 και έτσι γλύτωσα λίγο διάβασμα.
      Στα σχόλια το δεύτερου όμως,είχαν-δέν-είχαν ξαναβγήκαν εκείνες οἱ Iver Huitfeld,και το πραγματικά χαμηλό κόστος,σύν ἡ θετική γνώμη του αρθρογράφου.
      Ακόμη και για 940Μ€+300Μ€ για οπλισμό,400-450Μ€ ανά σκάφος δέν ακούγεται καθόλου άσχημα,σε σύγκριση π.χ με 700Μ€ για 7 χρόνια χρονομίσθωση μίας FREMM.
      Βέβαια,το πουλί πέταξε από χρόνια,αλλά ἄς έχουμε να συγκρίνουμε.
      Παρατηρώ ότι ἡ κλάση ακταιωρών Legend U.S.C.G εξετάζεται επίσης ὡς υποκατάσταο των LCS,(«Huntington Ingalls Industries provided a redesign of the national security cutter.») ἄν και πάλι ανεπίκαιρο,αλλά μου αρέσει το σκάφος.

      Απάντηση
      • Gunslinger32

        @ΑΧΕΡΩΝ

        Ό σύνδεσμος ήταν όντως άσφαιρος παρόλο που μπαίνει στην επίσημη ιστοσελίδα του DoD, και σε γλύτωσε μαλλον απο αρκετό διάβασμα(αυτές οι επίσημες εκθέσεις είναι ατέλειωτες). 😉

        Σε μια σύντομη αναζήτηση που με οδήγησε σε μια δημοσίευση στο Real Clear Defence βρήκα μια σχετική αναφορά για τα ευρωπαϊκά πλοία που ήταν αντικείμενο της συγκεκριμένης έκθεσης συζήτησης στο πεντάγωνο. Να σημειώσω επίσης ότι σύμφωνα με τις αναφορές σε επίσημη παρουσίαση των πλοίων, στην διάρκεια της αποστολής «Αταλάντα» η οποία συνοδευόταν απο δημοσιογράφους, οι αναφορές που έγιναν σε μερικά σχόλια, ότι δήθεν πρόκειται για σχέδια πλοίων με «εμπορικές προδιαγραφές» που δεν ικανοποιούν τις απαιτήσεις ασφαλείας/ευστάθειας σε περίπτωση πλήγματος, αποδείχθηκαν λανθασμένες, επειδή σύμφωνα με επίσημες αναφορές απο αξιωματικό μέλος του πληρώματος της Absalon υπάρχουν προβλέψεις για αυτή την περίπτωση, όσο στα μέρη κάτω απο την Ίσαλο γραμμή, όπως επίσης και στις αποθήκες πυρομαχικών των πλοίων της σειράς Στάνφλεξ. Οι γαλλικές φρεγάτες/φρεγατοκορβέτες, αν εξαιρεσουμε το συρόμενο σόναρ(λέω εγώ) δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά αντίστοιχα πλοία στον εξοπλισμό αεράμυνας περιοχής, και με εξαίρεση τις γερμανικές ούτε στα έξοδα αγοράς. Η χρονομίσθωσης για αυτά τα 700M, είναι για εμένα εξωφρενική/εξωπραγματική απαίτηση απο τους Γάλλους(με αυτά τα χρήματα αγοράζεις πλοία δεν τα ενοικιάσεις για μερικά χρόνια).

        Όντως πολύ ωραία τα NSC, αν και ακριβά πλοία δεν θα τα θεωρούσα ανεπίκαιρα(σε αντίθεση με κάτι LaFayete), νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμα να είχαμε μερικά απο αυτά στο ΠΝ/ΛΣ. Ελικόπτερο Dauphin έχουμε ήδη στο ΛΣ, μένει να συμπληρώσουμε τα πλοία(η ιδέα μου αρέσει πολύ πάντως). 🙂

        Παρακάτω σου παραθέτω το σχετικό απόσπασμα για να μη ψάχνεις όλο το άρθρο(αν έχεις χρόνο και διάθεση, μπορείς φυσικά να το μελετήσεις και ολόκληρο).

        Bring on the Frigate: LCS Is Outgunned, Outclassed
        Adversaries and Allies Are Building Better Ships Cheaper

        Our Allies Have Built Different, Better, Cheaper Ship Classes

        Unlike the LCS program, our allies are building frigates or fast patrol boats, not a hybrid. Many NATO frigate classes currently in service and under construction boast better armament, size, and survivability. Our allies are building patrol boats with stealth and long range anti-ship missiles that surpass LCS. Many of these ships are much less expensive than the LCS. Even those ships with similar unit cost have much higher survivability and capability than LCS.

        Denmark. In January, Defense News heralded Denmark as the “clear leader” in constructing highly flexible frigates at an affordable price, “developing two classes of highly innovative ships designed to [carry] out coalition operations while equipped to swing from high-end to low-end missions.”

        Those ships are the Iver Huitfeldt class frigate and Absalon flexible support ship. The two ship classes share a common, large, highly efficient hull. While the Navy now believes it will take weeks to change LCS modules, the Danish ships can accept new modules in a matter of hours. The ships are about double the size of LCS, but also have over twice the range – an impressive 9,000 nautical miles at 15 knots.

        T.X. Hammes at the National Defense University has detailed the significant advantages of the Huitfeldt over LCS.

        It is vastly more lethal. It carries two 76mm guns, one of which can be replaced with a 127mm gun with longer range. It also has several additional guns for close-in defense. The Huitfeldt carriers 16 Harpoon II anti-ship missiles with a range of 75-80 miles.

        The Huitfeldt boasts impressive anti-air warfare capabilities, including 32 SM-2 Block IIIA missiles, 24 Evolved Sea Sparrow RIM 162B anti-air missiles, and four Stinger missiles. As Hammes notes, the Huitfeldt’s maximum anti-air engagement range is over 20 times that of the LCS.

        The Huitfeldt has all the anti-submarine capability of the LCS with one major difference – that capability is organic, and does not require a separate mission module.

        The Absalon is remarkable for its flexibility. It can carry up to 200 troops, 7 main battle tanks, fast missiles boats, or an entire hospital. Like the Huitfeldt, it too has larger main guns and longer-range anti-ship missiles than the LCS.

        So how much are these ships with all their added capabilities? The Huitfeldt costs $332 million per ship, exclusive of weapons. Depending on the estimate, the Absalon runs at about $225-270 million each. And this in a highly advanced economy with unionized shipyards.

        https://www.realcleardefense.com/articles/2014/03/06/bring_on_the_frigate_lcs_is_outgunned_outclassed_107124.html

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: