Πως η Σοβιετική Ένωση κατασκόπευε τη θάλασσα για εχθρικά υποβρύχια – Χωρίς ηχοεντοπιστές

Russia_SOKS1

Προσφάτως αποχαρακτηρισμένα έγγραφα αποκαλύπτουν ότι ακόμα και τα πιο μυστικά υποβρύχια αφήνουν ίχνη.

[dropcap size=small]Σ[/dropcap]τα τέλη της δεκαετία του 1990, η Σοβιετική Ένωση ισχυρίζονταν ότι διέθετε ένα χαρακτηριστικό που αρκετοί αμυντικοί αναλυτές το θεωρούσαν ακατόρθωτο. Το K-147, ένα πυρηνοκίνητο επιθετικό υποβρύχιο κλάσης “Βίκτωρ”, ακολούθησε μυστικά την πορεία ενός αμερικανικού κύτους (πολύ πιθανόν του USS Simon Bolivar) σε ένα υποβρύχιο παιχνίδι κυνηγητού που συνεχίστηκε για έξι ημέρες.

Εκείνη την εποχή παρατηρητές των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΗΠΑ) πιστεύανε ότι οι Σοβιετικοί δεν διέθεταν την τεχνολογία για ένα αποτελεσματικό ηχοεντοπιστή (sonar), τουλάχιστον εν συγκρίσει με τις ικανότητες των ΗΠΑ και των NATOϊκων συμμάχων. Τώρα, μια προσφάτως αποχαρακτηρισμένη έκθεση της CIA δείχνει πως τα υποβρύχια κυνηγοί όπως το K-147 εκτελούσαν μυστικές αποστολές για τον εντοπισμό αμερικανικών υποβρυχίων χωρίς να χρησιμοποιούν ηχοεντοπιστές.

Η Διεύθυνση Επιστήμης και Τεχνολογία της CIA εκπόνησε το 1972 μια έκθεση σχετικά με την “Σοβιετική Ικανότητα Ανθυποβρυχιακών Επιχειρήσεων”, αλλά αποχαρακτηρίστηκε μόλις αυτό το καλοκαίρι. Μετά από σαράντα πέντε χρόνια, γραμμές, παράγραφοι και ακόμα ολόκληρες σελίδες έχουν συνταχθεί. Μεγάλο μέρος σχετικά με την υπό εξέλιξη Σοβιετική τεχνολογία παρέχει πληροφορίες που δεν είχαν δημοσιοποιηθεί νωρίτερα σχετικά με τις συσκευές χωρίς να έχουν κάποια Δυτικά αντίστοιχα. Ενω το NATO εστίαζε σχεδόν όλες τις προσπάθειες του στον ηχοεντοπιστή, οι Ρώσοι δημιούργησαν κάτι τελείως διαφορετικό.

Γιατί ο ηχοεντοπιστής είναι ο βασιλιάς

Το θαλασσινό νερό εμποδίζει τα ραδιοκύματα, οπότε ένα ραντάρ, ενώ λειτουργεί αποτελεσματικά στην επιφάνεια είναι άχρηστο υποβρυχίως. Τα ηχητικά κύματα, απο την άλλη πλευρά, ταξιδεύουν καλύτερα μέσα στο νερό απ’οτι στον αέρα, και το νωρίτερο δυνατό, ήδη από τον Α’ΠΠ, καθορίστηκαν να εργαστούν στον εντοπισμό των υποβρυχίων. Ο ηχοεντοπιστής διατίθεται σε δύο βασικούς τύπους. Υπάρχει ο ενεργός ηχοεντοπιστής, ο οποίος εκπέμπει ήχους “πινκ” οι οποίοι αντανακλώνται από τον στόχο, καθιστώντας το την υποβρύχια έκδοση του ραντάρ. Ο παθητικός ηχοεντοπιστής, από την άλλη πλευρά, βασίζεται στις ευαίσθητες συσκευές ακρόασης που μπορούν να επιλέξουν έναν ήχο απο τους κινητήρες του υποβρύχιου ή τους έλικες του -και αντίθετα με τον ενεργό ηχοεντοπιστή, δεν φανερώνει την θέση σου.
Ανάλογα με τις συνθήκες, ο ηχοεντοπιστής μπορεί να εντοπίσει ένα υποβρύχιο πολλά μίλια μακριά και οποιασδήποτε κατεύθυνση.

Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους ανέπτυξαν εξελιγμένα συστήματα ηχοεντοπιστών, τα οποία σύντομα γίνανε τόσο αποτελεσματικά που οι άλλες μέθοδοι εντοπισμού παραμελήθηκαν ή εγκαταλείφθηκαν. Για δεκαετίες, οι μη ακουστικές μέθοδοι θεωρούταν υποδεέστερες ότι ήταν περιορισμένου βεληνεκούς και αξιοπιστίας σε σχέση με τον ηχοεντοπιστη. “Είναι απίθανο κάποια από αυτές τις μεθόδους να καταστήσει δυνατό τον εντοπισμό των υποβρυχίων σε μεγάλες αποστάσεις”, συμπέραινε μια απόρρητη έκθεση πληροφοριών του 1974.

Στην ΕΣΣΔ, υπήρχε μια διαφορετική ιστορία. Οι Σοβιετικοί εμποδίστηκαν από τα πρωτόγονα ηλεκτρονικά και δεν προσπάθησαν καθόλου να εργαστούν πάνω στον ηχοεντοπιστή. Έτσι, αντί γι’ αυτό, ανέπτυξαν άλλα περίεργα έξυπνα μέσα υποβρύχιου εντοπισμού.

Είσοδος του SOKS

Μια τεράστια μέθοδος που επισημαίνεται στην έκθεση είναι το αινιγματικό Σοβιετικό SOKS, το οποίο σημαίνει “System Obnarujenia Kilvaternovo Sleda” ή “Σύστημα Εντοπισμού Απόνερων Αντικειμένων”. Αυτή η συσκευή, τοποθετημένη στα ρωσικά επιθετικά υποβρύχια, εντόπιζε τα απόνερα του αφήνει πίσω του ένα υποβρύχιο. To SOKS είναι πράγματι αντιληπτό στις φωτογραφίες των ρωσικών υποβρυχίων ως μια σειρά καρφιών και βεντούζων τοποθετημένα σε εξωτερικά πτερύγια.

Ο Σοβιετικός ισχυρισμός της παρακολούθησης και καταδίωξης υποβρυχίων χωρίς ηχοεντοπιστή ακούστηκε ως μια ακόμη ρωσική δημαγωγία, αλλά χωρίς να γνωρίζουμε πως (η κατά πόσο) λειτουργούσε το SOKS, ήταν αδύνατη μια ρεαλιστική εκτίμηση. Το Πεντάγωνο είχε διαβαθμίσει ως απόρρητη ολόκληρη την περιοχή έρευνας και οι επιστήμονες απλά δεν μιλούσαν για αυτό. Φήμες εκτός της Ρωσίας σχετικά με το SOKS ήταν μη συνεκτικές και συχνά αντιφατικές, με κάποιες να αναφέρουν οτι το SOKS υπολόγιζε τις αλλαγές στην πυκνότητα του νερού, ή ανίχνευε την ακτινοβολία, ή ακόμα χρησιμοποιούσε έναν αισθητήρα λέιζερ.

Αυτό που γνώριζε μετά βεβαιότητας η Δύση ήταν οτι ο εξοπλισμός του SOKS εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο K-14, ενα υποβρύχιο κλάσης “Νοέμβριος”, το 1969. Μέχρι τότε, μεταγενέστερες εκδόσεις με κωδικές ονομασίες όπως Κολοσσός, Τουκάν και Πύρρουλας έκαναν την εμφάνιση τους σε κάθε νέα γενιά Σοβιετικών και Ρωσικών επιθετικών υποβρυχίων, συμπεριλαμβανομένων των σημερινών “Akula” και της προσεχούς κλάσης “Yasen”.

Σύμφωνα με αυτά τα προσφάτως αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, οι παλιές φημολογίες ήταν εν μέρει ακριβείς – οι Σοβιετικοί δεν εξέλιξαν μόνο μία συσκευή, αλλά αρκετές. Ένα όργανο περισυνέλεγε την “δραστηριότητα ραδιονουκλεϊδίου”, ένα ανεπαίσθητο ίχνος που εγκαταλείφθηκε από την ακτινοβολία του πυρηνικού αντιδραστήρα που είναι πάνω στο υποβρύχιο. Ένα άλλο εργαλείο ήταν το “φασματοφωτόμετρο ακτίνας γάμα” που εντόπιζε ποσότητες ίχνους ραδιενεργών στοιχείων μέσα στο θαλασσινό νερό.

“Οι Σοβιετικοί φέρεται να είχαν επιτυχία στον εντοπισμό των δικών τους πυρηνοκίνητων υποβρυχίων (αρκετές λέξεις αποκρύφθηκαν) με αυτό το σύστημα”, αναφέρει το έγγραφο. Η έκθεση περιγράφει επίσης πως τα υποβρύχια αφήνουν πίσω τους ένα μείγμα χημικών μέσα στα απόνερα τους. Θυσιαζόμενοι ανοδοί που αποτρέπουν την διάβρωση και αφήνουν ίχνη οξείδωσης μέσα στο νερό. Λεπτά λύματα νιφάδων νικελίου από τους σωλήνες που κυκλοφορούν το θαλασσινό νερό για να ψυχθεί ο αντιδραστήρας. Το σύστημα που δημιουργεί το οξυγόνο για το πλήρωμα εκλύει πίσω το υδρογόνο το οποίο παραμένει ανιχνεύσιμο όταν διαλύεται στο θαλασσινό νερό. Μαζί αυτά τα χημικά ίχνη ίσως να αντιστοιχούν μόλις σε ελάχιστα δέκατα της τάξης του ενός δισεκατομμυρίου, άλλα ένα εξελιγμένος εξοπλισμός μπορεί να τα εντοπίσει.

Και όπως θα περιμένατε, ένας πυρηνικός αντιδραστήρας αφήνει επίσης πίσω του τόνους θερμότητας. Σύμφωνα με την έκθεση, ένα μεγάλο πυρηνικό υποβρύχιο απαιτεί “αρκετές χιλιάδες γαλόνια ψυκτικού το λεπτό”. Αυτό το νερό χρησιμεύει για την απαγωγή της θερμότητας από τον αντιδραστήρα, ίσως να ειναι 10 βαθμούς Κελσίου θερμότερο από το περιβάλλων θαλασσινό νερό, δημιουργώντας μια αλλαγή στον δείκτη διαθλάσεως του νερού -μια αλλαγή που είναι ανιχνεύσιμη με ένα σύστημα οπτικής παρέμβασης.

Και οι Σοβιετικοί έκαναν ακριβώς αυτό.

“Ένα σύστημα εντοπισμού που να βασίζεται σε αυτή την τεχνική, ικανό να εντοπίζει απόνερα αρκετές ώρες μετά την διέλευση ενός υποβρυχίου, μπορεί θεωρητικά να κατασκευαστεί τώρα”, λέει η έκθεση, αν και δεν ήταν γνωστό με σιγουριά αν οι Ρώσοι το είχαν πράξει.

Το υποβρύχιο USS Simon Bolivar, το 1991.

Ξεχωρίζοντας την πραγματικότητα από την φαντασία.

Ενώ πολλές από αυτές τις τεχνικές είχαν ήδη προταθεί κατά το παρελθόν, δεν υπήρχε κάποια ένδειξη ποια ήταν θεωρητική και ποια χρησιμοποιούνταν στην πραγματικότητα.

“Αυτή η έκθεση προσδίδει αρκετά μεγάλη αξιοπιστία στα συστήματα εντοπισμού υποβρυχίου που ακόμα πολλοί πιστεύουν ότι είναι απλά ένας μύθος”, δήλωσε στο Popular Mechanics ο αμυντικός αναλυτής Ιάκομπ Γκαναρσον. Νωρίτερα, μια μελέτη των ΗΠΑ που εκπονήθηκε το 1994 αμφισβήτησε κατά πόσο μπορούν να εντοπιστούν τα απόνερα των υποβρυχίων, αναφέροντας ότι “το αν είναι ή δεν είναι εκμεταλλεύσιμα τα υδροδυναμικά φαινόμενα δεν έχει ακόμα απαντηθεί”.

Οι αισθητήρες δεν πρόκειται να πουν “εκεί υπάρχει ένα υποβρύχιο” άλλα θα δημιουργήσουν μια ροή αριθμητικών δεδομένων. Η επιλογή της υπογραφής ενός υποβρυχίου από τον θόρυβο του περιβάλλοντος μέσα στα δεδομένα απαιτεί κάποια υπολογιστική ισχύ, και η έκθεση επισημαίνει ότι εκείνη την εποχή οι Σοβιετικοί ήταν πολύ πίσω σ’αυτόν τον τομέα. Σήμερα οι ρώσοι μπορούν να προμηθευτούν εμπορικά μηχανήματα χιλιάδες φορές πιο ισχυρά από αυτά που διέθεταν τότε, και αυτό ίσως να παρείχε στο SOKS μια μεγάλη ενίσχυση.

Η έκθεση αναφέρει οτι ακόμα και στο 1972 οι υπηρεσίες πληροφοριών γνώριζαν πως ίσως τα υποβρύχια των ΗΠΑ θα εντοπιστούν. Ασφαλώς από τότε θα είχαν τοποθετηθεί αντίμετρα όπως η μείωση των χημικών και ραδιενεργών ιχνών, και πιθανόν αυτός να ειναι ο λόγος που χρειάστηκαν σαράντα πέντε χρόνια για να έρθει στο φως το εν λόγω έγγραφό.

Παρ’ολα αυτά, οι νέες εκδόσεις αυτών των τεχνολογιών είναι πολύ πιο ικανές από τους προγόνους τους που παρακολουθούσαν τα ύδατα. Πρόσφατες επιστημονικές εργασίες δείχνουν ότι οι κινέζοι διερευνούν μια νέα υποβρύχια τεχνολογία, και οτι ακόμα και το ναυτικό των ΗΠΑ και η DARPA έχουν αρχίσει να ενδιαφέρονται για την ανίχνευση των απόνερων, υποδηλώνοντας ότι η τεχνολογία δεν είναι τόσο κατώτερη όπως πιστευόταν νωρίτερα.

Είτε οι ρώσοι μπορούν ακόμα να παρακολουθήσουν στα κρυφά τα υποβρύχια, είτε οι ΗΠΑ βρήκαν έναν τρόπο να τους εξουδετερώσουν, είναι αδύνατον να το μάθουμε. Ίσως θα πρέπει να περιμένουμε άλλα 45 χρόνια για την (αποκρυφθείσα σε υπερβολικό βαθμό) απάντηση.

David Hambling

Απόδοση/Μετάφραση απο το popularmechanics.com για την Προέλαση.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest
Doukas Gaitatzis

Doukas Gaitatzis

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

10 Απαντήσεις

  1. Φανταστικό εντελώς άγνωστο θέμα.
    Η Σοβιετική ένωση εξαιτίας της Αμερικανικής αεροναυτικής υπεροχής, επένδυσε σοβαρά στον τομέα των υποβρυχίων με απτά αποτελέσματα, ποιός ξεχνά την κλάση Lira με το ρεκόρ ταχύτητας 42+ κόμβων σε καταδύση, με επιχειρησιακό βάθος 500 μέτρων και τις πυρηνικές τορπίλες υπερσπηλάιωσης VA-111 Shkval. Ένα σκάφος 3400 τόνων μόλις 80 μέτρων που θα μπορούσε να βυθίσει άνετα ένα αεροπλανοφόρο.
    https://thebarentsobserver.com/sites/default/files/styles/full_width/public/lira_alfa_submarine_fas_org.jpg?itok=jZSuNIpP
    Τα υποθαλάσσια συστήματα εντοπισμού αρχίζουν να κινούνται προς εξωτικότερα μονοπάτια καθώς τα υποβρύχια έχουν γίνει πια αθόρυβα, αμαγνητικά και με επικάλυψη από ανηχοϊκό πλαστικό. Τελευταία μόδα είναι το σύστημα εντοπισμού μέσω φασματομετρίας λέιζερ. Αλλά πραγματικά δεν γνώριζα οτι είχαν προχωρήσει τόσο πολύ οι Σοβιετικοί το 1970 ! Για εμάς τους κοινούς θνητούς των AIP και της σκέψης Sub-Harpoon όλα αυτά μοιάζουν επιστημονική φαντασία.
    https://en.wikipedia.org/wiki/File:Shkval.jpg
    Παραπάνω η Σοβιετική VA-111. Λέγεται οτι την έχουν και οι Ιρανοί.

    1. @geoexplorer72
      Η συγκεκριμένη κλάση ήταν όντως πολύ εντυπωσιακή σχεδίαση, με υψηλό επίπεδο αυτοματισμού, και με ένα ασυνήθιστο σύστημα/τρόπο ψύξης του αντιδραστήρα για πυρηνοκίνητα υποβρύχια. Ένας πραγματικός κυνηγός/φονιάς που σχεδιάστηκε για υποβρύχιες αναχαιτήσεις. Στο ίδιο πνεύμα σχεδιάστηκαν και τα μεγαλύτερα Projekt 949 Nato Code «Oscar, σαν κυνηγοί αεροπλανοφόρων/ομάδων μάχης.

      Μετά τον ψυχρό πόλεμο ακολούθησε και το USN αυτή την φιλοσοφία/αρχή, με την μετατροπή τεσσάρων(αν είναι σωστές οι πληροφορίες) SSBN σε SSGN, αλλά με διαφορετική αποστολή καθώς επιπλέον στην αντικατάσταση των ICBM με TLAM-C προστέθηκαν και δεξαμενές για υλικό και οχήματα των υποβρυχίων καταστροφών (UDT/SEALS).

      Υπάρχει ένα εξαιρετικό βιβλίο(ίσως το μοναδικό για το εύρη κοινό) για το κυνήγι των υποβρυχίων των ΕΣΣΔ/ΝΑΤΟ που παιζόταν στα βάθη των ωκεανών, στην εποχή του ψυχρού πολέμου. Με σπάνιες πληροφορίες μαρτυρίες, για τις δραστηριότητες και απώλειες.

      1. Σωστότατος τα Oskar Ι και II ήταν μια υπέροχη κλάση.Ήταν τα μεγαλύτερα επιθετικά υποβρύχια στον κόσμο. Δεν θυμάμαι εαν είχαν προηγηθεί από τα αντίστοιχα Αμερικανικά, αλλά και πάλι είχαν προσανατολισμό προς στόχους επιφανείας Έφερε τον εντυπωσιακό αριθμό των 24 υπερηχητικών shipwreck P-700 Granit. Oι Granit έιχαν κινητήρα ramjet,με εξαιρετικά μεγάλη κεφαλή 700+ κιλών υψηλής εκρηκτικής ύλης. Πάλι ήταν ένα βήμα μπροστά από τους Αμερικάνους, για να μένουμε στο θέμα μας φαίνεται οτι το 1980 τα ηλεκτρονικά συστήματα είχαν ωριμάσει αρκετά. Το Sonar τους είχε περίπου 70νμ εμβέλεια και ήταν από τα πρώτα που ενσωμάτωναν δεύτερο παθητικό συρόμενο sonar. Παρακάτω τα σύγχρονα oscar II

        Που να δειτε τα Yansen τι τερατάκια είναι. Λένε είχαν ξεκινήσει να τα σχεδιάζουν το 1985 !!! Αυτά να τα βλέπουν μερικοί τυχαίοι γεωπολιτικοί αναλυτές, που υποστηρίζουν οτι μπορούν να μπλοκάρουν την χερσόνησο της Κορέας και την έξοδο της Οχοτσικής Θάλασσας με τα αεροπλανοφόρα τους.
        ΥΓ) Δυστυχώς η φωτό με την VA-111 δεν εμφανίζεται σωστά. Φαίνεται είναι απόρρητη ακόμη και στις μέρες μας ?

        1. Πραγματικά θηρία αν και δεν έφταναν τα μεγέθη της κλάσης «Typhoon»(ΝΑΤΟ Code), ξεπερνούσαν όμως σε εκτόπισμα ακόμα και τα στρατηγικά «Delta I-IV»(τουλάχιστον οπτικά). Ακόμα και τα Kirov-Class δείχνουν μικρά δίπλα σε ένα Oscar, όπως φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες (όπου δείχνουν στατικά μοντέλα υπό κλίμακα 1:700 για μια οπτική σύγκριση μεγεθών μεταξύ των πλοίων).

          Προφανώς είχαν καταφέρει να λύσουν τα περισσότερα τεχνικά προβλήματα που παρουσιάστηκαν σε προηγούμενες κλάσεις πυρηνικών υποβρυχίων, προσθέτοντας και περισσότερες καινοτομίες στα νεότερα πλοία, οι οποίες πρόσφεραν στην αύξηση του αυτοματισμού. Για τα νέα Yasen αναφέρεται ότι έχουν φτάσει σε νέο επίπεδο γενικά αλλά και ειδικά στον αυτοματισμό. Επίσης αξιοσημείωτο είναι η χρήση τιτανίου για την ειδική κατασκευή των «Alfa», για την επεξεργασία χρειάστηκε να βρεθεί πρώτα τρόπος, εφόσον εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν εμπειρίες στην κατασκευή υποβρυχίων με το συγκεκριμένο μέταλλο/υλικό(για αυτό αναφέρεται ότι οι Ρώσοι είναι μέχρι σήμερα κορυφαίοι στην επεξεργασία μετάλλων(μεταλλουργία).

          Yasen

          Oscar II

          Στις διάφορες αναλύσεις των γεωπολιτικών σχετικά με τις ικανότητες των ρωσικών υποβρυχίων μονάδων, νομίζω ότι θα διαφωνούσαν αρκετά στελέχη του USN σύμφωνα με αυτά που έχω διαβάσει σε διάφορα ντοκουμέντα και μαρτυρίες πρώην ναυτικών. Στα βάθη της Οχοτσικής θάλασσας έχουν συμβεί τρομερά πράγματα στην εποχή του ψυχρού πολέμου απο ότι διάβασα πρίν απο χρόνια.

          Παρακάτω και μια φωτογραφία με τον κώνο που φέρει ένα συρόμενο σόναρ(αυτό ίσως να τους απάλλαξε και απο τον ελιγμό που έκαναν για να ελέγξουν αν τους ακολουθούσε κάποιος. ?

  2. @Theognostos @Gunslinger32
    H παρακολούθηση με δορυφόρους ήταν συνηθισμένη στο απόγειο του ψυχρού πολέμου, κυρίως από την πλευρά του ΝΑΤΟ. Χρησιμοποιούνταν το μαγνητικό στίγμα παλαιότερων υποβρυχίων και την θερμική απεικόνιση. Σε όλες τις περιπτώσεις ο δορυφόρος είχε μια εικόνα στιγμιαία, όσο επέτρεπε το παράθυρο. Επίσης το υποβρύχιο έπρεπε πλέει σχετικά κοντά στην επιφάνεια, καθώς σε μεγαλύτερο βάθος η διάχυση των θερμικών στοιχείων ήταν πολύ γρηγορότερη. Στην σύχρονη έποχη τα μέταλλα που χρησιμοποιούν είναι προσμίξεις με αμαγνητικά στοιχεία και τις περισσότερες φορές έχουν εξωτερικές αμεταλλικές επιφάνειες. Στην περιοχή δε του αντιδραστήρα και των στροβίλων έχουν τεθεί εσωτερικές θεμομονωτικές επιστρώσεις που περιορίζουν και το ακουστικό ίχνος (αυτά ακόμη ίσως και στα δικά μας ΑΙP ). Είναι πάντα πιθανό να έχουν εξελιχθεί οι διαστημικές μέθοδοι παρακολούθησης, τελευτάια οι απλοί μετερεωλογικοί σταθμοί και δορυφόροι έχουν πολύ μεγάλη διακριτική ικανότητα, σε έυρος λίγων βαθμών κελσίου. Επίσης κάπου έχω διαβάσει οτι μπορούν να ανιχνεύουν διαφορές στην πυκνότητα. Εαν λοιπόν ένα υποβρύχιο αναδυθεί πάνω από το θερμοκλινές στρώμα με αρκετά μεγάλη ταχύτητα θα ανιχνευτεί κατα πάσα πιθανότητα παθητικά. Εαν υπάρχει μια αρκετά πυκνή ομάδα αισθητήρων κάθε ανίχνευση είναι πιθανή. Θυμάμαι για ένα πρόσφατο άρθρο στην προέλαση, που έλεγε για μια Σοβιετική σημαδούρα της υδρογραφικής υπηρεσίας που ξεβράστηκε στις ακτές της Αμερικής μετά τον τυφώνα. Μάλλον οι σοβιετικοί στην Κούβα δεν ενδιαφέρονταν μόνο για το πλαγκτόν …
    @Gunslinger32
    Στα Lira λέγεται οτι για να μην είχαν διάβρωση-ρωγμές στην συγκόλληση, τις έκαναν μέσα σε θάλαμο με αρδανές Αργό και οι εργάτες φορούσαν κάτι σαν διαστημική στολή για να δουλέψουν !
    Στα γεωπολιτικά ο καθένας βλέπει (και προβάλλει )δυστυχώς μόνο την δική του σκοπία. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του πολύ γνωστού Straftor που θεωρείται από αρκετούς έγκυρο think tank. Στα τέλη του 2015 στην ετήσια πρόβλεψη του για το 2016 στην μέση ανατολή, προέβλεπε εντάσεις της Τουρκίας με την Ρωσία και το Ιράν !!! Πραγματικά θα ήθελα να διαβάσω τι είχαν γράψει για το Ιράκ που τώρα το έφαγε το μαύρο φίδι με τους Κούρδους.

    1. @geoexplorer72 @Theognostos
      Ιδιαίτερο τρόπο απαιτούσε και η έλασης* του τιτανίου, για να έρθει σε μορφή που απαιτούνταν για την συνέχεια των εργασιών και την συγκόλληση του σκάφους.

      Όλες οι δεξαμενές σκέψεων, έχουν το ίδιο μειονέκτημα σε ότι αφορά την πρόβλεψη εξελίξεων, δεν διαθέτουν αρκετές σωστές πληροφορίες. Αυτό το γεγονός δυσκολεύει αρκετές φορές ακόμα και τις επίσημες κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών, να παρουσιάσουν μια σωστή ανάλυση/πρόβλεψη. Είναι κάπως σαν αυτό που λέει, κανένα σχέδιο πολέμου δεν επιβιώνει την επαφή με τον αντίπαλο/εχθρό. Όλα είναι εκτιμήσεις (στο περίπου θα έλεγα) χωρίς πραγματικές αποδείξεις. Παρά που υπάρχει αυτό που λέει, ότι στην πολιτική δεν γίνεται τίποτα τυχαία, υπάρχει και ένας παράγοντας Χ που δυσκολεύει μια πρόβλεψη με απόλυτα σίγουρο αποτέλεσμα. ?

      *
      #mw-jump-to-license

      Αν δεν με απατά η μνήμη μου, θυμάμαι να διάβασα ότι η παρακολούθηση μέσο δορυφόρων ξεκινούσε απο τους ναυσταθμούς όπως π.χ. το Μουρμάνσκ, όπου το ζέσταμα των κινητήρων φαινόταν στους αισθητήρες IR των δορυφόρων, δίνοντας μια πρώτη ένδειξη για απόπλου των ρωσικών πλοίων.

  3. @Gunslinger32 & geoexplorer72

    σωστά…..με το που ξεκινουν τα υποβρύχια ειναι υπό στενη και συνεχη παρακολούθηση….

    ακόμη και παλαιοτερα γνωριζω οτι μπορούσαν να δούν την μπάλα του μπεισμπολ με την τριβη της ατμοσφαιρας απο δυρυφόρο….καλο ε…

    http://tinyurl.com/y83yv9k7

    https://fas.org/nuke/guide/usa/slbm/detection.pdf

    1. Αυτή την δυνατότητα την έχουν όσοι έχουν εθνικά διαστημικά προγράμματα παρακολούθησης/επιτήρησης(φαντάζομαι όσο για το Μουρμάνσκ τόσο και για το Bangor(και τις άλλες γνωστές βάσεις) θα έχουν και οι δυο απο έναν δορυφόρο ρεζερβέ(ώστε να υπάρχει έγκαιρη προειδοποίηση) η μεγάλη αγωνία και το κυνηγητό μεταξύ των SSN/SSK κ.α. ξεκινάει στην συνέχεια στα βάθη των ωκεανών.

      Όντως ωραίο αυτό με την τριβή στην ατμόσφαιρα, ακούγεται όμως για προχωρημένα μέσα ειδικά εάν πρόκειται για δορυφορική επιτήρηση.

      Η παρακολούθηση με τον τρόπο που περιγράφει στον σύνδεσμο, διακόπτετε όταν το υποβρύχιο αυξάνει το βάθος μειώνοντας ταυτόχρονα και την ταχύτητα του στους συνηθισμένους 8 κόμβους(αν θυμάμαι σωστά σε κάποιες περιπτώσεις και πιο χαμηλά), όσο προχωράει με υψηλές ταχύτητες ακούγεται ούτως η άλλος απο μακρυά και στο σόναρ, ειδικά όταν πλέει κοντά στην επιφάνεια(που συμβαίνει μόνο για συγκεκριμένους σκοπούς ειδικά στην περίπτωση των πυρηνοκίνητων, και ειδικά στην περίπτωση των στρατηγικών μονάδων/πλοίων).

      Απο διάφορες αναφορές θυμάμαι ότι, όσο μεγαλύτερη ταχύτητα και όσο πιο κοντά στην επιφάνεια, τόσο πιο εύκολος ο εντοπισμός. Παίζουν όμως και άλλες λεπτομέρειες ρόλο, για αυτό στην σχεδίαση και κατασκευή δίνουν προσοχή και στην εγκατασταση όλων των μηχανημάτων που παράγουν θόρυβο όπως π.χ. ένα πλυντήριο ρούχων.

      Σε κάθε περίπτωση είναι ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.