Οι τουρκικές και αμερικανικές αρχές ανησυχούν για τη διαρροή των στρατιωτικών μυστικών τους, όμως για τελείως διαφορετικούς λόγους.

Ο τουρκικός Στράτος δήλωσε ότι θέλει να διασφαλίσει υπάρχει μια ασφαλής ζεύξη δεδομένων μεταξύ του κεντρικού υπολογιστή δικτύου των μελλοντικών διακλαδικών μαχητικών κρούσης (“JSF”) “F-35” η οποία θα αποτρέψει την ακούσια ανταλλαγή διαβαθμισμένων πληροφοριών. Αυτή η δήλωση προκύπτει την στιγμή που πολλές από τις χώρες που εμπλέκονται στο διεθνές πρόγραμμα του μαχητικού αεροσκάφους ανησυχούν όλο και περισσότερο σχετικά με την ασφάλεια του συστήματος μεταφοράς των κεντρικών δεδομένων καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (ΗΠΑ) εξέφρασαν την ανησυχία τους σχετικά με τους αυξανόμενους δεσμούς της Τουρκίας με την Ρωσία.

Στις αρχές Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους, το “Defence News” μετέδωσε ότι το τουρκικό υφυπουργείο αμυντικών προγραμμάτων, επίσης γνωστό με το τουρκικό ακρωνύμιο “SSM”, ανακοίνωσε το διαγωνισμό για την αγορά του απαραίτητου εξοπλισμού και λογισμικού ώστε να συνδέσει το “F-35” με τα υπόλοιπα συστήματα της Πολεμικής Αεροπορίας. Το τμήμα Κυβερνοάμυνας και Ηλεκτρονικού Πολέμου του “SSM” έχει επιφορτιστεί με το έργο και κάλεσε οποίον ενδιαφέρεται να υποβάλλει προσφορά να το πράξει μέχρι τον τέλος Φεβρουαρίου 2018.

“Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την ασφαλή διασύνδεση των στοιχείων συστημάτων πληροφοριών ανάμεσα στο αεροσκάφος “F-35” και το δίκτυο συστημάτων πληροφοριών της Πολεμικής Αεροπορίας όπως επίσης και τον ασφαλή διαμοιρασμό διαβαθμισμένων πληροφοριών ανάμεσα σε αυτά τα συστήματα”, δήλωσε το “SSM”, σύμφωνα με το “Defence News”. “Η πολιτική ιδέα ειναι να κατακτηθεί όσο το δυνατόν περισσότερος χώρος για το εγχώριας προέλευσης λογισμικό καθώς την ίδια στιγμής θα παραμείνει μέσα στο πρόγραμμα (“JSF”)”, δήλωσε ανώνυμη πηγή στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα.

Παρόλο που το δημοσίευμα δεν ειναι τελείως ξεκάθαρο, ο στόχος της τουρκικής προσπάθειας φαίνεται να ειναι η απόκτηση περισσότερου έλεγχου σχετικά με το ποια πληροφορία εισέρχεται και εξέρχεται από τα “F-35”, βελτιώνοντας τις ικανότητες διαμοιρασμού πληροφοριών σε όλη την Πολεμική Αεροπορία της χώρας. Αυτό ειναι ιδιαίτερα σημαντικό δεδομένης της ικανότητας των αισθητήρων του διακλαδικου μαχητικού κρούσης να αναρροφά σημαντικές πληροφορίες, ειδικά όσον αφορά τους ηλεκτρονικούς ανιχνευτές (emitters) όπως τα εχθρικά ραντάρ.

Με δυνατότητα ταχείας μετακίνησης αυτών των δεδομένων σε διάφορα δίκτυα, θα προσφέρει στους πιλότους των αεροσκαφών με κατώτερα ραντάρ και άλλους αισθητήρες μια σημαντικά βελτιωμένη εικόνα του πεδίου μάχης κατά τη διάρκεια των αποστολών, καθώς επίσης θα επιτρέψει τους διοικητές να σχεδιάσουν καλύτερα τις μελλοντικές αποστολές. Η εύρεση τρόπων για τη διασύνδεση του “F-35”, ειδικά με την χρήση του “αοράτου” συστήματος ζεύξης δεδομένων “MADL” (“Multi – Function Advanced Data Link”), σε αεροσκάφη τέταρτης γενιάς αποτέλεσε ένας κύριος στόχος για τις στρατιωτικές υπηρεσίες των ΗΠΑ που πετούν με αυτά τα αεροσκάφη. Κατά τη διάρκεια ασκήσεων του παρελθόντος τα διακλαδικά μαχητικά κρούσης συντονίστηκαν με παλιότερα αεροσκάφη χρησιμοποιώντας την μη-μυστική ζεύξη δεδομένων “Link-16”.

Υπάρχει επίσης η ανησυχία ότι χωρίς φίλτρο, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής – εγκέφαλος του διακλαδικού μαχητικού κρούσης που βασίζεται στην τεχνολογία νέφους (“cloud”), το “ALIS” ή “Autonomic Logistics Information System” (Αυτόνομο Σύστημα Πληροφοριών Επιμελητείας), ίσως αποστείλει αυτόματα ευαίσθητα δεδομένα στις ΗΠΑ ή σε άλλους συνεργάτες του προγράμματος ή στον κατασκευαστή “Lockheed Martin”. Η κύρια εργασία/αποστολή του “ALIS” ειναι η συλλογή δεδομένων σχετικά με την εικονική υγεία του αεριωθούμενου, αλλά και η παρακολούθηση των πληροφοριών από διάφορους αισθητήρες σχετικά με τα εξαρτήματα που χρειάζονται προληπτική συντήρηση ή ενδέχεται να δυσλειτουργήσουν για κάποιο άλλο λόγο. Τα πληρώματα εδάφους λαμβάνουν τα στοιχεία αυτά από το αεροσκάφος μέσω ενός ασφαλούς φορητού υπολογιστή και στην συνέχεια τα φορτώνουν σε ένα μεγαλύτερο σύστημα το οποίο, τουλάχιστον θεωρητικά, υποτίθεται ότι συμβάλλει στην βελτιστοποίηση της διαδικασίας συντήρησης και εντοπίζει σημεία ενδιαφέροντος που απαιτούν βελτίωση ή μελλοντικές αναβαθμίσεις.

Πάνω από αυτό, ειναι ο τρόπος με τον οποίον η “Lockheed Martin” σχεδιάζει να αποδεσμεύσει τα πακέτα ενημερώσεων του λογισμικού για τα αεριωθούμενα αεροσκάφη. Το πιο σημαντικό ειναι οτι το σύστημα λειτουργεί ως σημείο φόρτωσης για τα πακέτα δεδομένων αποστολής, που περιέχουν σχέδια διαδρομών, τοποθεσίες δυνητικών απειλών και κινδύνων, και άλλες παρόμοιες πληροφορίες.

Πολλές από τις χώρες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα του διακλαδικού μαχητικού κρούσης ανησυχούν ολοένα και περισσότερο ότι το “ALIS” μπορεί να αφαιρέσει πληροφορίες από αυτά τα πακέτα κατά την μεταφόρτωση ή τη λήψη άλλων δεδομένων και ίσως αυτά να καταλήξουν στους κεντρικούς εξυπηρετητές (servers) του συστήματος ή απλώς να ειναι ανησυχητικά ευάλωτο στις κυβερνοεπιθέσεις. Η Ιταλία και η Νορβηγία έχουν πλέον ένα κοινό εργαστήριο λογισμικού στην βάση Εγκλιν της Πολεμικής Αεροπορία των ΗΠΑ στη Φλόριντα, το οποίο εργάζεται πάνω σε ένα ασφαλές φίλτρο (τοίχος προστασίας – “firewall”) για την αποτροπή τυχόν μη εξουσιοδοτημένων μεταφορών. Η Αυστραλία έχει επίσης εκφράσει ενδιαφέρον για το δικό της “firewall”.

Υπάρχει επίσης η δυνατότητα οι ΗΠΑ να χρησιμοποιούν το “ALIS” στο μέλλον ως έναν πρωτοφανή εξωτερικό έλεγχο. Θα μπορουσε να επιτρέψει στην “Lockheed Martin”, υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ, να αποσυνδέσει τα “F-35” μιας χωράς από τις -ζωτικής σημασίας- ενημερώσεις και ενδεχομένως να παρεμποδίσει τις μελλοντικές επιχειρησιακές δυνατότητες των αεριωθούμενων από απόσταση, εάν αυτό απαιτηθεί. Οι αμερικανικές αρχές θα μπορούν επίσης να χρησιμοποιούν το δίκτυο ως φορέα για κυβερνοεπιθέσεις ώστε να ακινητοποιήσουν πλήρως το αεροσκάφος.

Για την Τουρκία, όπως και με τις υπόλοιπες χώρες που επιδιώκουν λύσεις σε εθνικό επίπεδο σε αυτά τα θέματα ανταλλαγής δεδομένων και εθνικής κυριαρχίας, το κύριο πρόβλημα ειναι ότι όλοι πρέπει να χρησιμοποιούν το “ALIS” στην καθημερινή λειτουργία των “F-35”. Μέχρι τώρα, μόνο το Ισραήλ κατόρθωσε να εξασφαλίσει τα διακαιώματα απο την “Lockheed Martin” για να εγκαταστήσει το δικό του λογισμικό στα αεριωθούμενα που θα τους επιτρέπει να λειτουργούν ανεξάρτητα από το δίκτυο “cloud” της εταιρείας.

Ορισμένα μέλη του προγράμματος διακλαδικού μαχητικού κρούσης ενδέχεται να ειναι σε θέση να διαπραγματευτούν τις ρυθμίσεις ειδικά προσαρμοσμένες στις απαιτήσεις της χώρας τους με την “Lockheed Martin” υπό τις ευλογίες της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Φαίνεται πολύ απίθανο ότι είτε ο αμυντικός εργολάβος είτε οι αρχές των ΗΠΑ θα ήταν διατεθειμένοι να επεκτείνουν τα ίδια προνόμια στην Τουρκία, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα.

Οι σχέσεις ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Άγκυρα ψυχραίνονται σταθερά από το 2014, υπο το φως της αυξανόμενης στρατιωτικής υποστήριξης των ΗΠΑ προς τις κουρδικές οργανώσεις στο Ιράκ και τη Συρία στην μάχη εναντίον του Ντά’ες. Οι τουρκικές αρχές θεωρούν τις κουρδικές Λαϊκές Μονάδες Προστασίας στην Συρία, επίσης γνωστές με το αρκτικόλεξο “YPG”, συγκεκριμένα ως μια ακαθόριστη οργάνωση του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, ή το “PKK”, στην Τουρκία.

Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Τουρκία έχουν χαρακτηρίσει το “PKK” ως τρομοκρατική οργάνωση. Ωστόσο, η κυβέρνηση των ΗΠΑ διαφωνεί σφόδρα οτι το “YPG” και το “PKK” ειναι άρρηκτα συνδεδεμένα και ότι το πρωτο έχει σχέδια να κυριεύσει τουρκικά εδάφη. Το “YPG” αποτελεί τον πυρήνα των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας, της κύριας δύναμης που υποστηρίζεται απο τις ΗΠΑ στην Συρία, οι οποίες συνέβαλλαν στην συντριπτική ήττα του Ντά’ες.

Οι δεσμοί ανάμεσα στις δύο χώρες επιδεινώθηκαν ακόμα περισσότερο το 2016, όταν αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας επιχείρησαν να ανατρέψουν τον τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταϊπ Ερντογάν με πραξικόπημα. Αμέσως ο Ερντογάν και οι πολιτικοί του σύμμαχοι ξεκίνησαν μια μαζική καταστολή, συλλαμβάνοντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και κατηγόρησαν τις ΗΠΑ οτι προστατεύουν τον άνδρα που ισχυρίζονται ότι βρίσκεται πίσω απο το κίνημα, τον Φετουλάχ Γκιουλέν. Αξίζει να τονιστεί οτι ο Στρατός των ΗΠΑ εξακολουθεί να διατηρεί ένα απόθεμα περίπου πενήντα πυρηνικών βομβών B61 στην αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ, στην Τουρκία, η οποία γίνεται ολοένα και περισσότερο ξεχωριστό θέμα ασφάλειας.

Ωστόσο, η σειρά γεγονότων οδήγησε επίσης στους καλούς δεσμούς ανάμεσα στην Τουρκία και την Ρωσία. Τον Ιούλιο του 2017, ο Ερντογάν επιβεβαίωσε ότι η χώρα του θα αγοράσει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα “S-400”, προκαλώντας δηλώσεις ανησυχίας τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από τους υπόλοιπους NATOϊκούς συμμάχους της χώρας.

Όσον αφορά το F-35, υπάρχει ξεχωριστή ανησυχία ότι το Κρεμλίνο μπορεί να εκμεταλλευτεί τη συμφωνία, η οποία σύμφωνα με αναφορές περιλαμβάνει κάποιο επίπεδο τεχνολογικής συνεργασίας με την τουρκική αμυντική βιομηχανία, για να δει πως τα πάει το αντιαεροπορικό σύστημα έναντι του μαχητικού πέμπτης γενιάς. Τότε, η Ρωσία μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτή την τεχνολογία για να βελτιώσει και να επεκτείνει τις υφιστάμενες εργασίες έρευνας και ανάπτυξης εναντίον των “αόρατων” αεροσκαφών. Υπήρξαν παρόμοιες ανησυχίες σχετικά με τα σχέδια για την είσοδο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβία στο πρόγραμμα του διακλαδικού μαχητικού κρούσης.

“Θα πρέπει να αρχίσουμε να το εξετάζουμε, αν πρόκειται να προχωρήσουν σε αυτή (την αγορά των “S-400”), πως μπορούμε να είμαστε διαλειτουργικοί στο μέλλον”, δήλωσε στο “Defence News” τον Νοέμβριο του 2017 η Χέντι Γκράντ, η αναπληρώτρια υφυπουργός διεθνών σχέσεων της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ. “Όμως αυτή τη στιγμή, μπορώ να σας ενημερώσω ότι οι πολιτικές μας δεν μας επιτρέπουν να είμαστε διαλειτουργικοί με αυτό το σύστημα”.

“Είναι μια σημαντική ανησυχία, όχι μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή πρέπει να προστατεύσουμε αυτήν την υπερσύγχρονη τεχνολογία, πέμπτης γενιάς τεχνολογία… (άλλα και) όλους τους εταίρους και συμμάχους μας που έχουν ήδη αγοράσει το “F-35”, πρόσθεσε. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν σχεδιάζουν να αποχωρήσουν από την συμφωνία, σε αντίθεση με το 2015 όταν ακύρωσαν ένα παρόμοιο σχέδιο για την αγορά των κινεζικών αντιαεροπορικών συστημάτων “FD-2000” μετά από την πίεση των ΗΠΑ και του NATO.

Έχουν υπάρξει ήδη απο το 2017 κάποιες φωνές για τον αποκλεισμό των πωλήσεων του “F-35” στην Τουρκία μετά απο ένα περιστατικό έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, όπου άνδρες της προσωπικής φρουράς του Ερντογάν επιτέθηκαν σε κουρδους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν ειρηνικά, πυροδοτώντας καυγάδες και την αποδοκιμασία των δημοτικών και κυβερνητικών αρχών των ΗΠΑ.

Τον Ιούλιο του 2017, ο Ντέιβιντ Σισιλιν, ένα δημοκρατικός αντιπρόσωπος απο το Ρόουν Άιλαντ και μέλος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων της Βουλής, πρότεινε μια τροποποίηση στον αμυντικό προϋπολογισμό για το δημοσιονομικό έτος 2018 που θα μπορουσε να σταματήσει την πώληση των διακλαδικών μαχητικών κρούσης στην Τουρκία. Αυτη η τροποποίηση δεν πέρασε στην τελική εκδοχή του νόμου.

O περιορισμός της πρόσβασης της Τουρκίας στο πρόγραμμα του “F-35” ίσως να μην είναι μια εύκολη προοπτική στο μέλλον, είτε ως αποτέλεσμα των προσπαθειών για να ενθαρρυνθούν οι εταίροι να συμμετέχουν. Η τουρκική αεροδιαστημική βιομηχανία (TAI) ειναι υπεύθυνη για την κατασκευή τμημάτων της κεντρικής ατράκτου του αεριωθούμενου και στο μέλλον θα μπορεί να συντηρεί τον κινητήρα αεροσκάφους “Pratt & Whitney” “F-135” και άλλων NATOϊκών χρηστών. Συνολικά, δέκα διαφορετικές τουρκικές εταιρείες έχουν συνεισφέρει κατά κάποιο τρόπο στο έργο.

Οποιοσδήποτε περιορισμός της συμμετοχής της Τουρκίας στο πρόγραμμα θα μπορουσε συνεπώς να επηρεάσει αρνητικά την κατασκευή των αεριωθούμενων αεροσκαφών όσο και την ικανότητα των NATOϊκών συμμάχων να συντηρούν τους στόλους των δικών τους “F-35”. Την ίδια στιγμή, η Τουρκία εργάζεται στη δημιουργία ενός εγχωρίου μαχητικού πέμπτης γενιάς, του “TFX”, σε συνεργασία με την “BAE Systems” στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ως εκ τούτου, η τουρκική κυβέρνηση θα μπορουσε ενδεχόμενος να απειλήσει ότι θα αποχωρήσει τελείως από το πρόγραμμα του διακλαδικού μαχητικού κρούσης και να επικεντρωθεί στο “TFX”. Φυσικά, αυτό θα καθυστερήσει σημαντικά το πότε η τουρκική Πολεμική Αεροπορία θα παραλάβει τα πρώτα μαχητικά αεροσκάφη πέμπτης γενιάς, δεδομένων των παρατεταμένων και δαπανηρών κύκλων ανάπτυξης τέτοιων αεροσκαφών. Επι του παρόντος, η “TAI” δεν αναμένει να έχει ένα πρωτότυπο κατάλληλο για πτήση μέχρι τουλάχιστον το 2023 και η ποιότητα και οι δυνατότητες αυτού του αεροσκάφους εξακολουθούν να αιωρούνται. Είναι αμφίβολο ότι θα διαθέτει το προηγμένο πακέτο ικανοτήτων όπως αυτό που προσφέρει το “F-35”.

Επίσης, θα κατασπαταλήσει τις σημαντικές υφιστάμενες τουρκικές επενδύσεις στο πρόγραμμα, συμπεριλαμβανομένων των σχεδίων για την αγορά τουλάχιστον εκατόν “F-35A”. Υπάρχουν επίσης αναφορές οτι ο Στράτος της χωράς μπορεί να ενδιαφέρεται για την αγορά ενός αριθμού μοντέλων “B” με ικανότητα βραχείας και κάθετης απογείωσης. H “Lockheed Martin” δήλωσε ότι οι Τούρκοι αμυντικοί εργολάβοι θα μπορούσαν να περιμένουν να δουν το ποσό μέχρι και δώδεκα δισεκατομμυρίων δολαρίων από την υποστήριξη έργου του διακλαδικού μαχητικού κρούσης.

Μέσα στο 2017, το κεντρικό Γραφείο Διακλαδικού Προγράμματος (JPO) “F-35” του Στρατού των ΗΠΑ δήλωσε ότι δεν διέθετε άμεσα σχέδια για την αλλαγή της συνεργασίας με την Τουρκία, αν και ανέφεραν οτι επανεξέταζαν τα θέματα που διαδραματίστηκαν. Με την συμφωνία των “S-400” να προχωράει και την Τουρκία να πιέζει για μεγαλύτερο έλεγχο του τρόπου με τον οποίο τα αεριωθούμενα αεροσκάφη θα αλληλεπιδρούν με τα υπόλοιπα δίκτυα πληροφοριών, μπορεί να υπάρξει μια ώθηση για την μελέτη των συνεπειών των τουρκικών πολιτικών στο υπόλοιπο πρόγραμμα του διακλαδικού μαχητικού κρούσης.

Η εξέλιξη της κατάστασης μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική δοκιμασία για τον τρόπο που το πρόγραμμα “F-35” διαχειρίζεται τις αυξανόμενες ανησυχίες των εταίρων χωρών σχετικά με τον αλληλένδετο χαρακτήρα τόσο των δικτύων υπολογιστών όσο και της βιομηχανικής βάσης.

Του Joseph Trevithick, 15 Ιανουαρίου 2018.

Απόδοση/Μετάφραση από το “TheDrive.Com” για την Προέλαση.

6 Σχόλια

  1. Theognostos

    ʹΗ τουρκική αεροδιαστημική βιομηχανία (TAI) ειναι υπεύθυνη για την κατασκευή τμημάτων της κεντρικής ατράκτου του αεριωθούμενου και στο μέλλον θα μπορεί να συντηρεί τον κινητήρα αεροσκάφους “Pratt & Whitney” “F-135” και άλλων NATOϊκών χρηστών.ʹ

    ʹΟι αμερικανικές αρχές θα μπορούν επίσης να χρησιμοποιούν το δίκτυο ως φορέα για κυβερνοεπιθέσεις ώστε να ακινητοποιήσουν πλήρως το αεροσκάφος.ʹ

    αυτά συν η τιμη το κοστος θά πρέπει νά κάνουν τήν Ελλάδα να κοιτάξει για άλλες λύσεις στο προβλημα του τουρκικου Φ35

    Απάντηση
    • Gunslinger32

      Ίσως να μην χρειαστεί ούτε μια κυβερνοεπίθεση, για μια αποτροπή απογείωσης ενός μαχητικού JSF της ΤΗΚ. Αρκεί να έχουν προβλέψει την συγκεκριμένη περίπτωση/εφαρμογή στο λογισμικό(που στην εποχή μας είναι μια σχετικά εύκολη διαδικασία για τον κατασκευαστή) του αεροσκάφους, που είναι συνδεμένο με τους υπολογιστές(Main/Home Server) στις ΗΠΑ.
      Μόλις αναγνωριστούν συγκεκριμένα σχέδια η προφίλ πτήσεων, θα μπορούσαν να ενεργοποιηθούν διαδικασίες στο πρόγραμμα και στον υπολογιστή του μαχητικού, που θα ξεκινούσε απενεργοποίηση συστημάτων για χρήση όπλων(σαν παράδειγμα) με αποτέλεσμα να αχρηστευτούν ουσιαστικά σαν επιθετικές πλατφόρμες. Αυτά συζητούσαμε σε προηγούμενο άρθρο σχετικά με το JSF, για μερικούς ερωτευμένους(μέχρι τα αυτιά) με το αεροσκάφος, αυτά είναι όμως «παράλογα σενάρια» που «δεν» παίζουν στην πραγματικότητα(προκειμένου να μη θιχτεί το είδωλο τους, επιλέγουν να χαρακτηρίζουν όλους αυτούς που εκφράζουν κρίσιμα ερωτήματα άσχετους, αιρετικούς η γραφικούς, και διάφορα αλλά «ωραία» στο ίδιο πνεύμα). Εξαιρείται ένα Ισραήλ, επειδή έχει διαφορετικό στάτους στο πρόγραμμα(αλλά και γενικά).

      Απάντηση
      • geoexplorer72

        Ωραία τα λέμε, αλλά νομίζω οτι η Τουρκία εαν δεν ταχθεί ολοκληρωτικά στην νέα πολεμική σύγκρουση που ετοιμάζεται στο Ιράν με την πλευρά των ΗΠΑ, δεν θα δει ποτέ F-35. Εαν ταχθεί κατά της Ρωσίας, δεν θα δεί S400. Επίσης το χαρτί των Κούρδων είναι στο τραπέζι και ετοιμάζεται να παιχτεί κατά των Τούρκων σε οποιαδήποτε στιγμή. Όπως και να έχει μετά τις εκλογές του 2019, η Τουρκία θα είναι άλλη χώρα !

      • Gunslinger32

        Προφανώς είναι ένα παιχνίδι συμφερόντων, και όπου παίζονται μεγάλα συμφέροντα εμπλέκονται και μεγάλοι παίκτες. Ένας μεγάλος παίκτης στο θέμα του Ιράν είναι και η Κίνα με απεριόριστη δίψα για ενέργεια και μπόλικο χρήμα για να την αγοράσει, όπως και έγινε(και συνεχίζει) στο Ιράν με το οποίο έχουν υπογράφει συμβόλαια. Έτσι νομίζω ότι, ένας επιθετικός πόλεμος με το Ιράν η μια εισβολή των ΗΠΑ, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν εμπορικό πόλεμο μεταξύ Κίνας – ΗΠΑ. Όχι επειδή ο Σι Τσινπίνγκ συμπαθεί τους Πέρσες, αλλά επειδή δεν μπορεί να επιτρέψει στις ΗΠΑ να μπαίνουν σφήνα στα σχέδια ανάπτυξης του «Zhong Guo» (Central Empire).

        Όσο για τα JSF της ΤΗΚ, πολλά μπορούν να παιχτούν, μέχρι στιγμής δεν φαίνεται για εμένα όμως μια ακύρωση του προγράμματος, αυτό που φαίνεται όμως, είναι ότι οι Τούρκοι επένδυσαν σε ένα πρόγραμμα το οποίο δεν θα τους δώσει το στρατιωτικό στρατηγικό πλεονέκτημα όπως το φανταζόταν όταν μπήκαν μέτοχοι στην αμερικανική εταιρία(εννοείται με τις ευχές της Ουάσιγκτον, που είχε σκεφτεί πιο μακρυά και απο τους πονηρούς μας γείτονες).

        Οι πύραυλοι απο την Ρωσία, απο ότι φαίνεται είναι άλλο παιχνίδι.
        Όσο η Τούρκοι θα χρειάζονται την ρωσική αγορά για τα γεωργικά τους προϊόντα, θα είναι υποχρεωμένοι να αγοράζουν και κάτι απο τους Ρώσους. Οι υποβαθμισμένη εξαγωγική έκδοση του S400 φαίνεται ιδανική, για να μην νιώθει κανείς απο τους δυο αδικημένος. ?

        Σχετικές αναφορές
        Will Iran Meet China’s Energy Demand?
        The Effects of Globalisation on the Energy Demand Allocation and on the Strengthening of Iran’s Market Power

        http://www.eisa-net.org/be-bruga/eisa/files/events/turin/Cociancich-Cociancich%20Iran%20China.pdf

        IRAN-CHINA RELATIONS: AN IRANIAN PERSPECTIVE
        China and Iran are the modern heirs to two ancient civilizations, a fact that shapes their interactions and colors their leaders’ sense of identity and place in the contemporary world. China established trade relations with ancient Persia via the Silk Road thousands of years ago. Although Iran, with its abundant energy resources and prominent role in international politics, has always been a country of interest to China, Sino-Iranian relations will become even more intense and strategic as the interests shared by the two nations develop within China’s “Belt and Road Initiative” (BRI), as well as through the Shanghai Cooperation Organization (SCO) and the Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB). One year after President Xi Jinping’s landmark visit to Tehran, ChinaMed’s Sajjad Talebi interviews Mohammad Hassan Khani, Associate Professor of International Relations at the Imam Sadiq University in Tehran.
        The relationship between Iran and China has not been without moments of uncertainty or ambiguity, most notably in the 1970s – when the new regime born out the Revolution did not look kindly upon China and its relationship with the Shah – or in the 1980s, when China sold weapons to both Iran and Iraq. Nevertheless, according to Khani, the relationship between Iran and China has developed in a consistent manner over the decades, thanks to significant overlapping interests in the energy, trade, and diplomatic realms. Politically, the two countries hold similar views when it comes to opposing the dominance of the United States in world affairs while promoting a multipolar international system.
        https://www.twai.it/wp-content/uploads/2017/05/T.note29-3.pdf

        Lubricated With Oil: Iran-China Relations in a Changing World
        http://www.mepc.org/lubricated-oil-iran-china-relations-changing-world

  2. Kostas

    εαν επιλεξει η Ελλαδα σε ενα πολεμο να παει εναντια στη θεληση των ΗΠΑ, τοτε πιστεψτε θα εχει πολυ σημαντικοτερα προβληματα απο το λογισμικο των Φ35

    πρεπει να επιστρεψετε σε πιο ρεαλιστικα σεναρια

    Απάντηση
  3. Theognostos

    Δεν θεωρω τις ΗΠΑ δηλαδη την κυβερνηση και τις βαθειες πηγες σκεψεως ως μη εχοντες προβλεψει οτι πρεπει να εχουν το κοντρολ σε υψηλης τεχνολογιας συστηματα τα οποια παρεχουν ακομη και σε ‘συμμαχους’ και καλα κανουν.

    Σε εναν πολεμο που ερχεται μεταξυ Ελλαδος – Τουρκιας (συν ολα τα υπολοιπα φιλοτουρκικα γειτονικα κρατη) η Ελλας πρεπει να εχει ετοιμη την απαντηση σε επιθετικο αμυντικο στρατιωτικο επιπεδο και πολιτικο επιπεδο χρειαζεται πολυ δουλεια.

    Σε εναν γενικευμενο πολεμο 3ΠΠ η Ελλας ανοικει ναι μεν εις την Δυσην αλλα δεν χρειαζεται να πεσουν και πυρηνικες κεφαλες σε Ελληνικη επικρατεια πρεπει να παραμεινει ουδετερη τουλαχιστον ως προς την παροχη στρατευματων κτλ…χρειαζεται μεγαλη και πολυ δουλεια. Η Ελλας μπορει να παιξει διαπραγματευτικο ρολο οταν ελθει η ωρα.

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: