Υπάρχει ένα παλιό ρητό που ισχύει στο Στρατό αλλά και στην πολιτική ζωή – όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Μπορείτε αυτό να το επιβεβαιώσετε βάζοντας έναν παλιό αρματιστή ή αναγνωριστή από τη δεκαετία του ’60 μέσα στον όρχο οχημάτων μιας σύγχρονης μονάδας τεθωρακισμένων (όρχος λέγεται ο χώρος στάθμευσης οχημάτων). Υπάρχουν αρκετές διαφορές στον όρχο του χθες με τον όρχο του σήμερα. Όμως αν ρωτήσετε τον παλιό Στρατιώτη ποια οχήματα αναγνωρίζει από την θητεία του στον παλιό Στρατό, αμέσως θα δείξει δυο: το τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού (ΤΟΜΠ) M113 και το τεθωρακισμένο όχημα περισυλλογής M88.

Ο πατέρας μου ήταν αρματιστής από τα τέλη της δεκαετίας 1940 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας 1960. Αν και δεν τον ρώτησα ποτέ, είμαι σίγουρος ότι αυτός και οι συμπολεμιστές του χρειάζονταν τις υπηρεσίες του τότε νέου M88. Υπηρέτησα οχτώ χρόνια ως αναγνωριστής σε τεθωρακισμένα οχήματα μάχης (ΤΟΜΑ) Bradley τις δεκαετίες 80 και 90 και κατέληξα να σέβομαι τα αξιόπιστα M88 και τους Στρατιώτες που τα λειτουργούσαν. Είτε στον όρχο ή έξω στο πεδίο κάνοντας τα πάντα από φάλαγγες μέχρι επιχειρήσεις, οι τεχνίτες μας μαζί με τα M88 τους μας ακολουθούσαν σε κάθε μας βήμα.

Ο Στρατός των ΗΠΑ «έπιασε τα λεφτά του» με το M113 και το M88. Αν και το M113 ίσως (ίσως λέγω) αργά ή γρήγορα να αντικατασταθεί με κάτι νεότερο, το παλιό M88 συνεχίζει να υπηρετεί σκληρά σε όλον τον κόσμο. Τα άρματα, τα M48 ή M60 εποχής Ψυχρού Πολέμου, ή τα νεότερα μοντέλα Abrams M1, μοιάζουν, ακούγονται και κάποιες φορές αισθάνονται άτρωτα. Το ίδιο και με τα Bradley, M109, MLRS και λοιπά μεσαία ερπυστριοφορα οχήματα.

©Life Magazine | Απρίλιος 1967, Μ88 της 3ης Μοίρας, του 11ου Συντάγματος Ιππικού εξέρχεται απο χείμαρρο κατά την επιχείρηση Juction City II. Το M88 διέθετε βενζινοκινητήρα. Το βελτιωμένο A1 άλλαξε στον ασφαλέστερο πετρελαιοκινητήρα.

Τα τεράστια M88 που επανδρώνονται από τεχνίτες, και που είναι εκπαιδευμένοι όχι μόνο για να επισκευάζουν τα πράγματα που εμείς χαλάμε, αλλά επίσης και να βγάζουν τις ερπύστριες μας μέσα από τα κωλύματα. Είναι μερικοί από τους πιο αφανείς ήρωες του Στρατού. Τα πληρώματα M88 μετέφεραν οτιδήποτε χρειάζεται για τις ερπύστριες που έχουν κολλήσει στην λάσπη, ασχέτως πόσο άσχημα έχουν κολλήσει. Βαρούλκο, συρματόσχοινα, πλαίσιο ρυμούλκησης A-frame («η σταθερά»), πατόφτυαρο, μηχανή κοπής ελασματοφύλλων, όλα τα είχαν μαζί τους. Φανταστείτε το ότι ήταν ένας συνδυασμός ενός ερπυστριοφόρου οχήματος γερανού και συνεργείου και ενός κυλιόμενου σπιτιού για το πλήρωμα.

Όλα τα τεθωρακισμένα οχήματα του Στρατού – καθώς δεν είναι ακριβώς λεπτεπίλεπτα- είναι περίπλοκες μηχανές με αμέτρητα κινούμενα μέρη. Και χρησιμοποιούνται υπο τις σκληρότερες συνθήκες. Υπάρχει μια ατέλειωτη λίστα πράγματων που χαλάνε, συνήθως την πιο ακατάλληλη στιγμή. Έχετε δει ποτέ φωτογραφία αρμάτων μάχης M1 να κινούνται κάπου σε μια έρημο; Λοιπόν, υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα πως μετα από αυτό που θα κάνουν πάνω από λίγες ώρες, κάτι θα πάει ανάποδα τουλάχιστον σε ένα από αυτά. Τι; θα μπορούσατε να ρωτήσετε. Ορίστε μερικά παραδείγματα.

©US Army | 18 Φεβρουαρίου 1967, κοντά στο χωριό Βο Ντατ, Βιετναμ. Ο Στρατιώτης (SP4) Ροναλντ Κ. Μπαρμπι, χρησιμοποιεί μηχανή κοπής μετάλλου για να επανατοποθετήσει την σπασμένη ερπύστρια του M88.

Γνωρίζετε τι είναι το βλήτρο και οι σύνδεσμοι («γέφυρες») ερπύστριας; Είναι αυτά που ενώνουν μαζί, όλα, τα πέδιλα τις ερπύστριας. Τα πληρώματα τα ελέγχουν συνεχώς. Παρ’ όλα αυτά, δονούνται και χαλαρώνουν ή μερικές φορές απλα σπάνε. Όταν συμβαίνει αυτό, κόβεται η ερπύστρια. Δεν είναι καλό. Οι οδοντωτοί κινητήριοι τροχοί κόβονται. Το συγκρότημα ισχύος (έτσι ονομάζεται ο κινητήρας μαζί με την μετάδοση) αχρηστεύεται. Ερπύστριες βγαίνουν εκτός των εδαφικών τροχών ή τροχών υποστηρίξεως, το οποίο λέγεται «πέταγμα ερπύστριας». Σπάνε οι ακραίες μεταδόσεις. Χαλάει το ηλεκτρικό σύστημα. Τα φίλτρα καυσίμου και αέρα μπουκώνουν απελπιστικά. Και αυτά είναι μερικά από τα πιο απλά προβλήματα.

©US Army | 1970, Βιετνάμ, βορείως της βάσης πυρών υποστήριξης Bandit II. Αν ένα M88 είναι καλό, τα δυο είναι καλύτερα. Τεχνίτες του Στρατού των ΗΠΑ ετοιμάζονται να περισυλλέξουν ένα άρμα μάχης M48A3 μέσα από μια βαθιά κοίτη ποταμού.

Δεν έχουμε μιλήσει ακόμα για το που πηγαίνουν οι αρματιστές με τα άρματα τους. Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να εγγυηθώ το γεγονός ότι τα πληρώματα κολλάνε τα άρματα τους στα πιο απίθανα μέρη. Τύρφη, βούρκους, αμμουδιές, «νεροφαγώματα», κοίτες χειμάρρων και μικρά στενά μονοπάτια μέσα στο δάσος είναι τα μέρη που λατρεύουμε να πηγαίνουμε με τα τεθωρακισμένα άρματα μας. Αυτά τα είδη εδάφους δυσκολεύουν την προσβολή μας από τα όπλα των αντίπαλων. Συν ότι μας βοηθούν να κρυβόμαστε. Ξέρω, σκέφτεστε, «Πως κρύβεσαι με κάτι τόσο μεγάλο και θορυβώδες;»  Πιστέψτε με, γίνεται.

Ορίστε ένα ακραίο παράδειγμα αρμάτων που έχουν κολλήσει. Αυτό έγινε στην Γερμανία και ήταν τόσο άσχημο που το Stars and Stripes έγραψε για αυτό το 1987.

Επιλοχίας (ΤΘ) Τζειμς: «Το άρμα του Τιμονς μπορούσε να ονομαστεί και βυθισμένο θωρηκτό. Το 60 τόνων άρμα μάχης του Τιμονς είναι ένα από τα τρία άρματα που βυθίστηκαν μερικώς μέσα στην δασώδη περιοχή στο πλαίσιο των ελιγμών της Certain Strike. Ήταν τρία άρματα, μέχρι που κόλλησε εκεί και το όχημα περισυλλογής M88 καθώς προσπαθούσε να τα βγάλει. Και κάθε …. Αρχηγός άρματος…. Γνωρίζει πως όταν το άρμα του μπει μέσα στην λάσπη, δεν βγαίνεις έξω για να σπρώξεις».

Στην παραπάνω περίπτωση, ούτε το αξιόπιστο M88 δεν μπόρεσε να αποκολλήσει τα άρματα μάχης. Τελικά απαιτήθηκε ένας ολόκληρος Λόχος Μηχανικού του Γερμανικού Στρατού με βαρύ εξοπλισμό για τους βγάλει έξω από το αδιέξοδο που είχαν περιέλθει. Είδα αυτό το άρθρο όταν υπηρετούσα στην Γερμάνια και το θυμόμουν όλα αυτά τα χρόνια. Όταν έγραφα για αυτήν την ιστορία, γνώριζα επακριβώς τι έψαχνα! Χωρίς αμφιβολία, οι παλιοί φίλοι του Επιλοχία Τίμονς θυμούνται επίσης την ιστορία και του την υπενθυμίζουν όποτε μπορούν.

©US Army | Ιράκ, 2007. M88 διέρχεται γέφυρα. Αυτή είναι μια ωραία φωτογραφία επειδή δείχνει το θωρακισμένο πύργο του αρχηγού ο οποίος προέρχεται από τεθωρακισμένο όχημα μάχης. Οι εκτοξευτές καπνογόνων είναι πρόσφατη προσθήκη.

Θα αναφέρω μία από τις δικές μου αναποδιές, περίπου το 1988 εκτελούσαμε επιχειρήσεις πεδίου στο Χόχενφελς το οποίο είναι ένα μεγάλο πεδίο εκπαίδευσης Στρατιωτών στην νότια Γερμάνια. Έβρεχε και το έδαφος ήταν λασπωμένο (μήπως διαπιστώνετε το επαναλαμβανόμενο μοτίβο;) . Τέλος πάντων, ήταν πολύ νωρίς το πρωί, απολυτό σκοτάδι, και κατεύθυνα το Bradley μου με τις διόπτρες νυχτερινής παρατήρησης πάνω από τον πύργο. Είδα μπροστά μας ένα λιβάδι γεμάτο γρασίδι και είπα στον οδηγό να προχωρήσει ευθεία εμπρός.

Λοιπόν, το χορταριασμένο λιβάδι αποδείχθηκε πως δεν ήταν γεμάτο γρασίδι, αλλά βαλτώδες, πολύ βαλτώδες. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι, ο οδηγός ανέφερε ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει. Οπότε του είπα να κάνει πίσω. Κατάλαβα αμέσως ότι είχαμε βουλιάξει όταν οι ερπύστριες αρχίσαν να εκτοξεύουν λάσπη μπροστά από το όχημα κάθε φορά που ο οδηγός πατούσε το γκάζι.

Πήρα τον φακό μου και κοίταξα κάτω, είδα το νερό να βρίσκεται πάνω από το μπροστινό μέρος της ερπύστρια μας. Εκείνη την στιγμή ένιωσα ότι βουλιάζουμε. Τότε ήταν που είπα, όπως ο Ράλφυ στη ταινία «A Christmas Story», “Oh, Fudge”, αν και αυτή δεν ήταν η ίδια f – λέξη που βγήκε από τα χείλη μου. Επιτρέψτε μου να σας πω ότι ήταν ένας πολύ βαθύς λασπωμένος βούρκος.

Κάποιοι από τους συναδέρφους μας κινήθηκαν από πίσω μας με το άρμα τους για να μας τραβήξουν με συρματόσχοινα περισυλλογής. Μαντέψτε; Βουλιάξαν κι αυτοί, χειρότερα από εμάς. Εμείς ζυγίζαμε λίγο περισσότερο από 30 τόνους σε σχέση με τους δικούς τους 70. Η λάσπη είχε φτάσει μέχρι την μέση του σκάφους μας, και τα άρμα είχε κολλήσει και αυτό για καλά. (Αρχιλοχία Μπέρντ, αν το διαβάζεις αυτό, ζητώ συγγνώμη για εκείνη την νύχτα). Μαντέψτε ποιον καλέσαμε σε αυτήν την fudged κατάσταση για να σώσει την κατάσταση. Ναι, ήταν το έμπιστο μας, παλιό, M88 μαζί με το πλήρωμα του.

©U.S. Army |Μάιος 2007, Forward Operation Base Falcon, Ιράκ. Ο Στρατιώτης Ντέιβιντ Γουεητερ συνδέει συρματόσχοινο στο M88 καθώς εκπαιδεύεται στην περισυλλογή τεθωρακισμένων. Όταν έρθει η στιγμή της σύνδεσης του συρματόσχοινου, συνήθως κάποιος από το πλήρωμα του ακινητοποιημένου οχήματος αναλαμβάνει να συνδέσει τα συρματόσχοινα.

Τα πληρώματα των M88 αφού σώσουν την κατάσταση ίσως λάβουν ως επιβράβευση μόνο μία χειραψία ή ένα χτύπημα στην πλάτη, αυτό είναι, αν υπάρχει αρκετός χρόνος. Αλλά δεν θα βρεις τα ονόματα τους γραμμένα πάνω σε ένα κορυφαίο βραβείο του όπλου στις προθήκες των διοικητηρίων Επιλαρχίων και Μοιρών Αναγνωρίσεως. Να πάρει, δύσκολα θα βρεις μια αναφορά σε αυτούς σε βιβλία σχετικά με τις μηχανοκίνητες και τεθωρακισμένες επιχειρήσεις. Η δουλειά τους δεν είναι εντυπωσιακή, αλλά είναι απολύτως ουσιαστική.

Σας διαβεβαιώ πως ουδεμιά μονάδα τεθωρακισμένων μπορεί να εκτελεί βολές, κινήσεις και επικοινωνίες για μεγάλο διάστημα χωρίς τα M88 της. Οι τεχνίτες μας είναι το ίδιο γενναίοι. Αν ένα όχημα μάχης τεθεί εκτός δράσης η κοπεί κάποια ερπύστρια στην μάχη, το M88 είναι εκεί. Μπορεί τα εχθρικά πυρά να πέφτουν σαν βροχή, αλλά αυτά έρχονται, μερικές φορές μαζί με ιατρικό προσωπικό. Κερδίσανε τα σπιρούνια τους, όπως όλοι μας.

U.S. Marine Corps| Το M88 υπηρετούσε επίσης και σε μονάδες Πεζοναυτών. Στην φωτογραφία Πεζοναύτες εκπαιδεύονται στην περισυλλογή βαθέως κωλύματος στο Φορτ Πικετ. Μάρτιος 2015.

Τα πληρώματα περισυλλογής αντιμετωπίζουν στην μάχη τους ίδιους κινδύνους όπως όλοι εμείς. Στα Τεθωρακισμένα και το Ιππικό, δεν υφίσταται το «είναι απλα ένας τεχνίτης». Είναι οι αδερφοί μας στα όπλα, το οποίο είναι η υψηλότερη φιλοφρόνηση που μπορεί να κάνει ένας Στρατιώτης στον άλλον. Και αν αυτό είναι κάτι που δεν θέλουμε να το σκεφτόμαστε, κάποιες φορές οι τεχνίτες μας προσφέρουν τον τελευταίο έσχατο φόρο τιμής.

©US Army | Άσκηση Aurora 17, Σουηδία, Σεπτέμβριος 2017. Άρμα μάχης M1 Abrams του Στρατού των ΗΠΑ έχει βουλιάξει. Αυτό είναι όταν πρέπει να καλέσετε τους επαγγελματίες. Από την στιγμή που το άρμα βουλιάξει σε αυτό το βάθος, μόνο τα πληρώματα περισυλλογής μπορούν να το βγάλουν έξω. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε.

Το M88 ενισχύθηκε και τροποποιήθηκε με το πέρασμα των ετών από τότε που εισήλθε σε υπηρεσία το 1960. Η σύγχρονη έκδοση του είναι το 1050 ίππων M88A2, που επισήμως λέγεται «HERCULES». Αυτό προκύπτει από τα αρχικά γράμματα των λέξεων «Heavy Equipment Recovery Combat Utility Lift and Evacuation System». Θα πρέπει να αναρωτηθούμε πόσο καιρό χρειάστηκαν οι δημοσιοσχεσίτες για να καταλήξουν σε αυτό το παρατσούκλι (αλλά το προσπερνώ). 1960 ή 2020, παραμένει ο ίδιος μεγάλος πανίσχυρος δεινόσαυρος του ουλαμού συντηρήσεως.

Τα πληρώματα των ερπυστριοφόρων οχημάτων του συγχρόνου Στρατού αναμφίβολα είναι  χαρούμενα όταν ακούνε το τραχύ γρύλισμα ενός M88 που προχωράει στο μονοπάτι για την σημερινή περισυλλογή, όπως ήμασταν και εμείς στον παλιό Στρατό. Αυτό το πανέμορφο ντιζελοκίνητο γουργούρισμα ήταν μελωδία για τα αυτιά των «ερπυστριοκέφαλων» για εξήντα χρόνια και όπως φαίνεται δεν υπάρχουν ενδείξεις πως αυτό θα σταματήσει σύντομα.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση.

Μάρκ

Πηγή: fixbayonets.us

One Response

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: