Μηδενικός χώρος για τα πόδια. Ελάχιστα σφουγγάρια στα καθίσματα για την άνεση του πληρώματος, ουσιαστικά κάθεσαι πάνω σε ένα αλουμινένιο κέλυφος. Νιώθεις τα σφραγίσματα στα δόντια σου να χτυπάνε ρυθμικά. Το τιμόνι ακουμπάει στήθος σου και ο μοχλός ταχυτήτων δεν είναι αρκετά εργονομικός. Μικρός μοχλός με ένα μικρό κουμπί πάνω και διάφορες κλίμακες ταχυτήτων. Η ανάρτηση των ελικοειδών ελατηρίων είναι απαίσια. Σε οποιαδήποτε ταχύτητα άνω των 30 χλμ/ώρα νιώθεις σαν να βρίσκεσαι μέσα σε διαστημικό λεωφορείο που επιστρέφει στην Γη.

Ο πίνακας οργάνων έχει αρκετά χάλια διάταξη. Ο διακόπτης φώτων και οι διακόπτες ελέγχου δεν έχουν αλλάξει αρκετά τα τελευταία χρόνια. Είναι η κλασική διάταξη από τη δεκαετία του 1940.

Οι πόρτες στις θωρακισμένες εκδόσεις Χάμερ είναι πολύ, πολύ ΠΟΛΥ βαριές. Πρέπει να τις χτυπήσεις με πολύ δύναμη για να κλείσουν σωστά.

Φωτογραφία απο το διαδίκτυο

Η κυκλοφορία αέρα για το πλήρωμα είναι μηδενική στα θωρακισμένα Χαμερ. Το χειμώνα επιβάλλεται η χρήση αερισμού και air condition το καλοκαίρι γιατί οι θερμοκρασίες μέσα στο θάλαμο πληρώματος χτυπάνε κόκκινο. Συνήθως, οι θωρακισμένες εκδόσεις διαθέτουν λειτουργικό ή «ημι-λειτουργικό» air condition. Τα αλεξίσφαιρα παράθυρα δεν ανοίγουν. Είναι σφραγισμένα.

Η απόκριση του τιμονιού είναι καλή. Δεν είναι σαν των σπορ αυτοκίνητων αλλά είναι αρκετά καλή για ένα θωρακισμένο όχημα περιπολιών/γενικής χρήσης/αναγνωρίσεων. Στο στρίψιμο  ανταποκρίνεται αρκετά καλά. Ο οδηγός δεν πρέπει να αγνοεί τον επιπλέον όγκο, οπότε δεν πρέπει να είμαστε αυστηροί με τα φρένα.

Τα Χαμερ όταν δουλεύουν στο ρελαντί κάνουν έναν ξεχωριστό θόρυβό πραγματικού «αγκομαχητού». Το όχημα είναι σαν ένα μικρό άρμα μάχης που κινείται πάνω σε τροχούς, σκληρό, ανθεκτικό, στιβαρό αλλά καταπίνει το πετρέλαιο σαν «…κροκόδειλος»!

Η ορατότητα μπροστά είναι πολλή καλή. Πολύ φαρδύ παρμπρίζ. Στις πλευρές και το πίσω μέρος; Όχι τόσο καλή. Οι πλευρικοί καθρέφτες ποτέ δε μου έδωσαν αυτοπεποίθηση. Συνήθως βασιζόμουν στον πολυβολητή του οχήματος για να βλέπει ποια πλευρά του οχήματος είναι «ελεύθερη». Δεν το συζητώ για οπίσθια ορατότητα. Δεν υπάρχει παράθυρο πίσω.

Φωτογραφία αρχείου | ΓΕΣ

Στον Έβρο, σε αντίθεση με τα τουρκικά πανύψηλα θωρακισμένα οχήματα Ejder Yalcın και Hizir, τo χαμηλό ύψος των Χαμερ επιτρέπει στα πληρώματα να εκμεταλλεύονται τα αναχώματα του ποταμού για καλύτερη κάλυψη.

Συνολικά, όταν οδηγείς το Χάμερ σε καλοσυντηρημένους δρόμους, είναι τίμιο και απολαυστικό. Αλλά αν πρόκειται να οδηγήσεις σε οποιοδήποτε άλλο είδος έδαφος, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι θα ‘ναι εμπειρία ζωής.

Το συνιστώ!
Χάμερ και ξερό ψωμί…

2 Σχόλια

  1. Nikos

    θα πάρουμε κάτι από αυτά που όλο λέμε 1000 κομμάτια και δεν έχουμε δει ούτε ένα ακόμη;

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: