Η Μάχη του Ουέντι Σουλούκι: 11-13 Αυγούστου 2006 – 2ος Πόλεμος του Λιβάνου


«Όποιος είναι τόσο ανόητος ώστε να περάσει μια φάλαγγα αρμάτων μάχης μέσα από Ουέντι Σουλούκι δεν θα έπρεπε να είναι Διοικητής Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας αλλά μάγειρας».

Τιμούρ Γκόκσελ, πρώην ανώτατος σύμβουλος της UNIFIL.
Άρματα μάχης της 9ης Επιλαρχίας ετοιμάζονται να διέλθουν την στενωπό

Η Μάχη του Ουέντι Σουλούκι: 11-13 Αυγούστου 2006 – 2ος Πόλεμος του Λιβάνου: Αυτή η αφήγηση έχει συντάχθηκε έχοντας ως βάση διάφορες πηγές αλλα υπάρχουν ακόμη κάποια αμφισβητήσιμα στοιχεία. Η μάχη καθ’αυτή δεν περιγράφεται σχεδόν καθόλου καθώς οι Αρματιστές ήταν κλεισμένοι μέσα στα άρματα μάχης και είχαν περιορισμένη ορατότητα και οι Αρχηγοί είχαν σκοτωθεί ή τραυματιστεί, οπότε, οι αφηγήσεις μερικές φορές είναι αντιφατικές.

Η Μάχη του Ουέντι Σουλούκι θα μείνει στην μνήμη μας ως μια από τις πιο σκληρές μάχες του Δευτέρου Πολέμου του Λιβάνου μεταξύ της Ισραηλινής Αμυντικής Δύναμης (IDF) και της τρομοκρατικής οργάνωσης Χεζμπολάχ. Ήταν η μεγαλύτερη δράση Τεθωρακισμένων της IDF από τον Πόλεμο του Λιβάνου το 1982. Έντεκα από τα είκοσι τέσσερα άρματα μάχης Merkava Mk4, που αναπτυχθήκαν από την 401η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία (ΤΘΤ), χτυπήθηκαν κατά τις επιχειρήσεις από αντιαρματικούς (Α/Τ) καθοδηγουμένους πυραύλους (ATGM) ή πύραυλο-ωθούμενες ρουκέτες (RPG) (από τα συνολικά 18 χτυπήματα όλου του πολέμου). Οχτώ Αρματιστές σκοτώθηκαν όπως επίσης και τέσσερις Στρατιώτες της Ταξιαρχίας Πεζικού (ΤΠΖ) «Ναχαλ», μαζί αντιπροσώπευαν το 10% όλων των IDF που Στρατιωτών που σκοτώθηκαν στον πόλεμο με περισσότερους από 50 τραυματίες.

Η Μάχη πραγματοποιήθηκε κατόπιν της επιθυμίας των IDF να ελέγξουν τον ποταμό Λίτανι, το υδάτινο σημείο υψηλής στάθμης της πρώην ζώνης ασφάλειας. Η 162η Μεραρχία έλαβε εντολή να καταλάβει το χωριό Γκαντούρια επι της διασταυρώσεως των οδών για τον ποταμό Λίτανι. Η αποστολή έπρεπε να ολοκληρωθεί πριν τις 08:00 της 13ης Αυγούστου. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ επέμενε στη λήψη στρατιωτικής δράσης παρά τις προειδοποιήσεις από αρκετούς πρώην ανώτατους διοικητές των IDF (συμπεριλαμβανομένου του Σολ Μοφάζ).

Βρισκόμενη σε κοντινή απόσταση από την πόλη αλ Μουτελέτου στο βόρειο Ισραήλ, η 162η Μεραρχία γνώριζε περίπου μια εβδομάδα νωρίτερα ότι πρόκειται να καταλάβει το Γκαντούρια, ωστόσο η διαταγή ακυρώθηκε αρκετές φορές.

Ο κύριος άξονας από την αλ Μουτελέτου στο Γκαντούρια είναι ένας κεντρικός δρόμος που αρχικά διέρχεται μέσα από το χωριό αλ Κάνταρα. Η δύναμη εισβολής για να μεταβεί από την αλ Κάνταρα στο Γκαντούρια, πρέπει πρώτα να περάσει μέσα από το Ουέντι Σουλούκι. Η περιοχή του Ουέντι είναι καλυμμένη με πυκνή χαμηλή βλάστηση, αποτελούμενη από διαφόρους θάμνους και βελανιδιές.

Δυο γέφυρες περνάνε μεσα από το Σουλούκι επι του δρόμου μεταξύ της Καντάρα και του Γκαντούρια, το έδαφος δεν επιτρέπει την παράκαμψη των γεφυρών, πάρα μόνο με μεγάλη δυσκολία. Το Ουέντι περιβάλλεται από υψώματα αποτελούμενα από ασβεστολιθικά βράχια με πολλές φυσικές σπηλιές, και παρακείμενους λόφους, οι οποίοι προσφέρουν εξαιρετικά πεδία βολών. Η πρόκληση των Τεθωρακισμένων ήταν να ανεβούν σε μια πλαγιά ύψους περίπου 100 μέτρων και να κινηθούν επι διαδρομής μήκους άνω των 400 μέτρων κατά μήκος μιας στενής διαδρομής τελείως εκτεθειμένα σε κάθε αιφνιδιασμό. Εκτός από όλους αυτούς τους «ευχάριστους» παράγοντες, η τελευταία σταγόνα ήταν η έλλειψη επικοινωνίας μέσα στο Ουέντι – ο εξοπλισμός ραδιοτηλεπικοινωνίας δεν μπορούσε να δεχθεί αλλά ούτε και να μεταδώσει σήματα σε μεγάλες αποστάσεις οπότε οι Αρματιστές δεν μπορούσαν να συντονιστούν με το Πεζικό που υποστήριζε την κίνηση τους πάνω από τους λόφους.

Η Χεζμπολάχ πίστευε για πολύ καιρό οτι ο δρόμος αναμεσά στην αλ Κάνταρα και το Γκαντούρια αποτελούσε μια πιθανή διαδρομή προελάσεως για τις δυνάμεις εισβολής. Γνωρίζοντας ότι το Ουέντι Σουλούκι, και συγκεκριμένα οι γέφυρες που περνούσαν μέσα από το Σουλούκι, προσέφεραν ένα καλό σημείο φραγμού για μια ενέδρα στις δυνάμεις εισβολής, κατασκεύασαν μόνιμες αμυντικές θέσεις που δεσπόζουν επι του Ουέντι, συμπεριλαμβανομένης και μίας θέσης δυτικά του Μπένι Χάγιανιν.

Κάθε στοιχείο αιφνιδιασμού σχετικά με το σημείο προελάσεως της IDF χάθηκε κατά την αναμονή περίπου διάρκειας μιας εβδομάδας της 162ης Μεραρχίας με τους Σκαπανέις του 605oυ Τάγματος Μηχανικού να εκκαθαρίζουν τη διαδρομή αρκετές φορές.

Όταν οι δυνάμεις των Ταξιαρχιών Ναχάλ και Γκολάνι (931ο Τάγμα Σαχάμ και 13ο Τάγμα Γεδεών) βρισκόντανε έξω από τα χωριά Γκαντούρια και Φαρούν αργά το βράδυ της 11ης Αυγούστου (χαράματα 12ης Αυγούστου), οποιαδήποτε εναπομένουσα αβεβαιότητα υπήρχε στο μυαλό των μαχητών της Χεζμπολάχ, σχετικά με τον χρόνο και την κατεύθυνση της επιθέσεως, είχε εξαλειφθεί.

Σύντομα δημιουργήθηκε μια πρόχειρή θέση άμυνας τοποθεσίας στο Ουέντι με την χρήση ναρκών, ATGM και πιθανών κάποιων αμυντικών θέσεων που είχαν κατασκευαστεί νωρίτερα. Κάποιες πηγές αναφέρουν Ιρανοί ειδικοί στα τεθωρακισμένα εξετάσανε βίντεο της Χεζμπολάχ από τη δράση στο αλ Χαζαρούν, όπου εμφανίζονταν καθαρά τα χτυπήματα στα άρματα μάχης Merkava. Μελέτησαν προσεχτικά αυτές τις εικόνες ψάχνοντας για «τυφλά» σημεία στα οποία τα Merkava Mk4 θα είναι ευάλωτα στα πυρά των 9M133 “Kornet” (AT-14 Spriggan) και RPG-29 “Vampir”, τα οποία ήθελαν να χρησιμοποιήσουν στις μελλοντικές συγκρούσεις. Η κατασκοπεία των IDF δεν ήταν σε θέση να κάνει ακριβή εκτίμηση για τους Διοικητές που υποστήριζαν τις εχθρικές δυνάμεις πάρα μόνο κάποιες εικασίες (κατι που έκανε καθ’όλη τη διάρκεια του πολέμου) – υπολογίζοντας μόλις δύο Α/Τ ομάδες. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τις έρευνες των IDF μετά τον πόλεμο, ήταν τουλάχιστον 20 Α/Τ ομάδες που περιλάμβαναν πάνω από 100 καλά εκπαιδευμένους μαχητές.

Παρά την επερχόμενη ανακωχή του ΟΗΕ, η ισραηλινή κυβέρνηση αποφάσισε να έχει τα τελευταία οφέλη και διέταξε στο Γενικό Αρχηγείο να ξεκινήσει την επιχείρηση. Το Αρχηγείο χωρίς δεύτερη σκέψη και περίπου στις 17:00 της 11ης Αυγούστου διέταξε την 162η Μεραρχία με Διοικητή τον Ταξίαρχο Γκάι Τζουρ να προχωρήσει. O Γκάι Τζουρ ήταν διψασμένος για νικηφόρες επιχειρήσεις καθώς η 162η δεν είχε καταγράψει κάποιο σημαντικό κέρδος σε όλον τον πόλεμο και απλώς μετακινούσε τις Ταξιαρχίες και τις Μονάδες της μπρος-πίσω, χάνοντας άνδρες και τεθωρακισμένα στις συγκρούσεις που δεν του έφερναν τη δόξα.

Σύμφωνα με μάρτυρες, ο Γκάι Τζουρ ήταν σίγουρος για την κίνηση μέσα από το Σουλούκι πολλές μέρες πριν και την προώθησε προς τα εκεί. Το αρχικό σχέδιο ήταν να διέλθουν το Σουλούκι κατά τη διάρκεια της νύχτας και να αναθέσουν στο 931ο Τάγμα Πεζικού της 933ης Ταξιαρχίας Ναχάλ την πλήρη ευθύνη των επιχειρήσεων με την υποστήριξη της 401ης ΤΘΤ, όμως τότε το σχέδιο άλλαξε διαχωρίζοντας τους τομείς ευθύνης ανάμεσα στο 931ο Τάγμα της Ναχάλ και την 9η ΕΠΧΙΑ της 401 ΤΘΤ. Η διαταγή έφτασε στους Διοικητές πεδίου πολύ αργά και δεν υπήρχε περίπτωση να περάσουν το Σουλούκι κατά τη διάρκεια της νύχτας. Κατά την ενημέρωση, το πρωί της 11ης Αυγούστου, ένας από τους εφέδρους Αξιωματικούς ρώτησε τον Διοικητή της 9ης ΕΠΧΙΑΣ, Αντισυνταγματάρχη Νταρφίν – «το ξέρετε ότι θα είναι σημείο σφαγής;» και ο Νταρφίν απάντησε «πιθανόν ένα – δύο άρματα να καταστραφούν. Όμως, είναι πόλεμος».

Η επιχείρηση ξεκίνησε τις πρωινές ώρες της 12ης Αυγούστου, όταν χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούσαν και στις κατεχόμενες περιοχές, οι Στρατιώτες Πεζικού της Ναχάλ ισχυρίστηκαν ότι έχουν τον έλεγχο των λόφων στο Ουέντι Σουλούκι μετά την κατάληψη σημαντικών κτιρίων στα περίχωρα των δύο χωριών αναφέροντας «ασφαλές έδαφος».

Πράγματι, τις πρωινές ώρες καθηλώθηκαν σε σφοδρές μάχες με την Χεζμπολάχ και αιτήθηκαν την υποστήριξη του 932ου Τάγματος Πεζικού «Γρανίτης» της Ναχάλ. «Το Σουλούκι είναι ανοιχτό» – ανέφερε ο Διοικητής του 605ου Τάγματος Μηχανικού, Αντισυνταγματάρχης Λογκοτ την 04:00 π.μ. και κατά τις 04:30 π.μ. τα άρματα μάχης αρχίσαν να εισέρχονται μέσα – φάλαγγα 24 αρμάτων των Ιλών «Μ» και «Λ» της 9ης ΕΠΧΙΑΣ συνοδευόμενη από το άρμα του Διοικητή της ΕΠΧΙΑΣ. Τα άρματα μάχης κινήθηκαν σε σχηματισμό στενής φάλαγγας με τις αποστάσεις ανάμεσα τους περίπου στα 20 μέτρα και ο Αντισυνταγματάρχης Νταρφίν αιτήθηκε προπέτασμα καπνού από το Πυροβολικό. Τα βλήματα καπνού όμως δεν προσέφεραν και πολλά καθώς ο άνεμος σκόρπισε τον καπνό εντός ολίγων λεπτών – δεν υπήρχε πλέον επιστροφή (πάρα το γεγονός πως η εκεχειρία ήταν σε ισχύ πριν από μια ώρα).

Αυτό που συνέβη μετέπειτα έχει δύο εκδοχές (ή και περισσότερες)…

Τα πρώτα 3-4 άρματα μάχης της προπορευόμενης Ίλης «Λ» πέρασαν την γέφυρα του ποταμού και ξεκίνησαν τα πυρά. Το άρμα του Νταρφίν (4ο στην φάλαγγα) δέχθηκε δυο χτυπήματα ATGM που κατέστρεψαν τον κινητήρα του. Το τρίτο χτύπησε τον πύργο και τραυμάτισε σοβαρά τον Διοικητή της 9ης ΕΠΧΙΑΣ. Ο Διοικητής της Ίλης «Λ», Υπίλαρχος Σέι Μπερνστάιν που ανέλαβε τη διοίκηση της δύναμης επέλεξε εσφαλμένα λάθος δρομολόγιο που δεν καλύπτονταν από το Πεζικό που ήταν εγκατεστημένο πάνω στους λόφους. Αν και το λάθος του έγινε σύντομα αντιληπτό από τη Διοίκηση της Ταξιαρχίας, δεν υπήρχε τρόπος να τον ενημερώσουν λόγω των ελλιπών επικοινωνιών.

Καθώς τα άρματα κινούταν στον μερικώς κατασκευασμένο δρόμο του Ουέντι, μαχητές της Χεζμπολάχ ανατίναξαν μια μεγάλη αυτοσχέδια εκρηκτική συσκευή (IED) βόρεια της γέφυρας στον δρόμο μεταξύ της αλ Κάνταρα και του Γκαντούρια. Μια εκδοχή λέει ότι το IED κατέστρεψε το πρώτο άρμα μάχης σκοτώνοντας όλο το πλήρωμα και τους 4 πεζικάριους στο εσωτερικό του, μια άλλη λέει ότι η συσκευή ανατινάχθηκε κάτω από το τρίτο άρμα της φάλαγγας ανατρέποντας το στην πλαγιά, τραυματίζοντας το πλήρωμα και κόβοντας την ερπύστρια του. Σε κάθε περίπτωση το IED έκοψε το δρομολόγιο από μια την πλευρά στην άλλη και η κίνηση των αρμάτων σταμάτησε λόγω ενός κατεστραμμένου κτιρίου.

Το άρμα μάχης του Σέι Μπερνστάιν μετα την προσβολή του από ATGM, η φωτογραφία προέρχεται από τον ιστότοπο μνήμης του Σέι Μπερνστάιν.

Η άλλη εκδοχή λέει ότι, ο Σέι Μπερνστάιν, μετά την ανάληψη της διοικήσεως της δύναμης σταμάτησε στο σημείο όπου το γκρεμισμένο κτήριο απέκλεισε την πορεία – λόγω του IED (ή πιο πιθανόν μετά από αεροπορική επίθεση της IAF). O Σέι Μπερνστάιν και ένας Ουλαμαγός, ο Υπίλαρχος Χάιμ Γκάλφεντ, μετακινήθηκαν πάνω στην πλαγιά προς την κορυφή ώστε να δοκιμάσουν μια εναλλακτική διαδρομή. Τότε, βγήκε η ερπύστρια από το άρμα του Χάιμ Γκάλφεντ, και οι δύο Διοικητές εξήλθαν των αρμάτων για να την επισκευάσουν καθώς αρχίσαν να δέχονται πυρά. Μετά την επισκευή της ερπύστριας, το άρμα μάχης του Χάιμ Γκάλφεντ ακινητοποιήθηκε ξανά. Αυτήν την φορά από σφοδρά πυρά ATGM. Το άρματα του Διοικητή Ίλης «Λ», Σέι Μπερνστάιν δέχθηκε πολλά χτύπημα, σκοτώνοντας αυτόν και δύο από το πλήρωμα του -Γεμιστή και Πυροβολητή.

Σε αυτό το σημείο, η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε σμήνη ρουκετών όλων των ειδών. Το άρμα του Σέι Μπερνστάιν δέχθηκε αρκετά χτυπήματα, σκοτώνοντας αυτόν και δυο από το πλήρωμα του. Όπως το περιέγραψε ένας αρματιστής των IDF:

«Όταν χτυπήθηκε το πρώτο άρμα μάχης, ξέραμε ότι ξεκίνησε ο εφιάλτης. Πρέπει να καταλάβετε ότι ο πρώτος πύραυλους που σε χτυπάει δεν είναι ο πραγματικά επικίνδυνος. Αυτοί που έρχονται έπειτα είναι οι επικίνδυνοι – και τότε πάντα ακολουθούν τέσσερις ή πέντε μετά το πρώτο χτύπημα… Ήταν μια πύρινη κόλαση, και δεν ξέρεις πότε θα σε πάρει. Απλά προσεύχεσαι ότι θα τελειώσει επιτέλους, ότι τα πυρά θα τελειώσουνε και θα ακούσεις στον ασύρματο πως όλοι είναι εντάξει. Αλλά, δυστυχώς, δεν το ακούσαμε αυτό όταν τελείωσαν τα πυρά, όχι κύριε!».

Οι Αρχηγοί αρμάτων μάχης ζητούσαν μανιωδώς υποστήριξη Πυροβολικού και Αεροπορίας, όμως λόγω του μεγάλου αριθμού πεζικάριων της Ναχάλ που βρίσκονταν στο σημείο, η Βόρεια Διοίκηση δεν αιτήθηκε υποστήριξη από το Πυροβολικό ή τα Επιθετικά Ελικόπτερα, με τον φόβο να χτυπηθούν οι φιλικές δυνάμεις. Οι Αρματιστές αποπροσανατολίστηκαν από τα συνεχόμενα πυρά που έρχονταν από όλες τις κατευθύνσεις, την κακή ορατότητα και τις εικόνες των νεκρών και τραυματισμένων συντρόφων τους. Τα άρματα μάχης αφέθηκαν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους μέχρι που έφτασαν στην κορυφή και επιτέθηκαν στις αντιαρματικές θέσεις της Χεζμπολάχ. Όταν αυτό επιτεύχθηκε, ο Διοικητής της Ταξιαρχίας στην επίσκεψη του, διαπίστωσε προς έκπληξη του ότι απ’ όλους, μόνο τέσσερις Αρματιστές είχαν σκοτωθεί, αλλά δεκάδες είχαν τραυματιστεί, ευτυχώς, οι περισσότεροι από αυτούς είχαν ελαφριά τραύματα.

Κατά την έξαψη της μάχης συνέβησαν δυο αξιοσημείωτα περιστατικά που αξίζει να αναφερθούν: Ένα άρμα μάχης Merkava Mk4 προσβλήθηκε στο πίσω μέρος από έναν αντιαρματικό πύραυλο που εισήλθε μέσα στο διαμέρισμα μάχης και χτύπησε ένα βλήμα HEAT που πυροδοτήθηκε, αυτό ενεργοποίησε το αυτόματο σύστημα πυρόσβεσης, όμως τραυματίστηκαν δύο μέλη του πληρώματος εντός του πύργου, τα οποία μεταφέρθηκαν στον σταθμό πρώτων βοηθειών και αντικαταστάθηκαν από εφεδρικό πλήρωμα και το άρμα συνέχισε να μάχεται. Σε ενα άλλο άρμα, η κάννη του πυροβόλου 120 χλστ κόπηκε ολοκληρωτικά μετά από μια «τυχερή» Α/Τ βολή, όμως το πλήρωμα κατάφερε να επιστρέψει πίσω στα σύνορα οπού επισκευάστηκε από την ομάδα συντηρήσεως πεδίου, άλλαξε την κάννη και επέστρεψε πίσω στην δράση μέσα σε λίγες ώρες.

Άρματα μάχης Merkava Mk4 της 9ης Επιλαρχίας της 401 ΤΘΤ

Ένα κλιμάκιο περισυλλογής 46/401 κατευθύνθηκε προς το σημείο υπό την διοίκηση του Ίλαρχου Μπνέγια Ραϊν, όταν το άρμα μάχης που επενέβαινε καταστράφηκε από ATGM στο Χιρμπάτ αλ Κασίφ σκοτώνοντας όλο το πλήρωμα. Τις απογευματινές ώρες η 52η ΕΠΧΙΑ της 410ης Ταξιαρχίας με 4 άρματα μάχης, δύο προωθητές γαιών D9 και μηχανοκίνητο Πεζικό κλήθηκε να υποστηρίξει και να ολοκληρώσει την αποστολή. Η δύναμη της 52ης ΕΠΧΙΑΣ πέρασε μέσα από το Ουέντι Σουλούκι και διάνοιξε την σωστή διαδρομή αλλά έχασε ένα άρμα μάχης από IED και έφτασε στις θέσεις του 931ου Τάγματος την 03:00 π.μ. της 13ης Αυγούστου. Ο Διοικητής της Ίλης «Β» θυμάται:

«Φτάσαμε στα άρματα μάχης της 9ης – η σκηνή ήταν πολλή δυσάρεστη. Τα άρματα ήταν διασκορπισμένα και το προσωπικό εξουθενωμένο. Προχωρήσαμε με τους προωθητές γαιών D9 και ανοίξαμε το δρομολόγιο και φτάσαμε στο Γκαντούρια και έτσι ολοκληρώθηκε η αποστολή της 9ης».

Οι μαχητές της Χεζμπολάχ χρησιμοποιούσαν ATGM, πυρά μικρών όπλων και όλμους για να απαγορεύσουν την κίνηση της Ταξιαρχίας Ναχάλ, μη επιτρέποντας το Πεζικό της Ταξιαρχίας να παρέχει αποτελεσματική υποστήριξη στις δυνάμεις των Τεθωρακισμένων. Μόνο αφότου όλες οι δυνάμεις απέκτησαν επίγνωση της τακτικής κατάστασης την 12η Αυγούστου, οι IDF ήταν σε θέση να συγχρονίσουν την συντριπτική τους ισχύ πυρός και να καταλάβουν τα υψώματα στο Γκαντούρια μέχρι το πρωί της 13ης Αυγούστου. Όλοι οι νεκροί και τραυματίες της 9ης Επιλαρχίας περισυλλέχθηκαν από τον 401ο Λόχο Αναγνωρίσεων της 401ης Ταξιαρχίας κάτω από σφοδρά πυρά που αργότερα βοήθησε και στην περισυλλογή των απωλειών της Ναχαλ από τα χωριά. Η ιατρική βοήθεια παρασχέθηκε από νοσοκόμους μάχης της Ταξιαρχίας Ναχάλ υπό τα συνεχή πυρά όλμων. Σύμφωνα με περιγραφές μαρτύρων η κατάσταση ήταν χαοτική.

«Πολλές κραυγές αλλά όχι αρκετός έλεγχος. Δεν υπήρχε ένα συγκεκριμένος τρόπος ενεργείας και έμοιαζε πως ο κάθε νοσοκόμος ενεργούσε μόνος του. Τα ελικόπτερα ζητήθηκαν αργά και η προσγείωση τους ήταν προβληματική».

Η συγκεκριμένη μάχη δέχθηκε έντονη κριτική στο Ισραήλ και χρησιμοποιήθηκε ώστε να κατηγορηθεί η Ανώτατη Διοίκηση των IDF για τακτικά και στρατηγικά λάθη και ανικανότητα (και με κάποιους άλλους τίτλους όπως «Ο μικρόκοσμος των πολεμικών λαθών» – Jerusalem Post, 29 Αυγ. 2006). Η έλλειψη συντονισμού ανάμεσα στα Τεθωρακισμένα, το Πεζικό, την Εγγύς Αεροπορική Υποστήριξη και το Πυροβολικό αφήσαν τις δυνάμεις των Τεθωρακισμένων ολομόναχες. Η κατασκοπεία απέτυχε να αναγνωρίσει την κύρια απειλή και οι περισσότεροι Αξιωματικοί και Διοικητές δεν ήταν ενήμεροι για τις τελευταίες αλλαγές στο σχέδιο της αποστολής. Επιπλέον, ο εν λόγω αγώνας έδειξε ότι οι IDF έχουν χάσει πολλές από τις αναλώσιμες επιχειρησιακές δεξιότητες τους κατά τις πολυετείς αντιτρομοκρατικές (COIN) επιχειρήσεις εναντίον των Παλαιστινίων.

Τα πληρώματα δεν ήταν επαρκώς εκπαιδευμένα και στερούνταν βασικών δεξιοτήτων για πολεμικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας. Ούτε ένα πλήρωμα άρματος από τα 24 άρματα δεν σκέφτηκε να πυροδοτήσει τα καπνογόνα του άρματος καθώς είχαν πέσει στην εχθρική ενέδρα, μια ακόμη απόδειξη της αποτυχίας να εκπαιδευτούν στην χρήση των όπλων τους. Οι Αξιωματικοί σταμάτησαν να βοηθήσουν τα χτυπημένα άρματα αντί να ηγηθούν της δύναμης κατά το πιο κρίσιμο σημείο της αποστολής τους. Σε κάθε περίπτωση η μάχη ήταν γεμάτη ηρωισμό και αφοσίωση και ασφαλώς δεν ήταν μια αποτυχία των Στρατιωτών. Μετά τον πόλεμο πολλοί από τους αρματιστές παρουσίασαν το λεγόμενο «Σύνδρομο Σουλούκι» – αρνούμενοι να υπηρετήσουν στις Τεθωρακισμένες μονάδες εφεδρείας.

Αργότερα συνοψίζοντας την Μάχη του Σουλούκι, ο Συνταγματάρχης Κιντόρ (Δκτης 401 ΤΘΤ) είπε:

«Ήταν ένας απόλυτος θρίαμβος του Merkava Mk4. Αν αυτά τα άρματα μάχης ήταν παλιότερης γενιάς, δεν ήταν εξοπλισμένα με συστήματα, τελευταίας τεχνολογίας και ενεργής προστασίας κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν σκοτωθεί 50 αρματιστές».

Κανένα από τα άρματα μάχης που χτυπήθηκαν στο Ουέντι Σουλούκι δεν καταστράφηκε ολοσχερώς ενώ τουλάχιστον δύο υπέστησαν σοβαρές ζημιές.

Παρά τις επικρίσεις και τις κατηγορίες, η Μάχη του Σουλούκι ανακηρύχθηκε ως μια επιτυχία των IDF.

Σχηματισμοί και Μονάδες των IDF που αναφέρονται στο κείμενο:

162η Μεραρχία
1η Ταξιαρχία Γκολάνι
13ο Τάγμα
933η Ταξιαρχία Ναχάλ
931ο Τάγμα
932o Τάγμα 
401η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία
9η Επιλαρχία 
52η Επιλαρχία
401ος Λόχος Αναγνωρίσεων
605ο Τάγμα Μηχανικού

Του Efim Sandler

Ειδικές ευχαριστίες στον Ελι Γκρίνμπεργκ για το σχολιασμό του και τις επιπλέον λεπτομέρειες.

Πηγή: rebellionresearch.com

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on reddit
Reddit
Share on telegram
Telegram
Doukas Gaitatzis

Doukas Gaitatzis

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

2 Απαντήσεις

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.