ΗΠΑ: Απόστρατος Αξιωματικός παππούς εννιά εγγονιών κάνει πρωινή γυμναστική μαζί με τους Στρατιώτες

Ο απόστρατος Ταγματάρχης Τζέιμς «Old Ranger» Ράϊτ, του Στρατού των ΗΠΑ ηγείται του τμήματος σωματικής αγωγής κρατώντας το Έμβλημα της Μονάδας

Ο απόστρατος Ταγματάρχης του Στρατού των ΗΠΑ Τζέιμς «Old Ranger» Ράϊτ εξακολουθεί να δίνει κάθε μέρα το «παρών» στην πρωινή αναφορά σωματικής αγωγής τις 05:45 π.μ., τρέχοντας και κάνοντας ασκήσεις -όσο του επιτρέπει το 68ετών σώμα του- ώστε να προσπαθεί να βοηθήσει και να ενθαρρύνει τους νέους Στρατιώτες στην πρώην Μονάδα του όπως και άλλους που υπηρετούν στην στρατιωτική βάση Φόρντ Χούντ.

«Συνήθως τρέχω περίπου τέσσερα ή πέντε μίλια, με τον δικό μου ρυθμό», είπε ο Ράητ, που προτιμάει και είναι ευρύτερα γνωστός με το παρωνύμιο, Old Ranger. «Κάνω αυτά που ονομάζουν ‘σύρσιμο ποδιών των γέρων’. Δεν μπορώ να ακολουθήσω τον ρυθμό τους, αλλά μπορώ να πάω λίγο πιο γρήγορα για περίπου τριάντα μέτρα, κι όταν θα περάσω το τμήμα θα τους πω ότι πηγαίνουν πολύ αργά. Έκανα μερικές άρσεις θανάτου (άσκηση με βάρη) σήμερα, και θα κάνω λίγες πιέσεις πάγκου ή κάτι παρόμοιο. Αυτό το πρωινό, κράτησα για λίγο και το Έμβλημα της μονάδας».

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γκέιλσμπεργκ του Ιλινόις, ο Old Ranger κατατάχθηκε στον Στρατό το 1972 όταν ήταν 18 ετών. Ήταν την εποχή του Βιετνάμ, και παρότι τα δύο τρία από αυτούς που υπηρέτησαν στο Βιετνάμ ήταν εθελοντές, με το άλλο ένα τρίτο να είναι κληρωτοί, ο Ράϊτ και οι φίλοι του λίγο πολύ ήξεραν ότι, επίσης, πλησίαζε η ώρα τους.

«Ω, ναι», είπε. «Με το Βιετνάμ να είναι σε εξέλιξη, όλοι περιμέναμε να δούμε αν ο αριθμός μας ήταν αρκετά κάτω στην κληρωτίδα. Την έβλεπα την κλήρωση στην τηλεόραση μαζί με τους γονείς και τον αδερφό μου. Όλοι έβλεπαν την κλήρωση στράτευσης. Ήταν σ’ όλα τα τηλεοπτικά κανάλια.»

«Ήταν τα γενέθλια μου. Επέλεξαν έναν αριθμό και τον έβαζαν στα γενέθλια μου. Λοιπόν, αν η ημερομηνία γέννησης σου ήταν την 19η Μαΐου και ο αριθμός σου ήταν 42 από 356 όπως ο δικός μου, ήξερες ότι θα πας».

Ακολούθησε η βασική εκπαίδευση και η AIT (προκεχωρημένη ατομική εκπαίδευση) στο Φορτ Λέοναρντ Γούντ στο Μισούρι, ο Old Ranger (ο οποίος αργότερα παρακολούθησε το Σχολείο Αερομεταφερόμενων και Σχολείο Αλεξίπτωτων στο Φορτ Μπένινγκ στην Τζόρτζια) συνέχισε την εντατική εκπαίδευση ως Σκαπανέας Μάχης (εκκαθαρίσεις δρομολογίων, επιχειρήσεις με βαρύ εξοπλισμό, κατασκευή θέσεων πυρών υποστήριξης), αλλά με τον πόλεμο να τελειώνει και τις ΗΠΑ να αποσύρουν τα τελευταία στρατεύματα τους από το Βιετνάμ το 1973, δεν υπηρέτησε ποτέ στην πρώτη γραμμή.

«Εκπαιδευτήκαμε για αυτό, αλλά ποτέ δεν μας έστειλαν, επειδή όλοι επέστρεφαν πίσω», είπε ο Old Ranger. «Εκπαιδευόμασταν για αυτό συνεχώς στα Φόρτ Λέοναρντ Γούντ και Φόρτ Πολκ, αλλά δεν μας επέτρεψαν να πάμε εκεί».

Μετά την πορεία του απ’ τους βαθμούς των κληρωτών στον βαθμό του Λοχία, επιλέχθηκε για την Σχολή Υποψηφίων Αξιωματικών – χάρις στο πτυχίο κολεγίου που είχε αποκτήσει – και ορκίστηκε ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού.

Στο πέρασμα των ετών, υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις σε μέρη όπως το Φόρτ Μπλίς στο Ελ Πάσο, Τέξας, Φόρτ Πόλκ, Λουιζιάνα, στην Γερμανία και στο Φόρντ Σέρινταν, Ιλινόις. Ποτέ δεν παρέμεινε μόνιμα στο Φόρτ Χούντ αλλά πέρασε αρκετό χρόνο έχοντας το καθήκον των εκπαιδευτικών αποστολών στα μέσα προς το τέλος της δεκαετίας του 1970.

«Επιστρέφαμε εδώ κάθε τρίμηνο από το Φόρτ Πόλκ», είπε. «Για λίγο καιρό ήμουν βοηθός Στρατηγού στο Πόλκ. Θα επαναλάμβαναν ξανά τον πόλεμο του Β’ ΠΠ κάθε τρίμηνο στο Νόρθ Φόρτ (Χούντ).

«Είχαν μια άσκηση στην οποία όλοι οι Διοικητές Σχηματισμών και το Επιτελείο τους θα έρχονταν σε εκείνο το τεράστιο κτήριο όπου υπήρχε εκείνος ο τεράστιος πίνακας που είχε κατασκευαστεί με όλα τα μοντέλα εδαφών και κάποιες μάχες από τον Β’ ΠΠ που πρόκειται να επαναλάβουν.

Τότε, θα τοποθετούσαν τις μονάδες την μία απέναντι στην άλλη και μια πλευρά θα έπρεπε να ρισκάρει ώστε να καθορίσει ποιον ελιγμό θα εκτελούσαν. Ήμουν καλός στο να ρισκάρω, οπότε ο Στρατηγός με είχε για να λαμβάνω το ρίσκο αντ’ αυτού, για να κερδίσει τον πόλεμο.»

«Οπότε, επαναλαμβάναμε τον Β’ ΠΠ κάθε τρείς μήνες».

Ο Old Ranger συνταξιοδοτήθηκε το 1992 από το Φορτ Σερινταν, που σήμερα ειναι κλειστό, και εργάστηκε για λίγο σε μια κυβερνητική υπηρεσία πριν αποσυρθεί οριστικά. Αυτός και η επι 48 χρόνια σύζυγός του, Σού, ήρθαν στο κεντρικό Τέξας το 2011 μετά την απόφαση τους ότι είχαν ανεχτεί αρκετά τις βάναυσες καιρικές συνθήκες του βόρειου Ιλινόις.

«Τον Ιανουάριο 2011, ζούσαμε σε ένα αγροτόσπιτο και είχαμε μια τεράστια χιονόπτωση», είπε ο Old Ranger. «Βοηθούσα αρκετούς βετεράνους στην περιοχή και βοηθούσα τις εκκλησίες και η Σού δίδασκε σε ένα σχολείο. Έπρεπε να ξυπνώ στις τρείς το πρωί για να εκκαθαρίσω το δρομάκι ώστε να μπορεί να βγει στον δρόμο και να πάει στο σχολείο.»

«Ήταν, σαν, μείον 30 και κάτω, και εγώ ήμουν έξω για αρκετές ώρες και όταν επέστρεφα πίσω, ήμουν τελείως παγωμένος. Δεν μπορούσα να κουνήσω τα χέρια μου. Η σύζυγος μου μού έδινε πρωινό και δεν μπορούσα να το φάω. Δεν μπορούσα να κρατήσω το πιρούνι. Είπα, ‘μπορείς να βάλεις ένα φλυτζάνι καφέ μέσα στο χέρι μου;».

«Σκέφτηκα, ‘Τι κάνω εδώ; Αυτό είναι τρελό’.

«Ο δεύτερος υιός μου ήταν στο Τέξας. Η μεγαλύτερη κόρη μου ήταν στο Λούισβιλ, στο Κεντάκι, και η μικρότερη κόρη μου ήταν στον Στρατό στο Φόρτ Λίους, στην Ουάσιγκτον. Είπα, ‘Γιατί είμαστε οι μοναδικοί που βρισκόμαστε μέσα στο χιόνι;»

«Η Σού είπε, ‘Είμαι έτοιμη να φύγω.’ Οπότε αρχίσαμε να ψάχνουμε».

Όταν βρήκανε ένα σπίτι και εγκαταστάθηκαν στο Κιλίν, ο Old Ranger άρχισε να πηγαίνει στο Φόρτ Χούντ για να επισκέπτεται τους Στρατιώτες, να γυμνάζεται μαζί τους (αρχικά έτρεξε για να βοηθήσει έναν νεοσύλλεκτο που αντιμετώπιζε δυσκολίες), και τότε στα εστιατόρια για το πρωινό. Επίσης, επισκέφθηκε αρκετούς Διοικητές μονάδων για να συζητήσουν για δουλείες και σύντομα ανακάλυψε ένα σοβαρό κενό επικοινωνίας ανάμεσα στους Στρατιώτες και την ηγεσία τους.

«Οι από τον βαθμό του Δεκανέα και κάτω αυτήν την στιγμή δεν εμπιστεύονται κανέναν στην αλυσίδα της διοίκησης,» είπε ο Old Ranger. «Μια μέρα, στεκόμουν εκεί, αυτός ο Στρατιώτης στέκονταν εκεί μαζί με μερικούς φίλους του και η διοίκηση του ήταν παρακεί. Δείχνει προς τα εμένα και λέει, ‘κύριε, σε εμπιστευόμαστε. Δεν εμπιστευόμαστε αυτούς».

«Το είπε αυτό ακριβώς μπροστά τους – στο πρόσωπο τους. Ο Διοικητής Λόχου δεν ήξερε τι να κάνει, αλλά αυτό που με συγκλόνισε ήταν ότι ο Επιλοχίας απλώς έκανε μεταβολή και απομακρύνθηκε. Στην εποχή μου, αυτός ο Επιλοχίας θα τον είχε φάει ζωντανό. Σκέφτηκα, ‘Πως το δέχεται να φύγει έτσι;»

Ο απόστρατος Ταγματάρχης Τζέιμς «Old Ranger» Ράϊτ, του Στρατού των ΗΠΑ μιλάει στη Διμοιρία Τίγρης του 3ου Συντάγματος Ιππικού στο Φόρτ Χούντ.

«Δεν μπορούσες να το κάνεις αυτό στις ημέρες μου. Ο Αρχιλοχίας, ή ακόμη ο Επιλοχίας, θα είχαν πέσει πάνω σε αυτόν τον Στρατιώτη να τον φάνε. Αλλά τότε, δεν είχες αυτά τα θέματα επειδή οι Υπαξιωματικοί και οι Αξιωματικοί, ως επί το πλείστον, ήξεραν πως να κερδίζουν την εμπιστοσύνη.»

«Ρώτησα τους Ανθυπολοχαγούς από το West Point και το Σώμα Εκπαίδευσης Εφέδρων Αξιωματικών (ROTC), ‘Έχετε εκπαιδευτεί στο πως να κερδίζετε την εμπιστοσύνη των Στρατιωτών σας;»

«Έμοιαζαν σαν: ‘Όχι, δεν κάναμε κάτι σαν αυτό.’ Πίσω στην εποχή μου, όταν οι Υπαξιωματικοί θα εκπαίδευαν τους Ανθυπολοχαγούς, αυτό ήταν ένα σημείο που θα τους πίεζαν πολύ σκληρά. Και, φυσικά, εγώ ήμουν Λοχίας, όποτε το καταλαβαίνω καλύτερα. Γνωρίζω πως να το κάνω αυτό. Πηγαίνω εκεί κάθε πρωί και μιλάω μαζί τους και τους κάνω ερωτήσεις. Θέλει χρόνο. Πρέπει να κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους».

Με την πάροδο του χρόνου, ο Ράϊτ λέει έγινε σαν ένα είδος ανεπίσημου συμβούλου και έμπιστου για τους Στρατιώτες οι οποίοι διαφορετικά θα δίσταζαν να συζητήσουν για τις ανησυχίες τους υπό τον φόβο των αντιποίνων. Ακούει τους Στρατιώτες και τότε υποβάλλει εμπιστευτικές αναφορές στους Διοικητές των μονάδων, που δέχονται ενθέρμως την βοήθεια του.

«Οι Διοικητές θέλουν να γνωρίζουν τι συμβαίνει και ξέρουν ότι μπορώ να πάρω αυτές τις πληροφορίες, να τους βοηθήσω να φτιάξουν την μονάδα τους».

Όταν πήγε εκεί, ο Old Ranger ζύγιζε 110 κιλά και σήμερα έχει πέσει στα 73 κιλά, χάρις στη συμμετοχή του σε όλες τις πρωινές γυμναστικές. Ο πατέρας τριών παιδιών και παππούς εννιά εγγονιών είναι επίσης ένας μανιακός παίχτης γκολφ που έχει παίξει με 3-4 handicap και απολαμβάνει να ψαρεύει σε όλα τα μέρη όπως η Λίμνη Μπέλτον, η λίμνη Stillhouse Hollow Reservoir και η Λίμνη Ίνκς.

Ωστόσο, είναι προφανές ότι η αγάπη του για τον Στρατό έρχεται πρώτη. Βοηθώντας τους Στρατιώτες να τα καταφέρουν και η δυνατότητα του να μεταλαμπαδεύει τα χρόνια εμπειρίας του τού δίνει τεράστια υπερηφάνεια και ικανοποίηση.

«Όταν πρωτοξεκίνησα να κάνω πρωινή σωματική αγωγή, μετά από μια εβδομάδα περίπου προσπαθώντας να ακολουθήσω τους Στρατιώτες – μέσα στην λάσπη, στριφογυρίζοντας και συνεχίζοντας- ο Επιλοχίας μου είπε, ‘Τι πιστεύεις;’.

«Είπα, ‘Επιλοχία, ρουφάω στάσιμα λασπόνερα».

«Γέλασε, αλλά μετά από μια ή δύο εβδομάδες, άρχισα να τους ακολουθώ λίγο καλύτερα. Κάποιοι από τους Στρατιώτες τα εγκατέλειπαν και εγώ έπρεπε να συνεχίσω. Ο Επιλοχίας μου είπε, ‘Κύριε, πόσο χρονών είσαι;’ Ήμουν 57 και το είπα ουρλιάζοντας, όπως στην βασική εκπαίδευση.»

«Άρχισε να φωνάζει, ‘Άνδρες είστε βρωμεροί! Αυτός ο γέρος σας σκοτώνει! Κατάλαβε πως να με χρησιμοποιήσει ώστε να παρακινήσει και τους υπόλοιπους. Σκέφτηκα, Ω! Εντάξει, για αυτό είμαι εδώ. Για να τους βοηθήσω να παρακινήσουμε αυτούς τους Στρατιώτες.»

«Τότε, κάποιοι από τους Επιλοχίες με αναζήτησαν, επειδή ήμουν ένας πρώην Υπαξιωματικός, για να αρχίσω να παρευρίσκομαι στις πρωινές συγκεντρώσεις των Υπαξιωματικών, για να έχω τη δική μου άποψη στα ζητήματα. Ο Διοικητές των Στρατιωτών θα έρχονταν στα εστιατόρια για πρωινό και θα με ανέκριναν εντόνως για μιάμιση ώρα στο πως το κάναμε αυτό ή εκείνη την εκπαιδευτική δραστηριότητα, επειδή επιθυμούσαν να το πράξουν κι αυτoί με τον ίδιο τρόπο.»

«Ήθελαν να το κάνουν με διαφορετικό τρόπο, και ήθελαν να εμπλέκονται με τους Στρατιώτες σε καθημερινή βάση με τον τρόπο που έκανα τα πρωινά και να κερδίσουν την εμπιστοσύνη με τον δικό μου τρόπο».

«Τότε, ήθελαν να συμμετέχω και στις συγκεντρώσεις των Αξιωματικών και να αρχίσω να διδάσκω τους Αξιωματικούς. Όλως περιέργως, αυτό με χτύπησε σαν ένα χοντρό καδρόνι ανάμεσα στα μάτια… μου πήρε 40 χρόνια για να φτάσω εκεί. Ξεκίνησα ως Στρατιώτης και αυτό είναι για το οποίο εκπαιδεύτηκα. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να τους βοηθήσω».

Ο απόστρατος Ταγματάρχης Τζέιμς «Old Ranger» Ράϊτ, του Στρατού των ΗΠΑ επιδεικνύει το φύλλο κατάταξης του από το 1972.

Πηγή: kdhnews.com

Facebook
Twitter
LinkedIn
Reddit
Telegram
Doukas Gaitatzis

Doukas Gaitatzis

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.