Την Παρασκευή ο Στρατός των Ηνωμένων Πολιτείων Αμερικής (ΗΠΑ) αποδέσμευσε τις πρώτες κατατοπιστικές εικόνες της νέας έκδοσης του άρματος μάχης Abrams εξοπλισμένο με σύστημα ενεργής προστασίας.

Οι νέες φωτογραφίες -που τραβήχτηκαν στο πεδίο δοκιμών Γιούμα του Στρατού των ΗΠΑ αποκάλυψαν το κύριο άρμα μάχης M1A2C Abrams εξοπλισμένο με το σύστημα ενεργής προστασίας (APS) Trophy HV της ισραηλινής Rafael Advanced Defence Systems.

Το M1A2C (επίσης γνωστό ως M1A2 SEPv3) ειναι η τελευταία έκδοση του άρματος Abrams, το οποίο διενεργεί δοκιμές στο πεδίο δοκιμών Γιούμα (YPG), μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές εγκαταστάσεις στον κόσμο.

Αυτή η έκδοση διορθώνει πολλά απο τα ζητήματα χώρου, βάρους και ισχύος που διαπιστώθηκαν κατά την επιχείρηση Ιρακινή Ελευθερία και θα ειναι η θεμελιώδης έκδοση όλων των μελλοντικών επαυξητικών αναβαθμίσεων. Εκτός από την κατοχή της βελτιωμένης ικανότητας επιβίωσης (survivability), το Abrams M1A2C μπορεί να δεχθεί οποιαδήποτε πληρως ανεπτυγμένη (ώριμη) τεχνολογία θεωρεί ο Στρατός των ΗΠΑ ότι ειναι επιχειρησιακά κατάλληλη. Οι βελτιώσεις εστιάζονται στην αύξηση των ορίων ηλεκτρικής ισχύος, στο σύστημα διαχείρισης λειτουργικότητας οχήματος, ολοκληρωμένη προστασία αντιμετώπισης αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανικών, νέα Μονάδα Βοηθητικής Ισχύος, ενσωματωμένη ζεύξη στοιχείων εκπαίδευσης και πυρομαχικών.

Ειναι το πιο αξιόπιστο άρμα Abrams που κατασκευάστηκε ποτέ, θα μειώσει το φορτίο υλικοτεχνικής υποστήριξης του Στρατού των ΗΠΑ και οδηγεί τον Στρατό στη διασύνδεση με τις επιχειρήσεις για την συντήρηση και την προμήθεια συστημάτων.

Το M1A2C ειναι εξοπλισμένο με το APS Trophy που εξουδετερώνει τις εχθρικές απειλές, όπως πύραυλο-ωθούμενες βομβίδες και αντιαρματικούς καθοδηγούμενους πυραυλους. Επίσης, στην φωτογραφία διακρίνεται οτι στο μετωπικό τόξο της θωράκισης του πύργου έχει προστεθεί πάνω στην αρχική πλάκα του πύργου ένα επιπλέον στρώμα θωράκισης, προφανώς για να ενσωματωθούν τα ραντάρ τύπου πλάκας που διαθέτει το σύστημα APS Trophy HV.

Η ισραηλινή κυβέρνηση ανέπτυξε πρώτη την τεχνολογία Trophy και ο Στρατός των ΗΠΑ άρχισε να εξελίσσει το σύστημα για το Abrams πριν από δύο χρόνια.

Η παραγωγή του συστήματος θα ειναι σε συνεργασία μεταξύ των General Dynamics Land Systems, Leonardo DRS και Rafael Advanced Defense Systems Ltd. Η General Dynamics Land Systems ειναι ο προμηθευτής αρχικού εξοπλισμού (OEM) του άρματος Abrams, η Rafael ειναι ο OEM του συστήματος APS Trophy και ειναι σε συνεργασία με την Leonardo DRS.

Απόδοση/Μετάφραση από το Defence-Blog.com για την Προέλαση.

15 Σχόλια

  1. Ευστάθιος Παλαιολόγος

    Δεν χρειαζονται πλακα θωρακισης τα ρανταρ του Τροφι. Που στην εικονα ειναι εμφανως διακριτα.
    Η επιπλεον θωρακιση, περαν του προφανους, αντισταθμιζει και το βαρος του Τροφι στο πισω πλευρικο μερος του πυργου

    Απάντηση
  2. Gunslinger32

    Πολύ πράμα και μπιχλιμπίδι στον Πύργο, όπως το αγγλικό Challenger το άρμα έφτασε 70t(μαζί με πρόσθετη θωράκιση σε μερικά σημεία) που δεν είναι ότι πιο ιδανικό υπάρχει για παραδοσιακή μάχη σε ανοιχτούς χώρους με δύσκολο έδαφος. Εδώ χάνουν ευκινησία για να έχουν λίγο περισσότερο προστασία, η οποία δεν είναι εγγυημένη ακόμα και με το νέο σύστημα αυτοπροστασίας(όπως δεν είναι εγγυημένη η αποφυγή κατάρριψης στα αεροσκάφη που είναι εξοπλισμένα με ένα σύστημα αυτοπροστασίας). Επιπλέον εκτοξεύονται τα έξοδα αγοράς για ένα πλήρες εξοπλισμένο άρμα μάχης, με όλα τα έξτρα συστήματα/υποσυστήματα.

    Απάντηση
  3. Gunslinger32

    Παρακάτω μερικές φωτογραφίες του άρματος με το πλήρες πακέτο στον παραφορωμένο Πύργο της νέας έκδοσης, για ένα σύντομο walkaround.

    Οι πλάκες πρόσθετης θωράκισης στο μπροστινό μέρος του Πύργου έχουν εμφανιστεί επίσης σε διάφορες περιπτώσεις.

    https://asc.army.mil/web/portfolio-item/gcs-m1-abrams-main-battle-tank/

    Παρακάτω ένα Merkava IV με πακέτο αυτοπροστασίας που εμφανίζει πιο σημαζεμένο Πύργο σε αντίθεση με τον παραφορτωμένο του αμερικανικού άρματος.

    https://m.forocoches.com/foro/showthread.php?t=6536390&page=8

    Απάντηση
    • Theognostos

      Το πρόβλημα έγκειται στο ότι ικανός αντίπαλος χρησιμοποιεί όπλα τα οποια χτυπούν το τάνκ απο πάνω

      Απάντηση
      • Ευστάθιος Παλαιολόγος

        Η θωράκιση οροφής είχε εξεταστεί παλιά στο Μ-1 και απορρίφθηκε διότι οι θυρίδες γίνονταν υπερβολικά βαρείές και καθυστερούσαν την έξοδο του πληρώματος μετά από πλήγμα.
        Φυσικά υπάρχουν λύσεις (Merkava 4).

  4. Gunslinger32

    @Theognostos

    Προφανώς υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα στα αδύναμα σημεία στην οροφή, τα εξελιγμένα όπλα με ικανότητα προσβολής του στόχου (άρματος) στα αδύνατα σημεία της οροφής που φαίνονται στις επιδείξεις, δεν είναι όμως απαραίτητα, εφόσον σύμφωνα με ειδικούς αρκούν τα πολύ πιο απλά RPG, τα οποία προσφέρονται για μόλις 300$ στην μαύρη αγορά(εδώ πάει περίπατο και η αναλογία των αντίπαλων μέσων που συγκρούονται στο πεδίο μάχης). Με αλλά λόγια, μια συντονισμένη ομάδα (π.χ. αντιστασιακών) με μερικά RPG αξίας 3000$ είναι σε θέση να εξουδετερώσει ένα (η περισσότερα) άρμα μάχης αξίας μερικών εκατομυρίων.

    Αν είναι σωστές οι πληροφορίες, σήμερα υπάρχουν ελάχιστα άρματα μάχης που προσφέρουν θωράκιση στην οροφή, για την ακρίβεια ένα είναι το Leopard 2 στην έκδοση Stridsvagn 122 για την Σουηδία, και το άλλο είναι το ρωσικό μοντέλο 90 που προσφέρει σφαιρική προστασία στο πλήρωμα(ειδικά στον Πύργο, όπως εμφανίζεται στις παρακάτω φωτογραφίες).
    Σίγουρος δεν είμαι για το Merkava IV και για το ελληνικό Leo 2 Hel, όπως θα παρατηρήσεις όμως στις παρακάτω φωτογραφίες, στο σημείο του Commander/Gunner hatch του σουηδικού Leo 2/122 που εμφανίζει το εσωτερικό του άρματος, έχει αρκετό πάχος.

    http://www.militaryimages.net/media/leopard-2a5s-stridsvagn-122.31674/full?lightbox=1

    []

    ?w=625

    Stridsvagn 121 and 122 – Swedish version of the German Leopard II

    https://thaimilitaryandasianregion.wordpress.com/2016/01/25/stridsvagn-121-and-122-swedish-version-of-the-german-leopard-ii/

    https://www.militar.org.ua/foro/todo-sobre-el-t-90-t15079-435.html

    []

    Ενδεικτική σχετικά με το πρόβλημα θωράκισης που αντιμετοπίζει σήμερα το Abrams(και γενικά τα περισσότερα άρματα μάχης χωρίς πρόσθετη θωράκιση στην οροφή του σκάφους/Πύργου, αλλά και στα πλάγια σημεία), είναι νομίζω η παρακάτω αναφορά, όπως και η φωτογραφίες(οι οποίες ελπίζω να εμφανιστούν).

    RPG-7: The Devil’s Lance

    Apart from the AK-47, no other weapon has graced the world’s television screens more in modern times, than the RPG-7. Officially known in Russian as the Reaktivnoi Protivotankovii Granatomet (Hand antitank granade launcher), the slender hollow tube with its conical rear and oversized diamond shaped warhead continues to play just as an important role in today’s warfare as its small arms comrade. And just like the AK, the reason for this is simple – it’s an easy to operate, reliable, and brutally effective weapon capable of taking out just about all but the latest in modern armor. The RPG-7 has established itself as the most dominant shoulder-fired antitank system in the world, and can be expected to continue its reign of destruction well into the coming decades.

    The RPG-7 was first introduced Soviet Army service in 1962. It used a design which, like most weapons of that era, could trace its origins to the Second World War, when the Germans began employing simple, cheap and disposable recoilless launchers with an oversized warhead called Panzerfausts.

    Consisting of nothing more than a hollow tube with a propellant stick attached to a semi-hemispherical High Explosive AntiTank shaped charge (HEAT), Panzerfausts were employed with great success against Allied armor as they closed in on the Third Reich. Its design allowed thousands of ill-trained boys and old men of the last ditch VolkSturm units an instant ability to take out tanks and caused great concern whenever armor operated in confined areas, such as forests or cities. In fact, so disgusted were the Americans at a German technique of destroying a tank, then throwing away the launcher to surrender, that they ordered anyone doing so shot regardless of whether they had their hands up or waved a white flag.

    Initially, the Panzerfausts were extremely short range (30 meters), but were worked-up over time by using stronger propellants to 60, 100, 150 and even a 250 meter variant. After the Soviets encountered the first versions, they immediately went to work during the conflict trying to come up with their own design, with a primary feature being that it would be reloadable.

    The first prototypes were created in 1944 and called the LPG–44. The LPG-44 had a 30mm diameter launcher and weighed 4.4 pounds unloaded, and could fire a PG-70 70mm diameter HEAT round. This weapon later received the designation RPG-1, and had a maximum range of 75 meters. Its penetration of 150mm of steel was less than that of the Panzerfaust though, and eventually it was cancelled in 1948.

    The next evolution was the RPG-2. Externally, it was similar in size to the RPG-1, but featured some refinements. Most important was a larger 40mm tube (6.4 lbs unloaded), and an 80mm warhead designated the PG-2. It had double the range, at 150 meters, and fired at a flatter trajectory, giving greater accuracy. It also could penetrate more armor at 200mm. Its widespread deployment began in 1954, and this launcher, coincidentally, would be the primary weapon used by the North Vietnamese Army and the Vietcong in the early stages of the Vietnam War against the U.S. Also, many more were Chinese manufactured versions and designated the B40. In theatre, this moniker ended up being used just as often as the word RPG when describing antitank weapons used by the insurgents.

    Still another deadlier version showed up that asserted itself as THE standard by which all others were measured. Not resting on the RPG-2, the U.S.S.R had begun looking for its replacement as early as 1958. The result was the little-known RPG-4, which had a 45mm launcher tube and 83mm warhead. The launcher weighed 10.3 pounds and doubled the range again to 300mm. It could penetrate a little more armor at 220mm and, for the first time in the series, possessed an optical sight. It showed promise, but the RPG-4 quickly disappeared the moment the definitive RPG arrived: the -7 model. This new design, even as it was being developed at the same time, proved far and away better than the -4 model with double the range at 300 meters for point targets, and out to 500 meters for an area target. It too mounted an optical sight which rode on a smaller tube of 40 mm and fired a slightly bigger 85 mm PG -7 HEAT warhead which was capable of penetrating 260 mm of armor.

    The standard RPG-7 round, the most widely used variant, and its subsequent improvements share the same basic functions going back to the Panzerfaust. When the round fires, stabilizing fins deploy and impart a slow spin as it streaks through the sky at approximately 965 ft./s. When it impacts a hard surface, a piezoelectric element in the nose crushes and sends an electrical signal through the round to a fuse at the base of explosives positioned behind a hollow copper cone. Once the explosives ignite, it forces the cone to turn itself inside out, shooting forward as a molten, thumb-sized slug of several thousand degrees, where in the case of an armored turret it will bore a similar sized hole through the metal until it reaches the interior. Inside, it ricochets about along with flaming particles at several thousand miles per hour until it loses energy. Anything from metal to flesh is torn asunder, leaving nothing but a charred compartment and human remains so scorched and destroyed that most can be washed out with a hose.

    This is how a shaped charge works and it all happens in a fraction of a second. It is a formula that, until advanced ceramics were incorporated into tank armor in the 1970s, forced designers to deal with a vulnerability gap that could be defeated only by designing a tank with such thick armor that its weight left it virtually unable to move. So it was a welcome respite when the much lighter ceramic became available.

    There were other targets the RPG proved just as adept at destroying, the kind that remains vulnerable. Helicopters. In this role, Western forces and America in particular have become all-too-familiar with the RPG-7’s ability. Mainly due to the most famous incident of when a couple of RPGs were employed to take down U.S. Army UH 60 Black Hawks hovering over Mogadishu, Somalia in 1993. This episode caused survivors of what was a planned operation to become trapped and forced to engage in some of the toughest close quarters combat seen since the Vietnam War. Later immortalized into a book, then a movie, it became known forever as ‘Blackhawk Down.’

    More recently, the RPG-7 was used against U.S. and coalition forces on the streets of Iraq and Afghanistan, with varying results. Most modern western tanks have shown they are capable of enduring multiple RPG hits and continue fighting, while lighter armored vehicles often use wire mesh cages extending around the bodies to prematurely detonate the round, making it far less effective at penetrating.

    Where it continues to cause problems, though, is against the helicopter. Specifically in 2011, when ‘Extortion 17’, a U.S. Army Chinook helicopter carrying 38 personnel and a K-9 dog was downed over Afghanistan with what likely was an RPG-7. This encounter remains the largest loss of life suffered by the U.S in a single incident during the War on Terror.

    There have been attempts over the years to improve upon the RPG-7 by introducing new designs and much larger warheads. These have been produced in small numbers and have never even begun to replace the standard RPG, which continues to see developments in the warhead area such as fragmentation, thermobaric and even tandem designs to defeat modern sophisticated armor. Nevertheless, the launcher tube itself has remained virtually unchanged since 1962, proving it is a design worthy of merit, like the Kalashnikov. And, at just $300 a copy, the RPG-7 remains the gold standard go-to weapon for a soldier or guerrilla looking to unleash a heavy dose of retail destruction at a wholesale price.

    https://specialoperations.com/28680/rpg-7-devils-lance/

    https://www.defencetalk.com/military/images/m1a1-abrams-main-battle-tank.1364/full?d=1514050033

    View post on imgur.com

    Απάντηση
  5. Theognostos

    @Gunslinger32

    Καλές οι φώτο.

    Ο αστικός πόλεμος υπάρχει μόνον επειδή δεν θέλουν να ‘ξυρισουν’ ολόκληρα τετράγωνα εφοσον υπάρχουν διεθνείς παρατηρητές.

    Πάντως δεν είδαμε η Αμμόχωστος να γίνεται αστικός βάλτος για τους Τούρκους. Άδειασε ολη η πόλις πολύ γρήγορα.

    Απάντηση
    • Gunslinger32

      Ακόμα και με μια ισοπέδωση της Μπάσρα η την πρωτεύουσα στο Ιράκ, μετατρέποντας αυτές σε πόλεις φάντασμα(όπως στην γειτονική Συρία), δεν νομίζω ότι θα ήταν πραγματική λύση στο πρόβλημα με τις ενέδρες, η τους αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς.
      Οι ενέδρες απλά θα μεταφέρονταν σε άλλα σημεία της χώρας.

      Οι γείτονες μας στα ανατολικά, έχουν πέσει αρκετές φορές σε ενέδρες έξω απο τα αστικά κέντρα, σε ορεινές περιοχές.

      Hardcore PKK Ambush on Turkish Soldiers
      https://www.military.com/video/operations-and-strategy/terrorism/hardcore-pkk-ambush-on-turkish-soldiers/1149606288001

      Απάντηση
      • Theognostos

        @Gunslinger32

        Βασικά εδω βλέπουμε την διαφορά που κάνει η εξοπλιση του τοπικού πληθυσμού και με τοπικούς διοικητές στην αυτοάμυνα των Κούρδωνκαι χωρίς την δυναμική εμπλοκή τακτικου στρατού κατοχής (σε αντίθεση με τον Ελληνικό πληθυσμό που έχει αφεθει έρμαιο στις εσωτερικες ηλίθιοτητες και ξεπούλημα με δηθεν πολιτική) έπειτα σχετικά με το ‘ξύρισμα’ οι ΗΠΑ το εφάρμοσαν στο Ιράκ εάν θυμάμαι σωστά μόνον σε μια μικρη πόλη οπου μετα που έφυγαν οι πολίτες και δεν παραδόθηκαν οι αμυνόμενοι δεν πηγαν να τους βγάλουν σε μαχες από δωματιο σε δωμάτιο οπως νόμιζαν στην σφηγκοφωλια αλλά τα έκαναν ολα μπάζα. Δεν έμεινε κατι όρθιο.
        Οπως και να εχει όταν ο αμυνόμενος έχει πυροβόλα οπλα σε καθε σπίτι καθε οικογένεια τότε δύσκολα καταλαμβάνεται μονον εκ των εσω με εσωτερική διάσπαση σε πολλές φατρίες (βλεπε πολιτικα κόμματα) οπως συμβαίνει και στην Ελλάδα για να μην υπάρχει αντίσταση συνείδηση.

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: