«Μαγικές εικόνες» και σκληρή αλήθεια

Απο Ευθύμιος Πέτρου, πηγή: Εφημερίδα Εστία – 20 Μαρ. 21.

Διερευνητικές συνομιλίες σε επίπεδο πρέσβεων. Προγραμματισμένη επίσημος συνάντησις υπουργών Εξωτερικών στην Άγκυρα. Προαναγγελία επικειμένης συναντήσεως των ηγετών Ελλάδος και Τουρκίας. Ο «τρίτος» παρατηρητής θα υποθέσει βλέποντας αυτά τα κλιμακούμενα «πάρε-δώσε», ότι οι ελληνο-τουρκικές σχέσεις βαίνουν καλώς. Ότι τα προβλήματα που δημιουργούσαν εντάσεις πριν λίγους μήνες ξεπερνιούνται. Άλλωστε η Τουρκία έχει αποσύρει τα ερευνητικά της πλοία για την ώρα. Πρόκειται για μια «μαγική εικόνα» η οποία δεν έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα. Το γεγονός ότι δεν βγαίνουν ερευνητικά δεν σημαίνει ότι η Τουρκία απέσυρε τις διεκδικήσεις της. Υπογραμμίζει την επιμονή της σε αυτές με άλλους τρόπους. Με διπλωματικά διαβήματα όπως το τελευταίο με το οποίο εγκαλεί την Ελλάδα και το Ισραήλ για την πρόθεσή τους να διασυνδέσουν την ηλεκτροδότησή τους με υποθαλάσσιο καλώδιο.

Την ίδια στιγμή, ο τουρκικός στόλος διεξάγει ασκήσεις στο Αιγαίο. Στα διεθνή ύδατα λέγει, δηλαδή έξι μίλια από τις ελληνικές ακτές. Και οι παραβάσεις του FIR και παραβιάσεις του εθνικού εναερίου καθημερινές. Αυτές πλέον φθάσαμε να τις θεωρούμε «ρουτίνα». Οι αναχαιτίσεις τις οποίες διεξάγουν συνεχώς οι πιλότοι των μαχητικών μας περνούν σχεδόν απαρατήρητες. Εν ολίγοις δεν έχει αλλάξει τίποτε. Οι Τούρκοι επιδεικνύουν για μιαν ακόμη φορά την ευελιξία τους προβάλλοντας ένα πρόσωπο δήθεν διαλλακτικό, χωρίς επί της ουσίας να αίρουν ούτε μία από τις απαιτήσεις τους. Και εμείς; Εμείς απλώς ακολουθούμε τις εξελίξεις προσπαθώντας να μην βρεθούμε κατηγορούμενοι για αδιαλλαξία. Ενώ έπρεπε να μην χάνουμε ευκαιρία να εγκαλούμε τους Τούρκους που είναι το πράγματι αδιάλλακτο μέρος.
Όχι μόνον αδιάλλακτο αλλά και αρπακτικό. Το τουρκο-λιβυκό σύμφωνο είναι μια μόνον έκφανσις αρπακτικής διαθέσεως. Την ίδια ακριβώς συμπεριφορά επιδεικνύει και όταν κάνει προτάσεις προς την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τον Λίβανο. Δεν έχει σημασία ότι την ίδια στιγμή αντιπαρατίθεται με τις χώρες αυτές. Προσπαθεί να κερδίσει ό,τι μπορεί, είτε δια της προσεγγίσεως είτε δια της παραπλανήσεως, είτε δια της ασκήσεως πιέσεων. Και όταν ομιλούμε για παραπλάνηση, δεν υπάρχει τίποτε πιο χαρακτηριστικό από τις προτάσεις οριοθετήσεως που κάνει η Άγκυρα. Αν βάλουμε σε ένα χάρτη, το τουρκο-λιβυκο, τις προτάσεις προς την Αίγυπτο, προς το Ισραήλ και προς τον Λίβανο θα δούμε αλληλοεπικαλύψεις. Οι Τούρκοι υπόσχονται τις ίδιες θαλάσσιες ζώνες σε όλους. Και όποιος εξαπατηθεί πρώτος. Διότι βεβαίως δεν τους ανήκουν οι ζώνες τις οποίες υπόσχονται.

Η ελληνική διπλωματία θα έπρεπε αυτά τα στοιχεία να αναδεικνύει καθημερινώς. Είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα για το διεθνές ακροατήριο, από ότι το καθημερινό κλαυθμίρισμα για τα δικαιώματά μας που παραβιάζονται. Αυτό όμως απαιτεί απόλυτη συνοχή του εσωτερικού μετώπου. Και δεν ομιλούμε τώρα για τις διαφορές των κομμάτων, τα οποία εν τέλει έχουν γνωστές και διακεκηρυγμένες πολιτικές θέσεις. Ομιλούμε για φωνές εξωθεσμικές οι οποίες δυστυχώς εμφανίζονται να έχουν την ισχύ να επηρεάζουν την κοινή γνώμη (θεμιτό μέχρις ενός σημείου) αλλά και την πολιτική ηγεσία.

Κατά την δεκαετία του ’70 διεκηρύχθη ότι η Ελλάς δεν διεκδικεί τίποτε, αλλά δεν παραχωρεί και κανένα από τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Θεωρητικώς, η εξαγγελία αυτή παραμένει μέχρι σήμερα ο ακρογωνιαίος λίθος της προσεγγίσεως της χώρας μας στα διεθνή ζητήματα. Ενώ όμως τότε υπήρχε μια σύμπνοια σε αυτήν την αρχή τώρα αμφισβητείται. Για δεκαετίες τα πολιτικά κόμματα διαγκωνίζονταν για το ποιο μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα αυτό το «δεν παραχωρούμε». Σήμερα, σε όλους τους χώρους ακούγονται φωνές ότι δήθεν «έχουν και οι Τούρκοι δικαιώματα». Ότι κάτι πρέπει και εμείς να «παραχωρήσουμε». Θα απαντούσαμε προς αυτούς ότι δεν έχουν καμμία δουλειά να γίνονται η φωνή της Αγκύρας στην Αθήνα.
Ας αφήσουν τους Τούρκους να διεκδικήσουν μόνοι αυτά που μπορεί να τους υποδεικνύει η αρπακτική τους βουλιμία. Και ας αφήσουν την Ελλάδα να απαντήσει όπως πρέπει. Όπως απήντησε ο Στρατός μας στον Έβρο πριν ένα χρόνο και όπως απήντησε το Ναυτικό μας στο ελληνικό αρχιπέλαγος το περασμένο καλοκαίρι.

Και να μην ξεχνάμε πως υπάρχει και η Κύπρος. Η οποία δεν είναι «ξένη χώρα» όπως προσπαθούν ορισμένοι να μας πείσουν. Είναι η εσχατιά του ελληνισμού την οποία έχουμε υποχρέωση να περιφρουρήσουμε. Ήδη εκεί έχουμε προβεί σε μεγάλη υποχώρηση καταργώντας το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου το οποίο κάποτε αποτελούσε δομικό στοιχείο της εθνικής μας αμυντικής πολιτικής. Τώρα εθελοτυφλούμε αφήνοντας τους Τούρκους να αλωνίζουν στην κυπριακή ΑΟΖ, η οποία σε αντίθεση με την ελληνική είναι πλήρως οριοθετημένη.

Τι άλλες υποχωρήσεις μπορεί να γίνουν στις περίφημες «πενταμερείς» για το Κυπριακό με την ελπίδα μια λύσεως που δεν θα έλθει ποτέ;

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on reddit
Reddit
Share on telegram
Telegram
Doukas Gaitatzis

Doukas Gaitatzis

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.