Από Παναγιώτης Αγερίδης, πηγή: facebook.com

Ημισοβαρή (αλλά εκτενής) ανάλυση των δυνατοτήτων στην εναέρια μάχη των F-16 και των Mirage 2000 ή «Δίλιτρων», κατά κάποια ελληνική αεροπορική αργκώ.
Μόνο για τους fan του σπορ.

Φίλοι μου ζήτησαν, με την ευκαιρία του τελευταίου βίντεο, να τους θυμίσω πότε είχα γράψει στο φατσομπούκι σχετικά με τα χαρακτηριστικά στη μάχη των Μ2000 / F-16. Δεν ξέρω πώς μπορεί να κάνει κανείς έρευνα κάποιου αντικειμένου (ανάρτησης, σχολίου, εικόνας, κτλ) στο φατσομβούκιον, οπότε τα ξαναγράφω όλα (σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή).
Αφιερώνω το κείμενο στον σμηναγό Αλέξη Μπρίτακ, τον Κωνσταντινουπολίτη αερομάχο της Αγχιάλου, που έπεσε ηρωικά το 1992 «εκπαιδεύοντας» τους συναδέλφους του της Τανάγρας, ώστε να αντιμετωπίζουν τα τούρκικα F-16 με επιτυχία. Τον «μιραζά» Δημήτρη Μπράτσιο, τον έτερο εμπλεκόμενο και επιζήσαντα, τον γνώρισα προσωπικά, λίγο καιρό πριν το συμβάν. Βλ. https://www.ptisidiastima.com/1992-mid-air-collision/

Να σημειώσω επίσης ότι ο συγκεκριμένος χειριστής του «Δίλιτρου» στο βίντεο της 3ης Μαΐου 2020, πρέπει να είναι πολύ μάγκας, διότι δεν είναι εύκολο στο Μ2000 να «πάρει την ουρά» του F-16 σε χαμηλές ταχύτητες και να βρεθεί σε θέση βολής πυροβόλων (FOX 1).

Πάμε λοιπόν και πάλι σε ανασκόπηση ορισμένων χαρακτηριστικών μάχης για τα συγκεκριμένα αεροσκάφη:

  1. Πρώτη σημαντική παράμετρος για κάθε μαχητικό είναι ο λόγος ώσης προς βάρος. Ακούγεται αυτονόητο αλλά δεν είναι. Ο λόγος αυτός εξαρτάται από τα φορτία όπλων και καυσίμου του α/φους (άλλο τα 400 άλογα σε μια Πόρσε και άλλο σε μια νταλίκα) αλλά και από τις παραμέτρους πτήσης!
    Το τελευταίο έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ώση του κινητήρα ποικίλει, διότι ο κάθε κινητήρας έχει βελτιστοποιηθεί από τον σχεδιασμό του, για συγκεκριμένες συνθήκες πτήσης (ύψη / ταχύτητες).
    Αυτό είναι αποτέλεσμα τεχνικών αποφάσεων σχεδιασμού σε διλήμματα που αντιμετωπίζουμε διαρκώς όλοι οι Μηχανικοί και όχι μόνο. Π.χ. ένας ναυπηγός ή απλώς ένας «προπελάς» ιδιοκτήτης ταχυπλόου (σε αντιδιαστολή με τους «πανάδες» / ιστιοπλόους, που είναι η άλλη φυλή ανθρωπίνων θαλάσσιων όντων), αν επιλέξει έλικα μικρότερου βήματος, θα έχει ξεκινώντας μεγαλύτερη επιτάχυνση στο ταχύπλοό του, μεγαλύτερη ευχέρεια έλξης σκιέρ αλλά μικρότερη τελική ταχύτητα. Αν επιλέξει μεγαλύτερο βήμα, θα έχει τα αντίθετα, και φυσικά μεγαλύτερη τελική.
    Το Μ2000 έχει τον κινητήρα Μ53 της SNECMA, που είναι απλούστερος από τους F100 (Pratt & Whitney) / F110 (General Electric) του F-16, δηλαδή παρότι και αυτός τουρμποφάν, τείνει περισσότερο προς τουρμποτζέτ (λιγότερες βαθμίδες στους συμπιεστές χαμηλής και υψηλής πίεσης και μικρότερος λόγος παράκαμψης, δηλ. είναι περισσότερος ο αέρας από τον συμπιεστή χαμηλής που καταλήγει στο θάλαμο καύσης).
    Είναι σαν προπέλα ταχυπλόου με μεγαλύτερο βήμα.
    Το Δίλιτρο λοιπόν είναι καθαρό αναχαιτιστικό, με μεγαλύτερο λόγο ώσης / βάρος σε υψηλές ταχύτητες και άρα έχει ένα πρώτο πλεονέκτημα στην αρχή της εναέριας μάχης, που το χάνει όσο πέφτουν οι κινητικές ενέργειες με ελιγμούς και μαγκιές, που παρατείνουν μια εμπλοκή, αντί το ξεκαθάρισμα με κατάρριψη από την αρχή.

  2. Στη διαφοροποίηση του λόγου ώσης / βάρος παίζει αντίστοιχο ρόλο και ο σχεδιασμός της εισαγωγής αέρα του μαχητικού. Το F-16 έχει απλή εισαγωγή, σταθερής διατομής, σαν στόμα καρχαρία κάτω από το πιλοτήριο. Απλούστερη και ελαφρύτερη.

Το Δίλιτρο έχει τις τυπικές εισαγωγές πολλών μαχητικών της Dassault: ημικυκλικές, στα πλευρά της ατράκτου, με ολισθαίνοντες κώνους στο εσωτερικό τους, που μπορούν να μειώνουν τη διατομή των εισαγωγών, κινούμενοι προς τα εμπρός, στις υψηλές ταχύτητες, συμβάλλοντας έτσι στη μείωση της οπισθέλκουσας και στην καλύτερη τροφοδοσία του κινητήρα με αέρα (μικρότερη διατομή εισαγωγής + μεγαλύτερη ταχύτητα εισερχόμενου αέρα = σταθερότερη παροχή αέρα τροφοδοσίας του κινητήρα).
Αυτό είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό προς την κατεύθυνση της προπέλας ταχυπλόου με μεγάλο βήμα. Έτσι το Δίλιτρο πιάνει τουλάχιστον 0.2 Mach παραπάνω από το F-16 σε μεγάλα ύψη (2.2 έναντι 2.0). Σε χαμηλές ταχύτητες και ύψη όλα αυτά περιττεύουν. Το τακτικό πλεονέκτημα λοιπόν των Μοιρών της Τανάγρας (και των readiness της Σκύρου) βρίσκεται και πάλι στην αρχή της εμπλοκής.

  1. Η επόμενη σημαντική παράμετρος είναι ο πτερυγικός φόρτος, δηλαδή το βάρος ανά μονάδα εμβαδού της πτερυγικής επιφάνειας.
    Όσο μικρότερος, τόσο μεγαλύτερη η δυνατότητα εκτέλεσης ελιγμών.
    Γι’ αυτό μια πέτρα, χωρίς φτερά, έχει μηδενική δυνατότητα ελιγμών και θέλει πολύ καλό σημάδι, για να ξαπλώσεις τον τσαμπουκαλή οθωμανό.
    Το δελταπτέρυγο Δίλιτρο έχει μεγάλη πτερυγική επιφάνεια, διότι η πτέρυγα σχήματος Δ έχει μεγάλη οπισθόκλιση στο χείλος προσβολής και επομένως ο σχεδιαστής μπορούσε να την κάνει μεγαλύτερη, χωρίς να αυξήσει υπερβολικά την οπισθέλκουσα.
    Άμεση πρώτη συνέπεια του μεγέθους της πτέρυγας είναι ο μεγάλος «στιγμιαίος ρυθμός στροφής» (instantaneous turn rate). Αυτό σημαίνει ότι το Δίλιτρο είναι «νευρικό» στην κίνηση του ρύγχους του και πλεονεκτεί στον γρήγορο προσανατολισμό των όπλων του.
    Από την άλλη, η πτέρυγα δέλτα δεν εξασφαλίζει μεγάλο «διατηρούμενο ρυθμό στροφής» (sustained turn rate), ακριβώς για τον ίδιο λόγο που τα δελταπτέρυγα αεροσκάφη χρειάζεται να διατηρούν πολύ ψηλά το ρύγχος τους κατά την προσγείωση (γι’ αυτό και το Concord είχε σπαστό ρύγχος, ώστε οι χειριστές να μη βλέπουν τα σύννεφα, αντί για τον διάδρομο στην προσγείωση). Είπαμε, τζάμπα γεύμα δεν υπάρχει. Κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις και πρέπει να αποφασίζεις, όταν σχεδιάζεις μαχητικά
    Υπάρχουν επομένως άλλοι δύο λόγοι (διατηρούμενος και στιγμιαίος ρυθμός στροφής) που κάνουν το Δίλιτρο να έχει αυξημένες πιθανότητες να κερδίσει στην εναέρια μάχη, πριν πέσουν, λόγω ελιγμών, οι κινητικές ενέργειες των εμπλεκομένων, οπότε αρχίζει να μειονεκτεί αεροδυναμικά, επιπλέον της μείωσης του λόγου ισχύος / βάρος.

  2. Υπάρχει ακόμη μια μικρή αεροδυναμική «λεπτομέρεια» για το Δίλιτρο, αυτή που κόστισε τη ζωή στον Αλέξη Μπρίτακ. Η μεγάλη πτερυγική επιφάνεια αλλά και το μεγάλο πάχος της στη ρίζα, σημαίνει ότι μπορεί να κάνει πολύ αποτελεσματικά τον ελιγμό overshoot. Όταν δηλαδή ο αντίπαλος «σου έχει πάρει την ουρά» (όπως ο Μιραζάς στο βίντεο) και όπου να ’ναι τελειώνεις, μπορείς να τραβήξεις απότομα το στικ, οδηγώντας το α/φος σε απώλεια στήριξης.
    Το απότομο φρενάρισμα (λόγω μεγάλης πτερυγικής επιφάνειας) δεν θα σου καταπονήσει τη δομή (λόγω μεγάλου πάχους στη ρίζα) και θα οδηγήσει τον αντίπαλο να βρεθεί μπροστά σου. Ή ταν ή επί τας λοιπόν. Ή προφθαίνεις και του ρίχνεις, την ώρα που το ρύγχος σου πέφτει, ή σου ξεφεύγει και γυρίζει πίσω με την άνεσή του να σε τελειώσει, αφού εσύ έχεις χάσει πια όλη σου την κινητική ενέργεια. Αυτό έκανε ο Μπράτζιος στον Μπρίτακ. Το ουραίο του Δίλιτρου χτύπησε στο πιλοτήριο του F-16, ο Μπρίτακ σκοτώθηκε επιτόπου και ο Μπράτσιος εκτινάχθηκε και γλίτωσε. Δεν ήθελε να τον σκοτώσει! Ο Μπρίτακ ήταν που παρασύρθηκε και του κρατούσε το «πιτό χωμένο στη σούφρα» (τη μύτη στο ρύγχος του F-16, με την τρυπούλα που μετρά την σχετική ταχύτητα του αέρα στο ακροφύσιο μεταβλητής διατομής του Μιράζ). Κανονικά, λοκάρεις τον αντίπαλο και ή τον καταρρίπτεις ή τον καταγράφεις στο φωτοπολυβόλο (αυτό που τράβηξε το βιντεάκι που είδαν όλοι) και τραβιέσαι στην άκρη, για να μην την πατήσεις. Αν τον πας γ@μιώντας, μπορεί να σου την κάτσει, για να γλιτώσει ή για να κερδίσει θεωρητικά στην άσκηση.
    Η επιπλέον λεπτομέρεια στη λεπτομέρεια είναι ότι το Δίλιτρο μπορεί να εφαρμόζει ελεύθερα αυτήν την επιλογή, διότι ΔΕΝ πέφτει σε οριζόντια περιδίνηση (flat spin), αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο, μετά την απώλεια στήριξης (στολάρισμα). Μαχητικά που το παθαίνουν αυτό, πέφτουν προς τα κάτω όπως τα φύλλα ενός δένδρου και, αν δεν έχουν επαρκές ύψος για να ανοίξουν το αλεξίπτωτο ουράς και να σταματήσουν αυτήν την κατάσταση, συντρίβονται πανηγυρικά στο έδαφος.

  3. Ένα τελευταίο θέμα αεροδυναμικής είναι ότι η μεγάλη πτέρυγα εξασφαλίζει στο Δίλιτρο μεγάλο βαθμό αναρρίχησης, όπως αρμόζει σε ένα καθαρόαιμο αναχαιτιστικό, ώστε να μπορεί γρήγορα να βρεθεί πάνω από τα εισερχόμενα βομβαρδιστικά, τα οποία καλείται να αναχαιτίσει. Έτσι, ίσως το F-16, λόγω περίσσειας ισχύος, να μπορεί να κάνει θεαματικές κατακόρυφες «βίδες» αμέσως μετά την απογείωση, και να ξεκολλάει εύκολα από το διάδρομο χωρίς τη χρήση μετακαυστήρα, ακόμη και βαρυφορτωμένο, αλλά τελικά στο ύψος οροφής το Δίλιτρο θα βρεθεί ταχύτερα και ας έχει πιο αδύναμο κινητήρα. Αυτή η δυνατότητα εννοείται ότι είναι ιδιαίτερα χρήσιμη και στην εναέρια μάχη.

  4. Τέλος υπάρχει το θέμα των αισθητήρων και των όπλων. To ραντάρ APG-68(V9) των F-16 Block50/52+ παραμένει καλύτερο από το Thomson-CSF RDY των Mirage 2000-5. Κανένα από τα δύο μαχητικά δεν διαθέτει ενσωματωμένο forward-looking infrared (FLIR) system (αν και δέχονται τέτοιον εξοπλισμό εξωτερικά, όπως τα LANTIRN & Damocles αντίστοιχα, που χρησιμοποιούνται όμως για στόχους εδάφους) αλλά το Δίλιτρο μπορεί να κάνει μια μικρή π@υστίτσα. Μπορεί να διατηρεί ενεργές τις κεφαλές των Magic AA missiles (υποθέτω ότι το ίδιο ισχύει και για τις κεφαλές των Mica, στην έκδοση IR), για να λειτουργούν ως IR seeker sensors. Μόλις εντοπίσουν στόχο, τον εγκλωβίζουν και ο χειριστής μπορεί να ρίξει άμεσα, χωρίς ο «κακός» να έχει πάρει μυρωδιά.
    Αντίθετα το F-16, εντοπίζει τον στόχο με το ραντάρ, περνάει τα στοιχεία του στους AIM-9X Sidewinder, οι κεφαλές ψύχονται, ενεργοποιούνται, ερευνούν, εγκλωβίζουν και ειδοποιούν για εντολή εκτόξευσης.
    Επομένως για αναχαίτιση FOX 2 το Δίλιτρο υπερτερεί, από την άποψη αυτή.

  5. Το ίδιο ισχύει και για τους πυραύλους αναχαίτισης για FOX 3 (BVR / Beyond Visual Range), δηλ. για αναχαίτηση FOX 3.
    Οι παλιότεροι (AIM-7 Sparrow & Matra Super 530) ήταν beam riders (απαιτούσαν ο στόχος να φωτίζεται διαρκώς από το ραντάρ μετά την εκτόξευση, διότι οι πύραυλοι ακολουθούσαν την επιστρεφόμενη ακτινοβολία, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει με κατάρριψη και το μαχητικό που εκτόξευσε πρώτο).
    Oι νεότεροι (AIM-120 AMRAAM & MBDA MICA) είναι fire and forget (κατευθύνονται αδρανειακά μέχρι ένα σημείο και μετά ενεργοποιούν δικό τους ραντάρ στην κεφαλή για τελικό εγκλωβισμό, ώστε να πλήξουν τον στόχο).
    Και στις δύο περιπτώσεις το ραντάρ του μαχητικού για την εκτόξευση πρέπει να μεταπέσει από λειτουργία έρευνας (scanning mode) σε λειτουργία ιχνηλάτησης (tracking mode), ακόμη και για εκείνα τα συστήματα που έχουν τη δυνατότητα track while scan. Αυτό σημαίνει ότι η όξυνση δέσμης του ραντάρ δίνει τη δυνατότητα στο πιλοτήριο του αντιπάλου να ανάψουν προειδοποιητικά λαμπάκια από το σύστημα RWR (Radar Warning Receiver). Στη γλώσσα των χειριστών «του γίνεται το κόκπιτ χριστουγεννιάτικο δένδρο».
    Στο Δίλιτρο έχει βρεθεί τρόπος αυτό να αποφεύγεται.
    Υπάρχουν πολλές αναφορές από ασκήσεις του ΝΑΤΟ ότι σχηματισμοί μαχητικών που «προσβαλλόταν» από Μ2000, αναγκαζόταν να κάνουν formation break μόλις εντόπιζαν τα Μ2000 σε θέση βολής, χωρίς να υπάρξουν ενδείξεις εγκλωβισμού τους, για να αποφύγουν τα χειρότερα.
    Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι τα γαλλικά είναι τα μόνα δυτικά μαχητικά, που μπορούν να εκτοξεύουν βλήματα αέρος-αέρος σε FOX 3 (BVR), με κεφαλή IR. Αυτό, διότι ο MBDA MICA βγαίνει σε δύο εκδόσεις, μία με κεφαλή radar homing και μία με IR homing. Τα Μ2000 τους εκτοξεύουν πάντα κατά ζεύγη, ώστε να μειώσουν τις πιθανότητες απώλειας εγκλωβισμού του στόχου κατά την τελική φάση της πλεύσης τους, λόγω της χρήσης αντιμέτρων (φωτοβολίδες, αερόφυλλα-chaff) από το μαχητικό-στόχο.

  6. Τέλος, για μάχη FOX 1, όπως τελικά καταλήγουν οι μαγκιές στο Αιγαίο, υπάρχει μεγάλη διαφορά στα πυροβόλα των δύο τύπων. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι υπέρ του F-16.
    To F-16 φέρει το M-61A1 με διαμέτρημα 20mm, αναχορηγία 500 βλημάτων (εξάκανο τύπου Gatling), με την «τρελή» ταχυβολία των 6.000 βλημάτων ανά λεπτό. Εξαντλεί δηλαδή το απόθεμά του στα 5 δεύτερα αλλά δημιουργεί ένα νέφος βλημάτων, που κάνουν τον στόχο κόσκινο στα γρήγορα.
    Το Μ2000 φέρει δύο μονόκανα πυροβόλα DEFA 550 των 30mm (με τρεις θαλάμες το καθένα), με ταχυβολία 1800 βλήματα ανά λεπτό. Μεγαλύτερη καταστροφικότητα, λόγω μεγαλύτερου διαμετρήματος, μικρότερος όμως αριθμός βλημάτων προς τον στόχο, άρα μεγαλύτερες απαιτήσεις στη στόχευση.

  7. Ίσως έχει ενδιαφέρον να πω συμπληρωματικά (δεν αφορά την εναέρια μάχη αλλά την προσβολή στόχων εδάφους / θαλάσσης) ότι τα μη αναβαθμισμένα Mirage 2000 EGM της 332 ΜΠΚ (Μοίρας Παντός Καιρού) της 114ΠΜ στην Τανάγρα, μπορούν να ρημάξουν τα πλοία της Γαλάζιας Πατρίδας με πυραύλους Exocet. Υπό τον όρο βέβαια ότι θα αρχίσουν να πετούν και πάλι και ότι θα δοκιμασθούν για να πάρουν παράταση ζωής οι πύραυλοι που έχουν λήξει ΟΛΟΙ τους.
    Τα δε αναβαθμισμένα Mirage 2000-5ΜΚ2 της 331 ΜΠΚ φέρουν τα 90 βλήματα SCALP-EG κατηγορίας cruise, με εμβέλεια «επισήμως» 500χλμ (στην πράξη, δεν λέμε πόσο, για να μην παραβιαστούν διεθνείς συνθήκες). Η γόμωση τύπου BROACH μπορεί να διαπεράσει σκυρόδεμα πάνω από 6μ. ή να εισχωρήσει σε βάθος εδάφους μεγαλύτερο των 9 μ. και έχουν ακρίβεια πλήγματος της τάξης των 2μ! Περιττό να πούμε τι θα γίνει το «παλάτι» του Ερντοάν-πασά και οι γέφυρες του Βοσπόρου στα γρήγορα. Και πάλι υπό τον όρο ότι οι Αμερικανοί δεν μας έχουν εμποδίσει στην πλήρη αξιοποίησή τους με κατάλληλους ψηφιακούς χάρτες και εκπαίδευση. Όταν τους αγοράσαμε, οι «μεγάλοι» μας σύμμαχοι είχαν πιάσει το Θεό από τα μαλλιά.
    Εξάλλου η 331ΜΠΚ έχει ήδη «κακό» παρελθόν, με την κατάρριψη ενός τούρκικου F-16 το 1996. Το βράδυ εκείνης της ημέρας ξέρω, από τον Μοίραρχό της 331, ότι με αμερικανική εντολή, οι σμηνίτες έτριβαν όλη τη νύχτα το κάτω μέρος της επιφάνειας της πτέρυγας του Δίλιτρου του Θάνου Γρίβα, για να φύγει η καπνιά από την εκτόξευση του πυραύλου.
    Βλ. https://www.protothema.gr/…/h-istoria-tou-ellina-pilotou-p…/

Και το γρήγορο συμπέρασμα, για να τελειώνουμε. Προσωπικά θα έστελνα για αναχαίτιση, την «κακιά την ώρα», μεικτά σμήνη μαχητικών (COMAO / Composite Air Operation), με αλληλλοσύνδεση με Link 16, ώστε να εντοπίζουν τους στόχους τα F-16, να κάνουν τις πρώτες καταρρίψεις τα Μ2000, που πλεονεκτούν στην αρχή, και να συνεχίζουν τα F-16, ώστε να τελειώνουν οι μαγκιές στο Αιγαίο και πάνω από τα ελληνικά νησιά.

Προϋπόθεση βέβαια είναι να μην είναι η πλειοψηφία των μαχητικών μας στο έδαφος, λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Με την τωρινή (και την επερχόμενη) οικονομική κατάσταση αλλά και με το μηδαμινό μέγεθος του αμυντικού προϋπολογισμού για το 2020, προβλέπω ότι οι μαγκιές θα συνεχιστούν, διότι οι φίλοι και σύμμαχοί μας από απέναντι φυσικά και ξέρουν τα πάντα για εμάς, όπως κι εμείς γι’ αυτούς.

4 Σχόλια

  1. Konstantinos Zikidis

    “To ραντάρ APG-68(V9) των F-16 Block50/52+ παραμένει καλύτερο από το Thomson-CSF RDY των Mirage 2000-5”. Πόθεν προκύπτει αυτό; Το RDY-2 είναι κορυφαίο στην κατηγορία του. Από προσωπική μαρτυρία, καθώς ήμουν μέλος της επιτροπής πτητικών ελέγχων (In Flight Evaluation Programme Group) του Μ2000-5, όταν κάναμε τις δοκιμές το 2004 στο ΚΕΑΤ, το ραντάρ του -5 μας εξέπληξε ευχάριστα, υπερβαίνοντας συχνά τις προδιαγραφές του. Αποκάλυπτε στόχους από πολύ μεγάλες αποστάσεις και γενικά είχε πολύ καλή συμπεριφορά. Σημειώνω ότι το RDY-2 είναι υδρόψυκτο, και όχι αερόψυκτο όπως το APG-68(V)9 του F-16, πράγμα το οποίο του επιτρέπει να εκπέμπει με μεγάλη ισχύ. Η ψύξη του ραντάρ είναι ιδιαίτερα σημαντική, όπως αποδείξαμε σε πρόσφατη εργασία μας: https://www.researchgate.net/publication/340234734_AESA_radar_and_IRST_against_low_observable_threats
    Όσον αφορά τη λειτουργία εξαπόλυσης όπλου, όντως το ραντάρ του -5 δεν είναι ανάγκη να πάει σε λειτουργία STT (Single Target Track) αλλά παραμένει σε Track While Scan, για την ακρίβεια σε Track While Scan Auto, όπου το ραντάρ αναλαμβάνει και ρυθμίζει όλες τις παραμέτρους του, ώστε να διατηρεί τους 4 κύριους στόχους και κυρίως τον “First to Kill Target” εντός των βέλτιστων παραμέτρων, επιτρέποντας την βολή 4 MICA σε 4 διαφορετικά track. Το αντίστοιχο mode λειτουργίας του F-16 είναι το SAM (Situational Awareness Mode), το οποίο όμως δεν είναι “καθαρό” Track While Scan, καθώς η κεραία, καθώς σαρώνει, παραμένει για κλάσμα δευτερολέπτου πάνω στους 4 κύριους στόχους. Το γεγονός ότι ο αντίπαλος δεν μπορεί να αναγνωρίσει ότι το -5 είναι έτοιμο να εξαπολύσει όπλο, καθώς “ακούει” με το σύστημα αυτοπροστασίας του διαρκώς λειτουργία Track While Scan (Manual και Auto), εκτιμώ ότι είναι κορυφαίο προσόν του -5. Σε συνδυασμό με τη δυνατότητα εξαπόλυσης 4 πυραύλων και κυρίως η δυνατότητα μικτού φορτίου MICA EM και MICA IR, καθιστούν το -5 ένα μοναδικό οπλικό σύστημα.
    Επίσης, επιβεβαιώνεται η δυνατότητα χρήσης του MICA IR ως ανεξάρτητου αισθητήρα, επονομαζόμενου άλλωστε “το IRST των φτωχών” 😉 Φήμαι λένε ότι, υπό συνθήκες, βλέπει από πολύ μακριά…
    Τέλος, ο αρθρογράφος ξέχασε να μας μιλήσει για το σύστημα αυτοπροστασίας, όπου το ICMS Mk3 είναι γνωστό ότι είναι ιδιαίτερα ικανό.
    Βέβαια, όπως παρατήρησε μία άλλη ιστοσελίδα, το M2000-5 το έχουμε απαξιώσει μόνοι μας: https://www.defence-point.gr/news/mirage-2000-5mk-2-to-machitiko-poy-monoi-mas-apaxiosame-kraygi-agonias

    Απάντηση
    • Nom de guerre inconnu

      Αναρωτήθηκα το ίδιο για το ραντάρ και επειδή θυμάμαι να διάβασα σε άλλο άρθρο ότι το APG-68 δεν προσφέρει την δυνατότητα μαζικής εξαπόλυσης όπλων σε διαφορετικούς στόχους.

      Πως γίνεται να θεωρείται ένα ραντάρ γενικά ανώτερο όταν υστερεί σε αυτό το σημείο;

      Απο μια εκτενής παρουσίαση του Μ2000 EG θυμάμαι επίσης ότι οι αμερικάνοι είχαν μείνει εντυπωσιασμένοι απο τις δυνατότητες του ICMS mk1 όταν πρωτοεμφανίστηκε σε νατοϊκή άσκηση, και σκέφτηκα αν τους εντυπωσίασε το πρώτο σύστημα στο πλέον προηγμένο mk2 του M2000-5 θα έπρεπε λογικά να τρομάζουν ακόμα και στην σκέψη ότι θα χρειαζόταν να το αντιμετωπίσουν…

      Http:https://m.youtube.com/watch?v=GkkKpiM8jFI

      Απάντηση
      • Konstantinos Zikidis

        Θεωρητικά, και το APG-68(V)9 μπορεί να καθοδηγήσει 4 πυραύλους σε 4 στόχους. Πρακτικά, δεν είμαι σίγουρος. Και οι δικοί μας, καθώς και οι απέναντι, έχουμε το ραντάρ αυτό, οπότε γνωρίζουμε τις δυνατότητές του. Για το RDY-2 είμαι πιο σίγουρος, γιατί το έχω δει στις δοκιμές.
        Γενικά, εκτιμώ ότι το RDY-2 είναι καλύτερο σε air-to-air και το APG-68(V)9 σε air-to-ground, καθώς διαθέτει λειτουργία SAR.
        Το ICMS Mk3 πάντως, παρότι είχε προβλήματα κατά τις δοκιμές του 2004 (κυρίως όσον αφορά επεξεργασία – απεικόνιση), τα οποία αποκαταστάθηκαν στη συνέχεια, ο παρεμβολέας του “κένταγε”…

  2. Spirit

    Εγώ λέω προσέχουμε τι αναμεταδίδουμε, γιατί δυστυχώς η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας.

    Γιατί αυτό που παραθέσατε μπάζει από παντού και βρίθει ανακριβειών…

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: