Γράφει ο Ευστάθιος Παλαιολόγος

Αυτό θα είναι ένα κείμενο που θα περιέχει εικασίες και προβλέψεις, αλλά κυρίως θα θέτει ερωτήματα. Οι προβλέψεις και οι εικασίες είναι κάτι που αποφεύγω να κάνω, συνήθως, αλλά εδώ αναγκάζομαι διότι τα δεδομένα που υπάρχουν σε δημόσια διάθεση είναι περιορισμένα. Όμως, πιστεύω αξίζει να ασχοληθούμε με το θέμα καθώς πιθανή επιτυχής ολοκλήρωση του θα συνεπάγεται είτε αλλαγές στο δόγμα χρήσης των τυφεκιοφόρων είτε μια παταγώδη αποτυχία αντίληψης του πραγματικού ρόλου του τυφεκιοφόρου από την ανώτερη στρατιωτική ιεραρχία. Επίσης είναι δεδομένο ότι τυχόν επιτυχής ολοκλήρωση του θα δημιουργήσει τάσεις αντιγραφής καθώς, κάτι που γίνεται ήδη, μια συζήτηση σε όλα τα φόρα, σε σχέση με την αποτελεσματικότητα του φορητού οπλισμού και τους ρόλους του.

Οι προσπάθειες ανάπτυξης «Συστημάτων Ελέγχου Πυρός Φορητού Οπλισμού» δεν είναι κάτι καινούριο. Καθοριστικός παράγοντας πάντα παραμένει ο άνθρωπος χειριστής.

Αφορμή για το παρόν είναι οι τελευταίες εξελίξεις. Τα δεδομένα την ώρα που γράφεται το κείμενο είναι ότι έχουν δοθεί συμβόλαια ανάπτυξης πρωτοτύπων όπλων και πυρομαχικών σε 3 κοινοπραξίες οι οποίες έχουν ήδη κάνει δημόσιες παρουσιάσεις του τι θα υποβάλουν για δοκιμές. Όμως δεν έχουν δοθεί σαφής λεπτομέρειες ως προς τα ακριβή αριθμητικά δεδομένα ή τους τρόπους λειτουργίας. Θα αναφέρω έκαστη υποψηφιότητα πιο αναλυτικά στην συνέχεια.

Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στα γεγονότα που οδήγησαν εδώ καλό είναι να θυμηθούμε ότι αυτή δεν είναι η πρώτη προσπάθεια αντικατάστασης της οικογένειας Μ-16/Μ-4. Προγράμματα όπως το ACR, XM-8, OICW, ICSR, NGSAR (αν και αυτό αφορούσε το M-249) κλπ είχαν όλα την ίδια κατάληξη. Απέτυχαν να εκπληρώσουν τους υπερβολικά αισιόδοξους ή απαιτητικούς στόχους που είχαν τεθεί εξ αρχής. Ή, αν προτιμάτε, απέτυχαν να δικαιολογήσουν το κόστος για τα πολύ περιορισμένα οφέλη που προσέφεραν.

Το πρόγραμμα NGSW

Αν θα έπρεπε να δώσουμε την πατρότητα του προγράμματος σε κάποιον αυτός θα πρέπει να είναι ο Στρατηγός Mark Milley. Και κάπως έτσι εξηγείται το δεύτερο μέρος του ερωτήματος του τίτλου. Η επιμονή του στην υιοθέτηση τυφεκίου 7,62Χ51, στα πλαίσια του προγράμματος ICSR (Interim Combat Service Rifle) με την δικαιολογία ότι ο υφιστάμενος συνδυασμός τυφεκίου/πυρομαχικού Μ-4/Μ-855Α1 δεν είναι σε θέση να κατανικήσει θωρακίσεις Level IV σε ικανοποιητικές αποστάσεις. Και με την διάδοση φτηνών θωρακίσεων θεωρούσε ότι ο φορητός οπλισμός των Ομάδων ΠΖ θα πρέπει να είναι σε θέση να πετυχαίνει διάτρηση τέτοιων θωρακίσεων σε μεγάλες αποστάσεις. Μάλιστα, ως παράδειγμα έφερνε τυχόν μελλοντικό πόλεμο με ισοδύναμους ή σχεδόν ισοδύναμους αντιπάλους. Το παράδοξο αυτού θα το εξηγήσω πιο κάτω.

Η επιμονή αυτή του Στρατηγού συνάντησε πολλές αντιδράσεις ενώ ήταν μια επιδίωξη που δεν συμμερίστηκε η SOCOM ούτε οι Πεζοναύτες. Και όταν διεφάνη ότι ούτε οι λύσεις 7,62Χ51 μπορούσαν να νικήσουν θωρακίσεις Level IV στις αποστάσεις που ήθελε ο Στρατηγός τότε το πρόγραμμα μπήκε στον πάγο. Που στην πράξη σήμαινε ακύρωση (Το πρόγραμμα ICSR ακυρώθηκε οριστικά τον Νοέμβριο του 2017…). Και κάπου εδώ εμφανίζεται το NGSW, που ουσιαστικά ήρθε να παντρέψει το ICSR με το NGSAR (δόθηκαν συμβόλαια για πρωτότυπα τον Ιούνιο του 2018 σε 6 εταιρείες). Με την επιδίωξη της διάτρησης θωρακίσεων Level IV σε μεγάλες αποστάσεις να παραμένει ως κύρια δικαιολόγηση της ανάγκης. Και επ’ αυτού σχολιασμός θα γίνει πιο κάτω.
Φτάνοντας στο σήμερα, τον Αύγουστο του 2019 ανακοινώθηκαν 3 εταιρείες (κοινοπραξίες εταιρειών) που προχωρούν στην φάση παράδοσης πρωτοτύπων όπλων και πυρομαχικών ώστε να γίνουν σχετικές δοκιμές. Αυτές ήταν (επικεφαλής των κοινοπραξιών) η General Dynamics, η Textron και η Sig Sauer. Τα συμβόλαια αφορούν την παράδοση 53 τυφεκίων (NGSW-R) και 43 αυτόματων τυφεκίων (NGSW-AR) καθώς και 850,000 φυσιγγίων για δοκιμές που εκτιμάται ότι θα διαρκέσουν 27 μήνες. Αυτά έναντι εκφρασμένων αναγκών για 250,000 όπλα και 150,000,000 φυσίγγια. Όμως, ο αρχικός στόχος αφορά 17,972 (άγνωστης αναλογίας) και ο τελικός 85,986 όπλα στην παρούσα φάση. Τονίζεται σαφώς ότι το πρόγραμμα μπορεί να επιλέξει την προμήθεια μόνο των τυφεκίων, μόνο των πολυβόλων ή τυφεκίου μιας εταιρείας και πολυβόλου άλλης, γεγονός που θα δημιουργήσει περεταίρω θέματα εξέλιξης μιας και καμιάς εταιρείας δεν είναι συμβατά τα πυρομαχικά με άλλης.

Τα Cased Telescopic πυρομαχικά που ανέπτυξε η ARES για λογαριασμό της Textron και το πρόγραμμα LSAT.

Το πυρομαχικό

Όλα τα υποβληθέντα προς δοκιμή όπλα θα χρησιμοποιούν την βολίδα των 6,8χιλ, 125-130 grains (εκτιμάται), η οποία αναπτύχθηκε από τον ίδιο τον Αμερικανικό Στρατό στα πλαίσια του προγράμματος NGSAR (που αφορούσε την αντικατάσταση των M-249 SAW) και γενικώς ακολουθεί την σχεδίαση των βολίδων EPR (Enhanced Performance Round) όπως τα Μ-855Α1 και Μ-80Α1. Δεν πρέπει να συγχέεται με το φυσίγγιο 6,8 SPC που παρουσιάστηκε πριν μερικά χρόνια ως ένα «αμερικάνικο» 7,62Χ39. To επιχειρησιακό πυρομαχικό θα θεωρείται το ΧΜ1186 που ουσιαστικά είναι διατρητικό (ΑΡ). Θα υπάρχει και «Κοινής Βολίδας» πυρομαχικό. Η βολίδα είναι σχεδιασμένη με τέτοιο βαλλιστικό συντελεστή ώστε βαλλόμενη με ταχύτητες 3000π/δ να μπορεί να πετύχει διάτρηση θωρακίσεων Level IV στα 600μ (τέτοιες απαιτήσεις φέρνουν το φυσίγγιο πολύ κοντά σε ενέργεια με το 0,300¨ Winchester Magnum!!). Αυτό μένει να αποδειχτεί φυσικά. Αυτή η απαίτηση δεν έχει διατυπωθεί επίσημα αλλά είναι το «κοινό αίσθημα» που εξάγεται από τις προδιαγραφές και τις δηλώσεις των υπευθύνων (τα δεδομένα απόδοσης διατηρούνται απόρρητα). Τέτοιες επιδόσεις συνεπάγονται προκλήσεις που η κάθε εταιρεία επέλεξε διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίσει.

To δυνητικό πρότυπο για το πρόγραμμα NGSW και ενδεικτική τομή του φυσιγγίου.

Οι απαιτήσεις

Διαβάζοντας τις απαιτήσεις των προδιαγραφών παρατηρούμε ότι αυτές είναι πολύ γενικές στα σημεία που αφορούν βάρη και διαμορφώσεις. Και αυτό σκόπιμα ώστε οι εταιρείες να μπορέσουν ελεύθερα να κατεβούν με προτάσεις. Κάποια σημεία όμως που ενδιαφέρουν είναι η απαίτηση για τις μπαταρίες του συστήματος (και εδώ δίνεται ελευθερία διαμορφώσεων) όπου διευκρινίζονται σημεία όπως τι αφορά το βάρος του όπλου σε σχέση με τις μπαταρίες και ότι οι μπαταρίες πρέπει να είναι κοινές και στις δύο διαμορφώσεις και να μπορούν να φορτιστούν στους τυπικούς φορτιστές του Στρατού. Άλλο σημείο είναι η απαίτηση ο οπλισμός να είναι ανθεκτικός σε…. «κυβερνο-επιθέσεις». Μάλλον η πρώτη φορά που τέτοιος όρος περιλαμβάνεται σε προδιαγραφές φορητού οπλισμού.

Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι και για τα δύο όπλα απαιτείται η δυνατότητα μεταφοράς «τουλάχιστον» 210 φυσιγγίων. Αυτό σημαίνει ότι οι γεμιστήρες ή οι ταινίες που θα προσφερθούν πρέπει να είναι τόσες ώστε να καλύπτεται ο αριθμός 210. Το 210 φαντάζει κάπως λίγο για το NGSW-AR, το αυτόματο τυφέκιο δηλαδή. Πιθανότατα μετά τις δοκιμές να αλλάξει.

Το Σύστημα Ελέγχου Πυρός

Σε ξεχωριστή διαδικασία τρέχει και το πρόγραμμα Squad Fire Control (S-FC) που αφορά τα μέσα σκόπευσης του NGSW. Διευκρινίζεται ότι ο νικητής του διαγωνισμού αυτού θα παραδώσει τα σκοπευτικά στον Αμερικάνικο Στρατό και αυτός με την σειρά του στους κατασκευαστές των όπλων. Υποχρέωση των κατασκευαστών οπλισμού είναι η πρόβλεψη «έξυπνης ράγας» και πηγής ενέργειας. Στις προδιαγραφές αναφέρεται ότι το σύστημα πρέπει να περιλαμβάνει οπτικό (Direct View Optics) καθώς και βαλλιστικό υπολογιστή, αποστασιόμετρο και περιβαλλοντικούς αισθητήρες. Επίσης πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα να προβάλλονται πληροφορίες στο οπτικό πεδίο του χειριστή και να συνεργάζεται με άλλα μέρη του εξοπλισμού όπως τις ΔΝΟ.

Η πρόταση της General Dynamics

H GD παρουσίασε ένα σχέδιο τυφεκίου και αυτόματου τυφεκίου σε διαμόρφωση Bullpub. Και τα δύο χρησιμοποιούν κοινό γεμιστήρα 20 φυσιγγίων. Η εταιρεία έχει δώσει λίγες λεπτομέρειες. Κυρίως ότι το τυφέκιο διαθέτει κάννη 20 ιντσών και το αυτόματο τυφέκιο 22 ιντσών (και αναδιπλούμενο δίποδα). Και αντίστοιχα βάρος «λιγότερο των 10 λιβρών» και «λιγότερο των 11 λιβρών». Δηλαδή περί τα 4,5 και 4,9 κιλά αντίστοιχα. Σημαντική αύξηση βάρους σε σχέση με το Μ-4 αλλά σημαντική μείωση σε σχέση με το Μ-249. Εδώ όμως πρόκειται ουσιαστικά για «ελαφρύ οπλοπολυβόλο».

Η διαμόρφωση του τυφεκίου της συμμετοχής της General Dynamics (©Battle Order)

Άλλα στοιχεία που δύναται να δούμε ή να συμπεράνουμε από τα βίντεο και τις φωτογραφίες είναι η χρήση του, πολύ χαρακτηριστικού, σιγαστήρα της Delta P Design κατασκευασμένο με 3D Printing, τεχνολογίας Flow-Through που μειώνει τις πιέσεις στο σύστημα καθώς και τα υπό κλίση βοηθητικά αναδιπλούμενα σκοπευτικά. Όπως και οι λοιποί κατασκευαστές φέρει «έξυπνη» (η Intelligent Rail της Τ-Worx) ράγα Picatinny στην θέση «ώρα 12» και στις λοιπές θέσεις M-Lock (το M-Lock αποτελεί πλέον το νέο «στάνταρ» σύστημα προσαρμογής παρελκομένων για την USSOCOM και US Army ΠΛΗΝ διοπτρών όπου διατηρείται η picatinny). Ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ο τρόπος λειτουργίας του. Αν και η εταιρεία δεν δίνει πολλές πληροφορίες στα βίντεο φαίνεται να οπισθοδρομεί και η κάννη κατά την εκπυρσοκρότηση, οπόταν μπορούμε να υποθέσουμε ότι χρησιμοποιεί κάποια μέθοδο «ενισχυμένης οπισθοδρόμισης» ή «μακράς οπισθοδρόμισης». Μένει να διευκρινιστεί.

Η ανάγκη διαλειτουργικότητας και με υφιστάμενα παρελκόμενα οπλισμού παραμένει για το NGSW. Εδώ η πρόταση της GD με μία Specter DR

Τα φυσίγγια ανέπτυξε η True Velocity και φέρουν πολυμερή κάλυκα με χαρακτηριστικό μικρό (έως ανύπαρκτο) λαιμό που ονομάζει Advanced Composite Cartridge Case. Αυτό συνεπάγεται ότι εσωτερικά κάποιο μέρος του κάλυκα αφιερώνεται στο να διατηρεί την ευθυγράμμιση της βολίδας. Η True Velocity ονομάζει το πυρομαχικό 0,277 TVCM, εξ’ ου και το όπλο που η GD ονομάζει RM277. Η πυρίτιδα βρίσκεται συμπιεσμένη εντός του κάλυκα και η εταιρεία ισχυρίζεται αυξημένη συνέπεια στην ποσότητα, και κατ’ επέκταση στις πιέσεις και την αρχική ταχύτητα βολίδας. Επίσης ισχυρίζεται 30-40% μείωση βάρους του πυρομαχικού αλλά δεν διευκρινίζει σε σχέση με τι (πιθανότατα εννοούν σε σχέση με ένα αντίστοιχης ισχύος ολομεταλλικού κάλυκα, κάτι που ισχύει και για τις λοιπές εταιρείες, μάλλον). Ένα πλεονέκτημα των πολυμερών καλύκων είναι ότι είναι κακοί αγωγοί θερμότητας οπόταν μειώνεται η μεταφορά θερμότητας από το πυρομαχικό στην θαλάμη κατά την εκπυρσοκρότηση. Σε αντίθεση με του μεταλλικούς κάλυκες, που όμως μέρος της θερμότητας που αναπτύσσεται την διατηρούν (και την αποβάλλουν κατά την απόρριψη) λειτουργώντας ως heat sink.

Η πρόταση της AAI Textron

Η Textron συνεργάστηκε με την Heckler und Koch και την Olin Winchester. Ουσιαστικά η εταιρεία προσφέρει τα όπλα και πυρομαχικά τα οποία ανέπτυξε στα πλαίσια του προσράμματος LSAT τροποποιημένα ώστε να πληρούν τις προδιαγραφές του προγράμματος NGSW (τα πυρομαχικά είχαν αναπτυχθεί από την ARES που είχε εμπλακεί και στο πρόγραμμα ACR). Η Textron είχε ουσιαστικά έτοιμες λύσεις. Η συνεργασία της με την H&K και την Olin έχει περισσότερο βιομηχανικούς σκοπούς. Βοήθεια στα πλαίσια των απαιτήσεων μαζικής παραγωγής.
Σε αντίθεση με την General Dynamics η Textron προτίμησε την (έτοιμη άλλωστε) λύση του ελαφρού πολυβόλου με ταινία. Και αντίστοιχα του τυφεκίου με γεμιστήρα. Οι λεπτομέρειες και εδώ είναι πολύ λίγες. Δίνει όμως βάρος για το ελαφρύ πολυβόλο «κάτω των 12 λιβρών» (5,4 κιλά) που είναι εντυπωσιακό για τέτοιας κατηγορίας όπλο και πυρομαχικό, και για το τυφέκιο «κάτω των 9 λιβρών» (4 κιλά). Και τα δύο όπλα χρησιμοποιούν σιγαστήρα της Lewis Machine & Tools τεχνολογίας «εικονικών πτερυγίων» (virtual baffle).

Και τα δύο όπλα χρησιμοποιούν τα αναπτυγμένα (για το πρόγραμμα LSAT) από την Textron (μέσω της ARES) τηλεσκοπικά (cased telescopic) πυρομαχικά με την νέα βολίδα. Η εταιρεία θεωρεί ότι η τεχνολογία CT για πυρομαχικά φορητού οπλισμού έχει ωριμάσει επαρκώς και ότι έχουν ξεπεραστεί τα όποια προβλήματα του παρελθόντος (π.χ. ευθυγράμμισης της βολίδας, πρόωρης φθοράς του λαιμού της κάννης κλπ). Ουσιαστικά η τεχνολογία CT βυθίζει την βολίδα τελείως εντός του κάλυκα και, θεωρητικά, προσφέρει καλύτερη σχέση όγκου προς απόδοση. H Textron υπόσχεται σημαντικές μειώσεις στο βάρος των πυρομαχικών, έως και 40%, αλλά και πάλιν δεν αναφέρεται σε σχέση με τι.

Η τελευταία διαμόρφωση του τυφεκίου της Textron. Αποκαλούμενη και ως διαμόρφωση Η&Κ.

Το πολύ ενδιαφέρον με την πρόταση της Textron είναι ο περίπλοκος τρόπος λειτουργίας, ή καλύτερα τροφοδοσίας. Τα όπλα διαθέτουν «ανυψούμενη» θαλάμη, η οποία είναι διακριτό, και κινούμενο, μέρος από την κάννη. Αυτό διότι οι κάλυκες των Cased Telescopic πυρομαχικών έχουν μηδενική στένωση οπόταν δύναται να εφαρμοστούν τεχνικές push-through στην εξαγωγή και απόρριψη κάλυκα. Έτσι έχουμε εξαγωγή κάλυκα ουσιαστικά με το επόμενο φυσίγγιο να τον σπρώχνει εκτός θαλάμης κατά την εισαγωγή του. Και η απόρριψη γίνεται από σημείο πιο εμπρός από την θαλάμη. Τα οφέλη αυτής της φαινομενικής πολυπλοκότητας δεν είναι άμεσα ορατά, αν και η απουσία συμβατικής διαδικασίας ανοίγματος κλείστρου επιτρέπει υψηλότερες πιέσεις λειτουργίας καθώς η προέκταση κάννης (trunnion) μπορεί, και είναι σταθερά κλειστή.

Εδώ, το τυφέκιο της Textron, μαζί με την διαμόρφωση «AR» (στο κέντρο) που φαίνεται και στις απεικονίσεις του vpn_test

Όπως και οι λοιπές εταιρείες έτσι και η Textron χρησιμοποιεί μεθόδους περιορισμού της ανάκρουσης που για το πολυβόλο είναι η παλιά και δοκιμασμένη μέθοδος της «συνεχόμενης ανάκρουσης» (continual recoil όπως π.χ. στο ελαφρύ πολυβόλο Ultimax) ενώ για το τυφέκιο δεν είναι άμεσα ορατή η μέθοδος πέραν της ευθύγραμμης διάταξης των κινητών μερών. Το χαρακτηριστικό εξόγκωμα εμπρός από το σημείο εισαγωγής του γεμιστήρα είναι ο χώρος όπου κατεβαίνει η θαλάμη και οι σχετικοί μοχλοί και ελατήρια του μηχανισμού. Στο σημείο αυτό προβλέπεται να τοποθετηθεί και η μπαταρία από την οποία θα τροφοδοτούνται οι συσκευές των παρελκομένων καθώς και η, μερικώς, ηλεκτρική σκανδάλη (ουσιαστικά ηλεκτρική «προετοιμασία» της σχαστηρίας).

Δυνητική διαμόρφωση του επαναφορτιζόμενου συσσωρευτή για τον οπλισμό της Sig Sauer. Είναι εμφανές το πιθανό βάρος που θα προσθέσει αλλά οι εκτιμήσεις είναι ότι αυτό θα είναι μικρότερο από το άρθρισμα των ξηρών στοιχείων που θα αντικαταστήσει.

Η πρόταση της Sig Sauer

Ίσως η πλέον συμβατική πρόταση έρχεται από την Sig Sauer. Το τυφέκιο, το οποίο η εταιρεία ονομάζει SPEAR, φαίνεται να είναι ακόμα μια εκδοχή του AR-10/AR-15 και είναι ουσιαστικά μεγέθυνση του MCX της εταιρείας. Το Αυτόματο Τυφέκιο/Ελαφρύ Πολυβόλο είναι μια σμίκρυνση του MG-338 (άλλως SLMAG), της πρότασης της εταιρείας για το πρόγραμμα του Ελαφρού Μέσου Πολυβόλου της USSOCOM, διαμετρήματος 0,338” Norma Magnum. Η Sig Sauer έχει το πλεονέκτημα ότι κατασκευάζει ουσιαστικά το σύνολο των απαιτούμενων υλικών, τόσο του προγράμματος NGSW όσο και του S-FC.

Υπόδειγμα της Sig Sauer (και τοποθετημένο σε ένα από τα πρωτότυπα ) στα πλαίσια του FC-S. Αποτελεί ενιαία συσκευή. Άλλοι κατασκευαστές ενδεχομένως να επιλέξουν κατανομή σε διαφορετικά μέρη του όπλου των αναγκαίων απαρτίων.

Ως πυρομαχικό χρησιμοποιείται το 6,8Χ51 Hybrid της Sig. Το υβριδικό της ονομασίας προέρχεται από το γεγονός ότι ο κάλυκας αποτελείται εν μέρη από χαλκό και εν μέρη από χάλυβα. Η εταιρεία ισχυρίζεται σημαντική μείωση βάρους, έως και 20%, σε σχέση με ένα συμβατικό κάλυκα. Με αυτό το πυρομαχικό το SPEAR πληρεί τις απαιτήσεις ταχύτητας εξόδου με κάννη 13 ιντσών (συγκρίνετε με την 20¨ κάννη της πρότασης της GD) γεγονός που μαρτυρά πολύ υψηλές πιέσεις θαλάμης. Οι υψηλές πιέσεις λειτουργίας, λόγω των απαιτήσεων ταχύτητας εξόδου, είναι μια από τις κριτικές που δέχεται το όλο πρόγραμμα καθώς συχνά συνεπάγονται αυξημένες φθορές κάννης και μηχανισμού λειτουργίας και πτώση στην αξιοπιστία. Κάποιοι εκτίμησαν πέραν των 80,000psi πίεσης.

Το πολυβόλο χρησιμοποιεί έναν εσωτερικό μηχανισμό χαλινωτηρίου για να μειώσεις τις δυνάμεις ανάκρουσης αν και δεν δίνει περισσότερες λεπτομέρειες η εταιρεία, παρόλο που από τα βίντεο είναι εμφανής η οπισθοδρόμηση της κάννης. Όπως επίσης δεν δίνει για το τυφέκιο. Είναι πιθανόν να διαθέτει κάποιο σύστημα counter recoil στα πρότυπα π.χ. των ρωσικών ΑΚ-107 αν και στα έγγραφα ευρεσιτεχνίας μπορούμε να δούμε ένα άλλο σύστημα, επίσης κάπως περίπλοκο. Και τα δύο όπλα χρησιμοποιούν τον σιγαστήρα MIL-SLX-68QD της Sig με προβλέψεις μείωσης της πίεσης στο σύστημα. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι το SPEAR διαθέτει και δεύτερο μοχλό οπλίσεως στην αριστερή πλευρά (πέραν του κλασσικού AR) παρόλο που κάτι τέτοιο δεν ήταν απαίτηση.
Σχετικά με τα βάρη των όπλων, η εταιρεία δίνει για το τυφέκιο «λιγότερο των 10 λιβρών» (4,5 κιλά) ενώ για το Ελαφρύ Πολυβόλο «λιγότερο των 12 λιβρών» (5,4 κιλά), που είναι, όπως είπαμε και για την πρόταση της Textron, εντυπωσιακά λίγο για ελαφρύ πολυβόλο. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της εκτεταμένης χρήσης αλουμινίου αλλά και με «εκπτώσεις» όπως μη ύπαρξη μηχανισμού ταχείας αλλαγής κάννης.

Η πρόταση της Sig Sauer. Εμφανή είναι το μέγεθος των γεμιστήρων αλλά και η επιλογή θήκης περιορισμένης (50) ποσότητας φυσιγγίων για το πολυβόλο.

Η πρόταση της Sig Sauer έχει ένα σημείο που ίσως αποδειχθεί κρίσιμο πλεονέκτημα, εμπορικά. Είναι απόλυτα συμβατά, και τα δύο όπλα, με φυσίγγια 7,62Χ51 ΝΑΤΟ απλά με μια αλλαγή κάννης. Αυτό θα επιτρέψει εύρος ενδιαφερομένων για νέα όπλα να το εξετάσουν που όμως δεν έχουν την οικονομική άνεση για νέα πυρομαχικά.

Μερικές παρατηρήσεις για τις προτάσεις των τριών εταιρειών

Κατ’ αρχάς, η κάθε εταιρεία επέλεξε διαφορετικό τρόπο να καλύψει τις απαιτήσεις ταχύτητας εξόδου βολίδας που αναγκαιούν για τις φημολογούμενες επιδόσεις (ακόμα απόρρητες) εμβέλειας και ισχύος. Άλλο σημείο είναι το γεγονός ότι όλες οι εταιρείες παρουσίασαν τα NGSW-AR με μακρύτερη κάννη απ’ ότι τα τυφέκια (NGSW-R). Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι απαιτήσεις ταχύτητας εξόδου είναι διαφορετικές για τα δύο. Ίσως αυτό να εξηγεί τις 13¨ της πρότασης της Sig Sauer που πιθανόν να επέλεξε για το τυφέκιο να καλύψει μόνο την «ελάχιστη» (threshold) και όχι την «ιδανική» (optimum) ταχύτητα ώστε να κερδίσει αλλού, π.χ. βάρος. Επίσης, πέραν της Textron, οι λοιπές εταιρείες δεν έχουν διευκρινίσει που θα «κρύψουν» τις μπαταρίες του συστήματος, που απαιτείται να είναι «ενσωματωμένες».

Ερωτήματα και Ερμηνείες

Όπως έγραψα και στον πρόλογο, θα θέσω κάποια ερωτήματα επιχειρώντας να τα απαντήσω ώστε να φτάσω σε κάποια συμπεράσματα και ερμηνείες. Κατ’ αρχάς οφείλω να δηλώσω εκ των προτέρω ότι εκ πρώτης όψεως και οι τρεις εταιρείες παρουσίασαν ικανότατα όπλα και πυρομαχικά. Καμιά κριτική δεν θα γίνει επ’ αυτού. Είμαι βέβαιος ότι το πρόγραμμα, εφόσον καρποφορήσει, θα αποδώσει έναν ικανότατο συνδυασμό όπλων/πυρομαχικών με εξαιρετικές επιδόσεις γενικώς. Θα σχολιάσω όμως κάποια «παράδοξα»

Τα πυρομαχικά της Sig καθώς και σχεδιαγράμματα από την αίτηση δικαιωμάτων ευρεσιτεχνίας. Είναι προφανές ότι η εταιρεία ενίσχυσε την περιοχή μέγιστων πιέσεων ενώ αυτό, προφανώς, επέτρεψε εξοικονόμηση βάρους.

Το παράδοξο του βεληνεκούς. Το περίφημο “overmatch”

Έχω ξανασχολιάσει παλαιότερα το θέμα βεληνεκές και τα παράπονα για το 5,56. Για κάποιους αυτό έχει γίνει εμμονή. Στις διάφορες αναφορές για το πρόγραμμα NGSW ο ίδιος ο Στρατηγός Milley αναφέρθηκε σε αυτό λέγοντας ότι οι αντίπαλοι τους (του Αμερικάνικου Στρατού) απολαμβάνουν υπεροχή βεληνεκούς στον φορητό οπλισμό που τους επιτρέπει να προσβάλλουν τις φίλιες δυνάμεις από αποστάσεις που δεν μπορούν οι ίδιοι να ανταποδώσουν. Και συνεχίζουν συχνά αναφερόμενοι στα πολυβόλα ΡΚΜ, τα τυφέκια SVD και σπανιότερα στα ΑΚ.
Κατ’ αρχάς, τα δεδομένα δραστικού βεληνεκούς του ΑΚ (7,62Χ39) είναι χειρότερα από το 5,56 κυρίως λόγω λιγότερο ευθύγραμμης τροχιάς. Στην προκείμενη περίπτωση όμως κυρίως λόγω απουσίας οποιουδήποτε οπτικού σκοπευτικού βοηθήματος (από τους υφιστάμενους αντίπαλους)! Αν δεν μπορείς να δεις κάποιον πως θα τον πυροβολήσεις;! Οπόταν, ανεξαρτήτως διαμετρήματος, το αποτελεσματικό βεληνεκές ενός τυφεκιοφόρου είναι αυτό που μπορεί να δει και να σκοπεύσει. Κρατάτε το αυτό…

Μετά, σχετικά με τα πολυβόλα ΡΚΜ και τα τυφέκια Ακροβολιστή SVD (και τα δύο διαμετρήματος 7,62Χ54R). Από πότε ένα ατομικό τυφέκιο γενικής χρήσης πρέπει να είναι σε θέση να αντιπαραταχθεί με ένα μέσο πολυβόλο ή ένα τυφέκιο Ακροβολιστή; Πέραν αυτού όμως, ο Αμερικάνικος Στρατός διαθέτει ανάλογων (και υπέρτερων ενδεχομένως) δυνατοτήτων οπλισμό όπως τα πολυβόλα M-240B/L και Mk-48 και τα τυφέκια Μ-110/Α1, M-14EBR κλπ, μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς και αναλογία. Όλα με σύγχρονα βοηθήματα ημερήσιας και νυχτερινής σκόπευσης. Πέραν του ατομικού οπλισμού όμως, πολύ περισσότερα όπλα υποστήριξης (όλμοι, Α/Τ-ΚΒ κλπ). Όπως έχω ξαναγράψει, ο αγώνας Πεζικού δεν είναι οπλιτομαχίες εξ αποστάσεως (και ο αντιαντάρτικος αγώνας, διότι περί αυτού τα παράπονα, είναι αυτό, επιχειρήσεις ΠΖ). Αν η ηγεσία τον βλέπει ως τέτοιο έχει αποτύχει να αντιληφθεί το εύρος και την πολυπλοκότητα των σύγχρονων επιχειρήσεων.

Περισσότερα περί αυτού έχω αναφέρει σε παλαιότερο κείμενο μου περί Τακτικής Ακρίβειας (Τακτική Χρησιμοποίηση Φορητού Οπλισμού, Δ.Ι. τεύχος 36)

Η ατομική θωράκιση προβάλλει την μέγιστη επιφάνεια κάλυψης σε όρθια και κάθετη προς την κατεύθυνση παρατήρησης/προσβολής στάση. Σε ρεαλιστικές συνθήκες μάχης οι θέσεις που λαμβάνουν οι στρατιώτες προβάλλουν μικρότερο ποσοστό βαλλιστικής πλάκας σε σχέση με την εκτεθειμένη επιφάνεια του σώματος τους. Αυτό δεν μειώνει την σημασία της θωράκισης κορμού αλλά θέλει να τονίσει ότι δεν αποτελεί στοιχείο που ανατρέπει το δόγμα εμπλοκής στην επίγεια μάχη.

Το παράδοξο της Θωράκισης

Ο Στρατηγός Milley αναφέρθηκε στο γεγονός ότι στις επιχειρήσεις των τελευταίων χρόνων η συντριπτική πλειοψηφία των απωλειών (70%) αφορά προσωπικό Μονάδων Πεζικού, ή καλύτερα, «Επίγειας Μάχης» (Ground Combat). Άρα σε αυτό το προσωπικό πρέπει να δώσουμε διαμέτρημα ικανό να κατανικά τους αντιπάλους του. Διότι αυτοί θα φέρουν μελλοντικά θωράκιση παρόμοια με την δική μας (του Αμερικάνικου Στρατού, επιπέδου NIJ Level IV). Το επιχείρημα του Στρατηγού είναι ουσιαστικά «αντ-επιχείρημα». Κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει, αφού εμείς (ο Αμερικάνικος Στρατός) με θωράκιση Level IV έχουμε αυτό το ποσοστό απωλειών στο προσωπικό «Επίγειας Μάχης» τι πλεονέκτημα θα μας προσδώσει η ικανότητα κατανίκησης της; Θα αυξήσει τις απώλειες του αντίστοιχου προσωπικού του αντίπαλου στο 80%; Είναι αυτό κρίσιμο; Και πέραν αυτού, θα μειώσει αυτό της ημέτερες απώλειες; Πόσες από αυτές προήλθαν από πυρά Φορητού Οπλισμού; Οι αντίπαλοι, χωρίς οπλισμό και πυρομαχικά σαν του NGSW, έχουν πετύχει αυτές τις δεδομένες απώλειες στις φίλιες δυνάμεις παρ’ όλη τη θωράκιση.

Πολλοί θα έχουν ακούσει ή διαβάσει ότι κατά τον πόλεμο στο Βιετ-Ναμ για κάθε εχθρική απώλεια από φυσίγγια φορητού οπλισμού αναλογούσαν περίπου 250,000 βολές. Παρόμοιοι αριθμοί έχουν αναφερθεί και για τους υφιστάμενους πολέμους. Έχουν ακουστεί και μεγαλύτεροι αριθμού, της τάξεως των 300,000. Αυτό μπορεί να φαντάζει ως υπερβολικό. Αλλά κάπου εκεί κρύβεται ένας κρίσιμος ρόλος που επιτελεί ο φορητός οπλισμός. Αυτός της καταστολής (suppression). Τα περισσότερα πυρομαχικά στις επιχειρήσεις αναλίσκονται στο να μην επιτρέπουν στον αντίπαλο την ευχερή χρήση των δικών του όπλων. Οπόταν, ανεξαρτήτως διαμετρήματος και αποτελεσματικότητας αυτού, οι περισσότερες βολίδες θα βληθούν χωρίς πραγματικά ο χειριστής να βλέπει καν στόχο. Όχι όμως άσκοπα. Η καταστολή είναι κεφαλαιώδους σημασίας στις επίγειες επιχειρήσεις. Μέσα στο περιβάλλον που αυτή δημιουργεί λειτουργούν αποτελεσματικά ρόλοι και όπλα όπως οι Ακροβολιστές, τα ΑΤ κλπ. Μεγάλο μέρος της δουλειάς των Ομάδων Πεζικού είναι να δημιουργήσουν το περιβάλλον εκείνο που θα επιτρέψει στα όπλα που τους υποστηρίζουν να το πράξουν αυτό ώστε οι ίδιοι (οι Ομάδες ΠΖ) να ελιχθούν προς τους Αντικειμενικούς Σκοπούς τους.

©defense.gov

Άλλο σημείο κριτικής όσον αφορά στην θωράκιση έχει να κάνει με το ποσοστό που αυτή καλύπτει το ανθρώπινο σώμα. Οι πλάκες καλύπτουν ένα ποσοστό περί του 20% της επιφάνειας του ανθρώπινου σώματος. Μάλιστα αυτό το ποσοστό αφορά όρθιο και κάθετο, ως προς την κατεύθυνση παρατήρησης της πλάκας, άνθρωπο. Σε άλλες θέσεις το ποσοστό είναι ακόμα μικρότερο. Π.χ. σε ένα αντίπαλο που βρίσκεται πρηνηδόν η θωράκιση καλύπτει πρακτικώς μηδενικό ποσοστό του εκτεθειμένου σώματος. Πολλοί θεωρούν την θωράκιση κορμού ως ένα θαυματουργό μέσο μηδενισμού των απωλειών ή απόκτησης δυνατότητας ελιγμού άνευ ανησυχίας για τα αντίπαλα πυρά. Οι πλάκες θωράκισης καθιερώθηκαν ως ένα μέσο αποτροπής των μη ιατρικά διαχειρίσιμων τραυμάτων στον κορμό. Ένα ποσοστό 80% των τραυμάτων από τυφέκια στον θώρακα (καρδία, αορτή και σπονδυλική στήλη) δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ιατρικά και καταλήγει σε θάνατο ανεξαρτήτως. Αυτό τον σκοπό έχουν οι πλάκες. Την αποτροπή μέρους αυτών των τραυματισμών. Επίσης, ο θώρακας, λόγω της σχετικής ακαμψίας του, προσφέρεται για σκληρή θωράκιση. Ενδεικτικό των προκλήσεων της σκληρής θωράκισης είναι ότι ακόμα και στο πρόγραμμα TALOS (πρόσφατα μετονομασμένο σε Hyper Enabled Operator) της USSOCOM προβλέπεται ιδανικά μέγιστη κάλυψη 40% από σκληρή θωράκιση.

Και τέλος, πόσο πιθανόν είναι σύντομα μετά την εισαγωγή τέτοιας απειλής σε υπηρεσία οι κατασκευαστές θωρακίσεων να προσφέρουν πολύ πιο ισχυρές πλάκες; Πολύ πιθανόν έως βέβαιο. Δεν αναφέρω καν την πιθανή μελλοντική εισαγωγή σε υπηρεσία εξωσκελετών που θα επιτρέψουν ενδεχομένως ακόμα βαρύτερες θωρακίσεις. Επίσης, τι γίνεται όταν ο αντίπαλος δεν φέρει θωράκιση; Τι προσφέρει τότε το πυρομαχικό; Αυξημένη φονικότητα; Η ίδια η μελέτη SAAC (Small Arms Acquisition Configuration) αναφέρει ότι το διαμέτρημα δεν παίζει και τόσο ρόλο. Το να βληθεί ο στόχος παίζει (οπόταν τα μέσα σκόπευσης).

 

Το «Αυτόματο Τυφέκιο» (Ελαφρύ Πολυβόλο) της Textron. Είναι ουσιαστικά μια τροποποίηση του προγράμματος LSAT

Το παράδοξο των «Ισοδύναμων Αντιπάλων» (peer/ near peer)

Ο Στρατηγός αναφέρθηκε επίσης και στην ανάγκη του προγράμματος ώστε να αντιμετωπιστούν οι δυνητικοί μελλοντικοί αντίπαλοι (εννοώντας Κίνα και Ρωσία). Είναι παράδοξο να αναφέρεται ως επιχείρημα για ανάγκη αλλαγής οπλισμού ο πόλεμος πλήρους κλίμακας μεταξύ ισοδύναμων αντιπάλων. Μάλιστα πυρηνικών δυνάμεων. Θα περίμενε κανείς ότι αυτό το επιχείρημα θα τίθετο για προγράμματα πυροβολικού, αντιαρματικών ή οχημάτων μάχης και όχι τυφεκίων. Για την ώρα οι δυνητικοί αντίπαλοι των Αμερικανών δεν φαίνεται να μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες περί “overmatch”.

©defense.gov

Το παράδοξο της Τακτικής Χρησιμοποίησης του Τυφεκιοφόρου

Εδώ θα εξετάσω το ένα μέρος του τίτλου. Έχουμε αλλαγή δόγματος χρήσης Τυφεκιοφόρου; Οι απαιτήσεις ακρίβειας (κάτω από 1,5 ΜΟΑ) και βεληνεκούς παραπέμπουν σε καθολικό δόγμα Ακροβολιστών… Το βεληνεκές και η ακρίβεια είναι θεμιτά χαρακτηριστικά για κάθε τύπο όπλου. Τι μπορεί να θεωρηθεί όμως ως ικανοποιητικό; Όπως έχω αναφέρει πολλές φορές στο παρελθόν, ο καθοριστικός παράγοντας σε σχέση με το αποτελεσματικό βεληνεκές φορητού οπλισμού είναι ο άνθρωπος. Ο ρόλος του και η τακτική χρησιμοποίηση του στην μάχη. Στις επιχειρήσεις υπάρχουν πολλοί ρόλοι για το προσωπικό που λειτουργούν αλληλοσυμπληρούμενα. Ο κάθε ρόλος υπάρχει διότι του το επιτρέπουν με την δράση τους οι λοιποί με σκοπό ένα αποτελεσματικότερο σύνολο.

Photo by Lance Cpl. Joey Mendez

Οι απαιτήσεις ακρίβειας για το NGSW έρχονται να καλυφθούν από την εγγενή ακρίβεια όπλου/πυρομαχικού (<1,5 ΜΟΑ) και το Σύστημα Ελέγχου Πυρός (S-FC). Κάνοντας συσχετισμό με την θωράκιση, μια πλάκα SAPI σε πλήρη έκθεση προβάλλει στόχο «μεγέθους» περίπου 1,5 ΜΟΑ. (1 ΜΟΑ ίσον με περίπου 3 εκατοστά στα 100 μέτρα οπόταν ίσον με 18 εκατοστά στα 600μ). Και προβάλλει το ερώτημα, εφόσον θεωρητικά το NGSW θα μπορεί να προσβάλλει έναν στόχο τέτοιου μεγέθους στα 600μ γιατί ο χειριστής να μην επιλέξει άλλο σημείο του στόχου και όχι την πλάκα; Π.χ. το κεφάλι (αντίστοιχου μεγέθους περίπου), ή το υπόλοιπο 80% του μη προστατευμένου σώματος; Πέραν αυτού όμως, η δυνατότητες του ανθρώπινου χειριστή παραμένουν οι ίδιες, ανεξαρτήτως ακρίβειας του όπλου και καθορίζονται περισσότερο από την τακτική κατάσταση (βλέπε περί Τακτικής Ακρίβειας). Εάν ρωτήσετε οποιονδήποτε Ελεύθερο Σκοπευτή θα σας πει ότι τέτοιου επιπέδου ακρίβειας σε μεγάλες αποστάσεις επιτυγχάνεται μόνο σε ιδανικές συνθήκες για τον Ε.Σ. Ο ρόλος του Ε.Σ και του Ακροβολιστή του επιτρέπει να εκμεταλλευτεί τέτοιες καταστάσεις και ευκαιρίες αλλά, όπως έγραψα και πιο πάνω, δεν λειτουργούν στο κενό. Λειτουργούν σε ένα περιβάλλον που τους δημιουργούν οι λοιποί ρόλοι και όπλα και ενάντια στους στόχους εκείνους που καλύτερα καλύπτει ο δικός τους ρόλος.

Εδώ έρχεται το S-FC και τα συστήματα μέτρησης απόστασης, περιβαλλοντικών συνθηκών κλπ καθώς και οι πλήρως ή μερικώς ηλεκτρονική σκανδάλη. Πολλοί θα έχετε δει διαφημίσεις εταιρειών με Συστήματα Έλεγχου Πυρός και Ηλεκτρονικές Σκανδάλες που επιτρέπουν στον χειριστή να «μαρκάρει» τον στόχος και το όπλο να πυροβολήσει μόνο όταν είναι βέβαιη η προσβολή του στόχου. Αυτό μπορεί να ακούγεται ως ιδανικό αλλά το περίπλοκο περιβάλλον της μάχης δεν επιτρέπει εφαρμογή τέτοιων διαδικασιών. Κατ’ αρχάς οι χρόνοι έκθεσης των στόχων είναι ελάχιστοι. Οι διαδικασίες μαρκαρίσματος απαιτούν την ίδια σταθερότητα από τον χειριστή όπως και η βολή ενώ το περιβάλλον σίγουρα δεν θα «συνεργάζεται» (προσπάθειες ιδίας κάλυψης και απόκρυψης όπως και του εχθρού). Οπόταν και εδώ οι λύσεις είναι μεν βοηθητικές αλλά όχι σε σημείο να αυξήσουν την αποτελεσματικότητα του φορητού οπλισμού τόσο ώστε να απαιτείται νέο διαμέτρημα. Πέραν αυτού, οι ανάγκες καταστολής παραμένουν. Οπόταν, καταστολή με πολύ λιγότερα (λόγω βάρους) και πολύ ακριβότερα πυρομαχικά. Και πολύ ικανότερα φυσικά… αλλά αυτό δεν έχει σημασία εδώ.

Μια εικόνα ενδεικτική των προκλήσεων που καλείται να αντιμετωπίσει το πρόγραμμα «Stabilized Weapon Platform» στην προσπάθεια του να μειώσει την επίδραση του παράγοντα «ανθρώπινη φύση» στην ακρίβεια του φορητού οπλισμού.

Αύξηση των πιθανοτήτων προσβολής του στόχου σε περισσότερες τακτικές καταστάσεις θα προσφέρουν μόνο λύσεις όπως των σταθεροποιημένων φορητών όπλων, όπως το πρόγραμμα AimLock Stabilized Weapon Platform. Μια ματιά στις φωτογραφίες θα επιτρέψει σε όλους να αντιληφθείτε τις απαιτήσεις και τις προκλήσεις αυτού του προγράμματος. Εν κατακλείδι, το διαμέτρημα και η ισχύς του δεν παίζει κανένα ρόλο στην δυνατότητα του τυφεκιοφόρου να είναι αποτελεσματικό σε μεγάλες αποστάσεις. Χαρακτηριστικά, τα όπλα του Α’ και Β’ ΠΠ είχαν τρομερές δυνατότητες βεληνεκούς. Ανεξαρτήτως αυτού όμως οι χειριστές τους παρέμεναν αποτελεσματικοί μόνο στις αποστάσεις που επέτρεπε η ανθρώπινη φύση τους. Αυτό βελτιώθηκε μόνο με την καθολική επικράτηση των οπτικών βοηθημάτων αλλά και πάλι όχι σε βαθμό τέτοιο που να δικαιολογεί ισχυρότερα διαμετρήματα.

Παραμένει επίσης ένα παράδοξο ως προς το εξελισσόμενο πρόγραμμα του CSASS που ο Αμερικάνικος Στρατός προμηθεύεται στα πλαίσια του SDMR (τυφεκίου Σκοπευτή Ακριβείας Ομάδας ΠΖ) το οποίο είναι σε διαμέτρημα 7,62Χ51 ΝΑΤΟ. Φαινομενικά η πρόταση της Sig Sauer έχει σοβαρό πλεονέκτημα ως προς τούτο, όντας συμβατή με το διαμέτρημα.

Photo by Matt Lyman

Υπάρχουν πραγματικά οφέλη από το πρόγραμμα;

Έως τώρα ήμουν κατά βάση επικριτικός. Επαναλαμβάνω, ως προς το πρόγραμμα και τους σκοπούς του, όχι ως προς την ποιότητα και τις δυνατότητες των προσφερόμενων όπλων και πυρομαχικών. Υπάρχουν όμως πραγματικά οφέλη από το πρόγραμμα; Θα πω σαφώς και υπάρχουν. Είναι ένα βήμα προς την καθιέρωση κοινού διαμετρήματος για το σύνολο του φορητού οπλισμού. Η 6,8χιλ προβάλλει ως ικανότατη βολίδα. Εάν συνδυαζόταν με πιο ρεαλιστικές (κατά την άποψη μου) απαιτήσεις βεληνεκούς και ισχύος θα παρήγαγε ένα εξαιρετικό διαμέτρημα, αρκετά ελαφρύ ώστε να υποκαταστήσει πλήρως το 5,56 διατηρώντας τα πλεονεκτήματα βάρους και ανάκρουσης και αρκετά ισχυρό ώστε να υποκαταστήσει πλήρως το 7,62 ως προς τις απαιτήσεις βεληνεκούς.

Είναι τελικά το «εκκλησάκι»* των Αμερικανών Στρατηγών;

Θα τολμήσω να πάρω θέση και να απαντήσω ΝΑΙ. Παρόλο που θα αποδώσει εξαιρετικό οπλισμό δεν λύνει το θέμα (εάν υπάρχει…) της ισχύος πυρός των «Επίγειων Μαχητών». Η ισχύς πυρός του Πεζικού και των λοιπών μάχιμων Όπλων δεν κρίνεται από το διαμέτρημα του φορητού οπλισμού τους και την ισχύ αυτού. Παράγοντες ισχύος είναι τα βαρέα όπλα, τα οχήματα μάχης, τα ελικόπτερα, το Πυροβολικό κλπ. Αυτά κρίνουν την μάχη στο έδαφος. Οι πεζοί μαχητές ελίσσονται υπό την κάλυψη και με την βοήθεια των ανωτέρω και έχουν κρισιμότατο ρόλο, που δεν μπορεί να υποκατασταθεί, στην εγγύς μάχη. Οι μελλοντικοί πεζοί μαχητές θα αυξήσουν την φονικότητα τους εκμεταλλευόμενοι τεχνολογίες που θα τους επιτρέψουν καλύτερη αντίληψη της τακτικής κατάστασης, που θα επιτρέψουν μικρότερα και ελαφρύτερα κατευθυνόμενα πυρομαχικά, ελαφρύτερα «βαρέα» όπλα και άλλα.

Επίσης, οι τεχνολογίες θα επιτρέψουν τον περιορισμό των απαιτούμενων αριθμών πεζών μαχητών. Τέτοιες μπορεί να είναι τα ρομποτικά οχήματα, τα περιφερόμενα πυρομαχικά και άλλα. Η παραδοσιακή αντίληψη του πολέμου δεν επιτρέπει εξέλιξη όπως απαιτούν οι καιροί αλλά μόνο βελτίωση. Το πρόγραμμα NGSW αποτελεί βελτίωση (σε κάποια σημεία), αδιαμφισβήτητα, του φορητού οπλισμού αλλά δεν αποτελεί εξέλιξη όπως θα απαιτούσαν οι μελλοντικές, ενδεχόμενες και πιθανές, προκλήσεις. Πολύ μεγαλύτερο όφελος θα είχε ο Αμερικάνικος Στρατός εάν επένδυε σε τρόπους ικανοποιητικής αντιμετώπισης των (αναπόφευκτων) φονικών UGV, ή της διάδοσης των μικρών UAV σε επίπεδο Ομάδας. Στους λοιπούς τομείς η υπεροχή του Αμερικανικού Στρατού είναι εξασφαλισμένη σε μεγάλο βαθμό ή λαμβάνονται βήματα προς βελτίωση (VSHORADS, μέσα ΗΠ κλπ).

*«εκκλησάκι». Η λέξη που χρησιμοποιούμε, με φίλους, για να χαρακτηρίσουμε ανούσια «project» της ιεραρχίας παίρνοντας σαν παράδειγμα τους Διοικητές εκείνους που πασχίζουν στα 2-3 χρόνια της παρουσίας τους σε μια Μονάδα να κατασκευάσουν ένα μικρό εκκλησάκι και αισθάνονται και περήφανοι γι αυτό, ότι κάτι άφησαν πίσω. Εάν τόσος κόπος και τόσοι πόροι αναλώνονταν σε ουσιαστικές επιχειρησιακές ασχολίες ο Στρατός μας θα ήταν πολύ καλύτερος!

4 Σχόλια

  1. Gunner

    Το αποτέλεσμα αυτού του διαγωνισμού, μπορεί να είναι η υιοθέτηση του 7,62Χ51 από τον τυφεκιοφόρο και πάλι. Η Sig μάλλον το έπιασε το υπονοούμενο. Ο εν λόγο στρατηγός είναι υπεύθυνος και για το πρόγραμμα του νέου ΤΟΜΑ αλλα και του ελαφρού άρματος. Αντί να επιλέξει την υιοθετηση της έκδοσης Α5 του Bradley, με τον νέο πύργο που σχεδίασε ο στρατός με πυροβόλο 50mm, δίνοντας στον στρατό απόλυτη ομοιοτυπία, κυνηγά και πάλι ανεμόμυλους. Το ίδιο και με τα ελαφρά άρματα. Αντί να βελτιώσουν το Stryker MGS με νέο πύργο, ψάχνουν και πάλι ουτοπικά πράγματα.

    Απάντηση
  2. Ασβος

    Το διαβασα 2 φορες. Δεν ειμαι σιγουρος οτι καταλαβα τι ακριβως θελουν να πετυχουν. Να φτιαξουν πιο αξιοπιστα τυφεκια; πιο ακριβη και ακριβα πυρομαχικα; Ειλικρινα μπερδευτικα…

    Απάντηση
    • Ευστάθιος Παλαιολόγος

      Ισως να μην εγραψα ευκρινως τους στοχους του προγραμματος

      Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: