Σχολείο Ακροβολιστή στη Διοίκηση Καταδρομών

Αναδημοσίευση από τον “Δούρειο Ίππο”

Στα μέσα Σεπτεμβρίου 2020 διεξάχθηκε στην έδρα της ΔΚΔ στο Σταυροβούνι ένα πρότυπο Σχολείο Ακροβολιστών επ’ ωφελεία της Διεύθυνσης Πεζικού. Το Σχολείο που διάρκεσε μερικές εβδομάδες είχε την μορφή «Train the Trainers» και είχε ως σκοπό να προετοιμάσει Στελέχη του Πεζικού ως εκπαιδευτές που μελλοντικά θα μπορούν να «τρέξουν» ανάλογα Σχολείο στις έδρες των κατά τόπους Σχηματισμών και Συγκροτημάτων.

Το «ad hoc» Σχολείο προέκυψε μετά την διαπίστωση ότι ο τομέας των «Σκοπευτών Αυξημένης Ακρίβειας» δεν τυγχάνει της προσοχής που θα έπρεπε και ότι η ΔΚΔ έχει πολλά να προσφέρει στην «διάδοση γνώσεων» επί του συγκεκριμένου. Την σχεδίαση, οργάνωση και διεξαγωγή του Σχολείου ανέλαβε έμπειρο προσωπικό της ΔΚΔ. Από την πρώτη στιγμή καθορίστηκε το πλαίσιο στο οποίο θα κινείτο η όλη εκπαίδευση. Και αυτό ήταν το «δεν διδάσκεται σκοποβολή»! Η «επιχειρησιακή διάσταση» της εκπαίδευσης δεν είναι δεδομένη και πολλές φορές χάνεται για πολλούς και διάφορους λόγους. Στην ΔΚΔ προάγεται ως αξίωμα ότι όποια εκπαίδευση δεν αποσκοπεί σε σαφή επιχειρησιακά οφέλη πρέπει να θεωρείται άσκοπη. Είναι χαρακτηριστικό το ότι στο συγκεκριμένο Σχολείο όλα τα αντικείμενα εκπαιδεύσεως και αξιολόγησης διεξάχθηκαν με τους εκπαιδευόμενους να φέρουν εξάρτυση μάχης ελάχιστου βάρους 14 κιλών προς προσομοίωση επιχειρησιακού φόρτου τυφεκιοφόρου. Καθώς, όπως τονίστηκε, οποιαδήποτε «επιχειρησιακή» ικανότητα δεν μπορεί να εκτελεστεί με πλήρη επιχειρησιακό φόρτο πρέπει να θεωρείται άκυρη.

Η Εθνική Φρουρά αναγνωρίζει 3 διακριτές κατηγορίες «Σκοπευτών Αυξημένης Ακρίβειας», οι οποίες, ειρήσθω, είναι αυτές που περιεγράφηκαν και σε σχετικό παλαιότερο άρθρο του Δούρειου Ίππου (Ελληνικοί Στρατοί και Ελεύθεροι Σκοπευτές, σχέση ανύπαρκτη). Αυτές είναι, του Σκοπευτή Ακριβείας Ομάδας, του Ακροβολιστή και του Ελεύθερου Σκοπευτή.

Το Σχολείο, παρόλο που ήταν στην μορφή «Train the Trainers», δηλαδή αποσκοπούσε στην προετοιμασία εκπαιδευτών, κινήθηκε στο επίπεδο της εκπαίδευσης Ακροβολιστή. Η εξήγηση ήταν ότι αρχικά οι επιτυχόντες εκπαιδευόμενοι, ως εκπαιδευτές θα αναλάβουν την υποχρέωση προετοιμασίας και διεξαγωγής Σχολείων Σκοπευτή Ακριβείας. Άρα κρίθηκε αναγκαίο η δική τους εκπαίδευση να γίνει σε ένα επίπεδο πιο πάνω. Επίσης, αυτό θα επιτρέψει μελλοντικά, με την απόκτηση σχετικής εκπαιδευτικής εμπειρίας, και με σε συνέχεια εκπαιδευτική υποστήριξη από την ΔΚΔ, να διεξαχθούν και Σχολεία Ακροβολιστών στις έδρες των Σχηματισμών και των Συγκροτημάτων.

Ως προς την διεξαγωγή, αυτή έγινε σε 3 φάσεις. Με την πρώτη να καλύπτει το λεγόμενο «Θεωρητικό Υπόβαθρο», απαραίτητο για κάθε εκπαιδευτή. Η «μεταλαμπάδευση» γνώσεων από την ΔΚΔ προς την λοιπή Εθνική Φρουρά είναι μόνιμη επιδίωξη του προσωπικού της Διοίκησης Καταδρομών. «Δεν θα πολεμήσουμε μόνοι μας»!

Η δεύτερη φάση αφορούσε κατευθυνόμενη/υποβοηθούμενη πρακτική εξάσκηση και εφαρμογή και των όσων διδάχτηκαν σε θεωρητικό επίπεδο. Πάντα υπό την στενή επίβλεψη των έμπειρων εκπαιδευτών της ΔΚΔ και με επιδίωξη να αποκτηθούν και να βελτιστοποιηθούν οι σκοπευτικές και λοιπές ικανότητες και δεξιότητες. Κι όλα, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, με γνώμονα την επιχειρησιακή διάσταση της σκόπευσης ακριβείας. Δεν είναι σκοποβολή!

Η τρίτη φάση κάλυψε «επιχειρησιακά σενάρια». Δηλαδή εφαρμογή των γνώσεων, ικανοτήτων και δεξιοτήτων σε επιχειρησιακά σενάρια. Δηλαδή με συγκεκριμένη τακτική πλαισίωση. Οι ονομασίες των αντικειμένων εδώ παρέπεμπαν στους ρόλους του Σκοπευτή Ακριβείας και Ακροβολιστή στον Αγώνα Πεζικού. Ορισμένες ήταν «Υποστηρίζοντας της Επίθεση», «Προστάτης Χωριού», «Επιλεκτικός Σκοπευτής» και άλλες. Σημαντικό να λεχθεί εδώ ότι οι εκπαιδευόμενοι δεν είχαν καμιά πρότερη γνώση των σεναρίων της φάσης αυτής. Γινόταν ενημέρωση πριν το αντικείμενο και αμέσως ακολουθούσε η εκτέλεση του σεναρίου. Αυτό γινόταν ώστε να εξεταστεί και η κριτική σκέψη του κάθε εκπαιδευόμενου και η απόδοση του υπό πίεση.

Συμμετοχή προσωπικού της ΔΚΔ. Επ’ ευκαιρίας της λειτουργίας του Σχολείου, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, προσωπικό της ΔΚΔ που υπηρετούν και ως Ακροβολιστές, βρήκε την ευκαιρία να «δοκιμαστεί». Τα χρονικά περιθώρια γι’ αυτούς ήταν σαφώς πιο αυστηρά αλλά τα αντικείμενα ήταν ταυτόσημα.

Η πίεση, η σωματική και πνευματική προσπάθεια ήταν εμφανή καθ’ όλη την διάρκεια του Σχολείου. Η εξομοίωση του στρές των επιχειρήσεων είχε προοδευτικά αυξητική τάση με κορύφωση στην 3η Φάση. Το βάρος και ο όγκος του Φόρτου Μάχης εξομοιώθηκαν με ομοιώματα «πλήρων γεμιστήρων» που ζητήθηκε από τους εκπαιδευόμενους να ετοιμάσουν (720-750 γραμμάρια ανά ομοίωμα) καθώς και με ομοίωμα όγκου και βάρους ταινίας πολυβόλου 100 φυσιγγίων (3 κιλά). Επίσης ζητήθηκε από τους εκπαιδευόμενους να έχουν τουλάχιστον 2 λίτρα νερού, πτυοσκάπανο κλπ μικροϋλικά. Ένας πλήρης φόρτος (εξάρτυση), όπως επιδείχθηκε και κατά το Σχολείο, είχε βάρος 16,5 κιλά. Από τους εκπαιδευόμενους ζητήθηκε εξάρτυση βάρους τουλάχιστον 14 κιλών. Στα λοιπά υλικά που ζητήθηκε να ετοιμάσουν οι εκπαιδευόμενοι περιλαμβανόταν αυτοσχέδιος τρίποδας, μαλακό στήριγμα όπλου («κάλτσα»), καθώς και αυτοσχέδιο κάλυμμα κράνους τύπου «scrim», το οποίο ειρήσθω εν παρόδω, αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό!

Άλλος στόχος που τέθηκε νωρίς από το εκπαιδευτικό προσωπικό της ΔΚΔ ήταν η κατανάλωση μεγάλης ποσότητας πυρομαχικών (έβαλαν έκαστος σχεδόν 1000 φυσίγγια) από τους εκπαιδευόμενους ώστε να αποκτήσουν σωστή «αίσθηση» του όπλου, ικανότητα σωστής διαχείρισης της ανάκρουσης και απόκτησης σχετικής εμπειρίας σε όσο το δυνατό περισσότερες επιχειρησιακές εφαρμογές. Αυτό και σε συνδυασμό με την επιμονή στις Θεμελιώδεις Αρχές κρίθηκαν ως τα κλειδιά της επιτυχίας του εγχειρήματος. Η σκόπευση άλλωστε είναι το εύκολο κομμάτι της εξίσωσης. Όλα τα υπόλοιπα είναι τα δύσκολα. Θέσεις βάλλοντος (κύριες, ενδιάμεσες, εναλλακτικές), ενέργεια δαχτύλου επί της σκανδάλης, διαχείριση ανάκρουσης και «σε συνέχεια ενέργειες» (follow through) κλπ.

Σε όλη την διάρκεια του Σχολείου οι εκπαιδευτές επέμεναν στο «υπηρετούμε Αρχές κι όχι Τακτικές». Που σημαίνει ότι γνωρίζοντας τον σκοπό που πρέπει να υπηρετείται σε κάθε τακτική κατάσταση εφαρμόζουμε κατά περίπτωση την δέουσα τακτική, η οποία τακτική ποτέ δεν μπορεί να είναι απόλυτη καθώς δεν είναι δυνατό να προβλεφθούν όλοι οι πιθανοί παράγοντες που επενεργούν σε μια δεδομένη τακτική κατάσταση.

Με το πέρας του Σχολείου τονίστηκε στους εκπαιδευόμενους ότι αυτό αποτελεί την βάση πάνω στην οποία οι ίδιοι καλούνται να κτίσουν τις εκπαιδευτικές τους ικανότητες. ΔΕΝ πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους ως έτοιμους εκπαιδευτές και ΔΕΝ πρέπει να «επαναπαυθούν στις δάφνες» της επιτυχίας τους στην σύντομη διάρκεια της εκπαίδευσης. Αλλά πρέπει να δουλέψουν σκληρά, επίμονα και στοχευόμενα ώστε να βελτιωθούν και ολοκληρωθούν ως εκπαιδευτές. Απαραίτητο προσόν τους θα πρέπει να είναι ο απόλυτος σεβασμός προς τους εκπαιδευόμενους τους!

Απόδοση συνδυασμού G3/Steiner 4×24. Το Σχολείο δομήθηκε ώστε να «τρέξει» με τους εκπαιδευόμενους να φέρουν μόνο υπηρεσιακά υλικά (κάποιες εξαιρέσεις επιτράπηκαν κυρίως για θήκη απορριπτόμενων). Ως εκ τούτου όλοι έφεραν G3Α3 με διόπτρες Steiner 4×24 για τις ημερήσιες βολές και ΟΝΥΠΑΣ MWS2500 Nighthawk για τις νυχτερινές.

Διεφάνη πέραν πάσης αμφιβολίας η καταλληλότητα του G3 σε αυτούς τους ρόλους με πλείστα των όπλων να επιτυγχάνουν σταθερά συγκεντρώσεις της τάξης των 2-3 ΜΟΑ με (πρώην) γιουγκοσλάβικα πυρομαχικά (PPU). Αυτές αυξήθηκαν στα 2,5-3,5 ΜΟΑ με ελληνικά πυρομαχικά (ΗΧΡ), ενδεικτικό της σημασίας που έχει η επιλογή ποιοτικών πυρομαχικών.

Ο κάθε εκπαιδευόμενος ετοίμασε τον δικό του «βαλλιστικό πίνακα προσκοπεύσεων»

Τα κύρια προβλήματα ήταν οι οριακές επιδόσεις των διοπτρών ημέρας και ΟΝΥΠΑΣ. Κυρίως δε των πρώτων. Παρ’ όλα αυτά πολεμάς με αυτά που έχεις κι όχι με αυτά που θα ήθελες. Έτσι και οι εκπαιδευόμενοι απέδωσαν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους με τα υφιστάμενα υλικά. Να τονιστεί ξανά ότι όλη η εκπαίδευση σχεδιάστηκε γύρω από τα υπηρεσιακά υλικά. Άλλωστε, όπως διαπίστωσαν έγκαιρα οι εκπαιδευόμενοι, τα υλικά είναι μόνο μέρος της εξίσωσης των δυνατοτήτων!

Κάποιοι εκπαιδευόμενοι είχαν σαν στόχο τον Μπιν Λάντεν… Άλλοι την Αντζελίνα Τζολί, τον Χούλκ, τον Μπατμαν, τον Μίκι Μάους κλπ. Σκοπός, να μάθουν να γνωρίζουν από μακριά σημεία κλειδιά για την ταυτοποίηση του στόχου

Άλλος τομέας που υστέρησε η όλη συλλογή ήταν αυτός του δίποδα. Ο δίποδας του G3 είναι παντελώς ακατάλληλος για τέτοιες εφαρμογές. Υπερβολικά ψηλός και όχι επαρκώς σταθερός.

Έχει αναφερθεί και παλαιότερα, ούτε το κοντάκι βοηθά. Δεν έχει το απαραίτητο ρυθμιζόμενο υπόθεμα παρειάς. Φυσικά και η αδυναμία ρύθμισης του μήκους δεν βοηθά… Οι εκπαιδευόμενοι είτε έκαναν αυτοσχέδιο υπόθεμα παρειάς, σύμφωνα και με τις οδηγίες που τους δόθηκαν ενώ ορισμένοι επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν το υπηρεσιακά χορηγούμενο εξάρτημα, την λεγόμενη «παρειά Μαρκιτανή» (ο εμπνευστής της).

Δόθηκε επίσης η ευκαιρία στους εκπαιδευόμενους να χρησιμοποιήσουν τον βελτιωμένο προσαρμοστήρα ΟΝΥΠΑΣ Nighthawk που σχεδίασε και χρησιμοποιεί η ΔΚΔ. Άφησε πολύ καλές εντυπώσεις αφού έλυσε πολλά από τα προβλήματα «διαλειτουργικότητας» σκοπευτή/ΟΝΥΠΑΣ.

Κατά την διάρκεια του Σχολείου προσωπικό της ΔΚΔ βρήκε την ευκαιρία να αξιολογήσει νέα υλικά
Facebook
Twitter
LinkedIn
Reddit
Telegram
Doukas Gaitatzis

Doukas Gaitatzis

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

Μία Απάντηση

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.