Stridsvagn 2000: Το άρμα που μπορεί να διατρήσει όλες τις θωρακίσεις

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ο Στρατός της Σουηδίας συνειδητοποίησε ότι τα επαναστατικά προγράμματα που εξέλισσε για τον υφιστάμενο στόλο αρμάτων μάχης (MBT) του δεν επαρκούσαν και τελικά θα χρειάζονταν ένα πιο σύγχρονο MBT πριν την έλευση του 2000. Ο Στρατός ξεκίνησε τις τεχνικές μελέτες απαιτήσεων για την κινητικότητα και τη δύναμη πυρός για να αντιμετωπίσει την ταχύτατη διαδικασία της εξέλιξης των τεθωρακισμένων που αυξήθηκε τρομερά στα μέσα της δεκαετίας του 1980 με την εμφάνιση μεγάλων οχημάτων συμμαχικών χωρών και την εμφάνιση των ιδιαίτερα εκσυγχρονισμένων Ρωσικών εκδόσεων T-72B/T-80/U.

Προστασία

Η ελάχιστη απαιτούμενη προστασία ήταν η θωράκιση εναντίον των APFSDS και ATGM στο μετωπικό τόξο, προστασία 180 μοιρών γύρω από το όχημα εναντίον ATGM και ενδεχομένως να διέθετε πυρά αυτομάτου πυροβόλου στο οπίσθιο τόξο των 180 μοιρών. Οι Σουηδοί έθεσαν σε ύψιστη προτεραιότητα την προστασία γύρω από την ανάπτυξη του οχήματος. Με την τοποθέτηση επιπρόσθετων σύγχρονων συνθετικών υλικών στα άρματα, η Σουηδία ξεκίνησε να σχεδιάζει τα δικά της συνθετικά υλικά για να χρησιμοποιηθούν με το Strv 2000. Ορμώμενοι από τη σύνθεση απεμπλουτισμένου ουράνιου (DU), η Σουηδία βρήκε μια θωράκιση Κεραμικής Σύνθεσης που μπορούσε να λειτουργήσει το ίδιο καλά, (ο τύπος του ατσαλιού δεν διευκρινίστηκε, μπορεί να ήταν DU ή βολφραμίου, αλλά φαίνεται ότι δοκίμασαν την DU).

Το Σοβιετικό BM22/23 μπορεί να διατρήσει 500mm RHA σε απόστασή 2 χιλιομέτρων. Το ελάχιστο απαιτούμενο πάχος για την προστασία του πληρώματος από τις υφιστάμενες και μελλοντικές απειλές ήταν το ελάχιστο ισοδύναμο των 800 χιλ. RHA.

Εμπνεόμενοι περισσότερο από τους Αμερικανούς, εγκατέστησαν μια αποθήκη πυρομαχικών στο πίσω μέρος του πύργου, και πανελ εκτόνωσης έκρηξης για την προστασία του πληρώματος.

Η πρόταση ήταν να προστεθούν παχιές συνθετικές πλάκες στα πιο σημαντικά σημεία του εμπρόσθιου μετωπικού τόξου για την εξουδετέρωση των APFSDS και άλλων μεγάλων απειλών. Η γνώση που διέθεταν για την ERA ήταν από την ERA BLAZER που είχαν αποκτήσει από το Ισραήλ για να την τοποθετήσουν στα Centurion τους.

Η ERA Blazer είναι ένας συνδυασμός 3/3/3 (Έλασμα/Εκρηκτικό/Πλάκα) που ήταν αποτελεσματική εναντίον βλημάτων HEAT που δεν θα μπορούσε να προστατεύσει αποτελεσματικά από τα βλήματα APFSDS. Αργότερα, με την ενσωμάτωση της Kontakt-5 που είχε σύνθεση 2/7/2 που παρείχε εξαιρετικά καλή προστασία εναντίον των βλημάτων HEAT, ξεκίνησε την πρόταση ότι η ERA μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μετωπικά στο Strv 2000.

Θεωρητικές μελέτες αποκάλυψαν ότι μπορούσε να σχεδιαστεί μια πολύ βαριά ERA για να προστατεύει εναντίον των APFSDS και HEAT στη σύνθεση 15/3/9, η οποία μπορούσε να τοποθετηθεί στο μετωπικό τόξο του άρματος. Οι δοκιμές έδειξαν ότι θα διατάρασσε σημαντικά τη διατρητική ικανότητα των βλημάτων APFSDS.

Το Strv 2000 με πυροβόλο 120 χιλ. και συζυγές 40 χιλ.

Ισχύς πυρός

Ενα λειόκαννο πυροβόλο των 140 χιλιοστών ήταν η λύση για το Strv 2000. Η απαίτηση ήταν η ελάχιστη διάτρηση RHA των 800 χιλ.

Η απαίτηση της ισχύος πυρός ήταν ένα νατοϊκό πυροβόλο των 120 χιλ. Μετά από λίγο καιρό αποφασίστηκε οτι το λειόκαννο πυροβόλο των 120 χιλ. δεν θα επαρκούσε εναντίον των υφιστάμενων και μελλοντικών απειλών. Οι Σουηδοί ανέβηκαν στον συρμό με το υπόλοιπο NATO, το οποίο είχε αρχίσει να αναπτύσσει πυροβόλα 140 χιλ. για την αντιμετώπιση των όλο και περισσότερο σύγχρονων απειλών. Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν ότι ένα πυροβόλο 140 χιλ. θα ήταν πιο αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση των μελλοντικών εχθρικών τεθωρακισμένων. Μερικά ζητήματα εμφανίστηκαν με το μεγάλο διαμέτρημα. Η ποσότητα των πυρομαχικών μειώθηκε στα 29 βλήματα. Η λύση ήταν να τοποθετηθεί το συζυγές πυροβόλο Akan των 40 χιλ. για την αντιμετώπιση των πιο «μαλακών» στόχων.

Μετά την οριστική επίλυση των προβλημάτων που σχετίζονταν με τη θωράκιση και την ισχύ πυρός, το μοναδικό ζήτημα που παρέμεινε ήταν η κινητικότητα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 όταν η Σουηδία δοκίμαζε τα M1A1 και Leopard 2, διαπίστωσαν οτι τα μεγαλύτερα και περισσότερο βαριά άρματα μάχης δεν είχαν κάποιο θέμα με το έδαφος όπως αρχικώς πίστευε ότι θα έχουν η ηγεσία του Σουηδικού Στρατού. Το έργο Strv 2000 επρόκειτο να δεχθεί, στην πρώτη του προσέγγιση, τον πετρελαιοκινητήρα MTU 883.

Πυροβόλο 140 χιλ., πολύ βαριά θωράκιση ERA, συνθετική θωράκιση (DU?) και κινητικότητα ισοδύναμη με το Leopard 2.

Τεχνικά χαρακτηριστικά διάφορων εκδοχών:

L140: Ενισχυμένο (ΤΟΜΑ) CV90 με πυροβόλο 140 χιλ.

T120B: Άρμα μάχης Strv 2000 με πυροβόλο 120 χιλ.

T140/40: To ίδιο όπως παραπάνω με πυροβόλο 140 χιλ. και συζυγές 40 χιλ.

Ο140/40: Έκδοση ανεπάνδρωτου πύργου.

Σύνοψη

Με το τέλος του ψυχρού πολέμου, το έργο Strv 2000 ήταν έτοιμο να οριστικοποιηθεί. Το πρόπλασμα δημιουργήθηκε, και ο Σουηδικός Στρατός έπρεπε να αποφασίσει αν θα δημιουργούσε ένα τελείως νέο όχημα ή αν θα εισήγαγε φθηνότερα άρματα μάχης από μια άλλη χώρα που είχε εξελίξει περαιτέρω τα άρματα της. Η απόφαση ήταν ομόφωνη ότι εισάγοντας νέα άρματα μάχης Leopard 2 και διατηρώντας τα καινούρια ήταν η φθηνότερη και ευκολότερη εναλλακτική και δεν θα ήταν αναγκαία η ανάπτυξη της δικής τους πλατφόρμας. Τώρα η Σουηδία διαθέτει το Leopard 2 ως το κύριο άρμα μάχης στη διαμόρφωση Strv 122.

Του χρήστη Huginn

Απόδοση/Μετάφραση απο το “aw.my.com” για την Προέλαση.

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: