Πηγή: Έπαλξη

Ο Κώστας Γεωργίου γεννήθηκε στην Κύπρο το 1951, όταν ακόμη βρισκόταν το νησί υπό βρετανική κατοχή, και σε ηλικία 12 ετών η οικογένειά του επέλεξε να μεταβεί στο Λονδίνο. Κατατάχτηκε στο 1ο Τάγμα του Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών, μια επίλεκτη μονάδα, στη Βόρεια Ιρλανδία.  Αναγνωριζόταν από τους συμπολεμιστές του ως ένας από τους καλύτερους σκοπευτές της μονάδας με εξαιρετική φυσική κατάσταση και κατάρτιση στα στρατιωτικά, και φέρεται επίσης ότι συμμετείχε και έριξε 26 βολές στην «Ματωμένη Κυριακή» όταν πάνω από 30 πολίτες στο Ντέρι σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν. Αναφορές κάνουν λόγο και για πρόκληση επεισοδίων μετά από ανταλλαγή ρίψεων με πέτρες μαζί με τον φίλο του, Νικ Χώλ. Μερικούς μήνες αργότερα, στις 18 Φεβρουαρίου 1972, μαζί με τον Μίκαελ Γουέιχαουζ, λήστεψαν ένα Ταχυδρομείο για να συλληφθούν στη συνέχεια και να τους επιβληθούν ποινές 5 ετών φυλάκισης και απόταξης. Παρά το γεγονός ότι αργότερα ισχυρίστηκε ότι ήταν συνταγματάρχης, ο υψηλότερος βαθμός του Γεωργίου ήταν αυτός του δεκανέα και μάλλον δεν έλαβε ποτέ εκπαίδευση αξιωματικού.

Θιασιώτης της περιπέτειας και το πολέμου, ήταν ο πρώτος Βρετανός μισθοφόρος που έφτασε στην Αγκόλα ( στις 02.12.75), έχοντας προσληφθεί προηγουμένως από τους Ντον Μπέλφορντ και Κόλιν Τέιλορ ως εκπρόσωποι του FNLA του Χόλντεν Ρόμπερτ. Μετά την ανεξαρτησία της Ανγκόλας, οι οργανώσεις αναλώθηκαν σε εμφύλια διαμάχη όπου ο MPLA που δεχόταν βοήθεια από Σοβιετικούς και Κουβανούς πολεμούσε τον FNLA που υποστηρίζονταν από τη CIA. Ο Κώστας πέταξε στην Αγκόλα για να κανονίσει όλες τις διευθετήσεις για τον ίδιο και τους τρεις φίλους του Νικ Χώλ, Μίκαελ Γουέινραϊτ και τον Τσάρλι Χριστοδούλου (πιθανόν ξάδερφός του), όλοι οι παλιοί φίλοι από το Σύνταγμα αλεξιπτωτιστών.

Με το τμήμα του κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στην Ανγκόλα

Ο «Κάλλαν» (όπως επικράτησε) ή «Τόνι Κούλεν» από έναν θανόντα συνάδελφό του, όπως ήταν το ψευδώνυμό του, οδήγησε ως επικεφαλής μια μικρή στρατιωτική ομάδα μαχητών FNLA το οποίο στα τέλη του 1975 βρισκόταν στα πρόθυρα διάλυσης . Ένας από αυτούς, Πορτογάλος, ο οποίος ονομαζόταν «Μαδέρα» ήταν πρώην πρωταθλητής μπόξερ. Αυτή η ομάδα αποτελούνταν από μερικούς εξαιρετικούς, έμπειρους στρατιώτες, αλλά πάρα πολύ λίγους σε αριθμούς για να επιτύχουν μια αποφασιστική νίκη. Οι υπόλοιποι, ιδίως οι ντόπιοι στρατιώτες είχαν πολύ φτωχή εκπαίδευση και υπήρχε θέμα επικοινωνίας αφού πολλοί εξ αυτών δεν μιλούσαν αγγλικά ή πορτογαλικά (επίσημη γλώσσα). Διέθεταν δύο Land Rovers εξοπλισμένα με αντιαρματικά 106 mm M40, Panhard M3/VTT APC, ένα θωρακισμένο Dodge, ένα αναγνωριστικό Ferret, ένα Panhard AML-90 με 90 χλστ αντιαρματικό, 3 Land Rovers με Browning .30 και ένα Land Rover με πολυβόλο Goryunova. Ωστόσο, η πολεμική τους απόδοση στη σύντομη εκστρατεία τους ήταν εντυπωσιακή κατά το διάστημα 5 Ιανουαρίου με 6 Φεβρουαρίου 1976 (1).

Σε μια μόνο ενέδρα, στις 3 Φεβρουαρίου 1976, σε μια φάλαγγα του MPLA,  σκότωσε 60 με 80 από τους 600 περίπου MPLA και Κουβανούς στρατιώτες, κατέστρεψε 3 με 4 σοβιετικά άρματα μάχης T-34/54/55 και 4 εκτοξευτές πυραύλων Katyusa, τα «όργανα του Στάλιν». Η επίθεση, που έγινε με μια ντουζίνα ανδρών, βασίστηκε στον αιφνιδιασμό. Οι αντίπαλοι τράπηκαν κατευθείαν σε φυγή μέσα σε πανικό μη προκαλώντας καμία απώλεια στους επιτεθέμενου Ο Γεωργίου, «γελώντας και φωνάζοντας», πετσόκοβε τους Κουβανούς που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα λαμπαδιασμένα τους οχήματα.(2) Μετά από λίγες ώρες και αφού βρήκαν πρόχειρο καταφύγιο στη ζούγκλα, πραγματοποίησαν δεύτερη επιδρομή αφήνοντας 40 νεκρούς εχθρούς και 1 άρμα μάχης. Ο Γεωργίου, «με απόλυτη αδιαφορία για τη δική του ασφάλειά του έτρεξε στον δρόμο και (..) προσπάθησε να σκοτώσει όσο το δυνατόν περισσότερους Κουβανούς».

Με την 60μελή περίπου ομάδα του προκαλούσε συνεχώς φθορά στους 1.600 περίπου αντιπάλους του πραγματοποιώντας συνεχώς ενέδρες, 6 τουλάχιστον αυτό το διάστημα, εφαρμόζοντας ό,τι αποκόμισε από τον βρετανικό στρατό. Με συνολικές απώλειες 20 ανδρών προκάλεσε εκατοντάδες και μεγάλες σε άψυχο υλικό. Η δραστηριότητά του ήταν τόσο έντονη και η επιθυμία για συνεχή πίεση του εχθρού όλη μέρα που πολλοί από τους στρατιώτες του δεν άντεχαν να τον ακολουθούν. Εντυπωσιασμένος με τις προσπάθειές τους, ο Ρομπέρτο έστειλε τον Χώλ πίσω στη Βρετανία για να στρατολογήσει ένα πλήρες τάγμα και απένειμε επίσης τον βαθμό του Συνταγματάρχη στον «Κάλλαν».

Κατά τη διάρκεια της κράτησης, αναμένοντας τη δίκη.

Αρχικά επιτυχημένη, η μονάδα άρχισε να δείχνει σημάδια διάλυσης εξαιτίας της σκληρής ηγεσίας του Γεωργίου, καθώς εκτέλεσε 14 από τους στρατιώτες του επειδή λιποτάκτησαν και πήραν μαζί τους τα οχήματα της ομάδας. Ο Βρετανός δημοσιογράφος Πάτρικ Μπρόγκαν χαρακτήρισε τον Γεωργίου ως «ψυχοπαθή δολοφόνο» που εκτέλεσε τους 14 μισθοφόρους του για δειλία και ήταν εξαιρετικά βάναυσος για τους μαύρους. Στις 31 Ιανουαρίου εκτέλεσε άλλους 23 που λιποτάκτησαν μαζικά. Υπολογίστηκε ότι συνολικά εκτέλεσε περίπου 170 άτομα προκαλώντας τρόμο ακόμα και στους βρετανούς μισθοφόρους συναδέλφους του(3). Ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή και διατηρούσε πάντα επιθετικό πνεύμα σε κάθε σύγκρουση.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε καμία πραγματική δομή στη δύναμη του Γεωργίου, παρά το γεγονός ότι ορισμένοι άνδρες είχαν ονομαστικά βαθμούς τάξεις και δεν ανέθεσε καθήκοντα διοίκησης, ενώ και στις μικρές πειθαρχικές παραβάσεις, πραγματικές ή φανταστικές, κάποιοι τιμωρήθηκαν με εκτέλεση. Αυτές οι τιμωρίες/απειλές πραγματοποιήθηκαν καθ ‘όλη τη διάρκεια της εκστρατείας από πολλούς τοπικούς επικεφαλής από κάθε παράταξη, αποτελούσε μια κοινή πρακτική που εφάρμοσαν οι Κόουπλαντ, Χριστοδούλου και ο Γεωργίου.

Φυσικά,  η σκληρή αυτή αντιμετώπιση είχε ως συνέπεια να μην έρχονται πλέον εθελοντές αφού το προσωπικό δεν είχε πλέον  εμπιστοσύνη στην ηγεσία του. Στον αντίποδα να σημειωθεί ότι οι εκτελέσεις έγιναν όταν, με το δεύτερο σώμα μισθοφόρων που ήταν εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας, 12 εξ αυτών σκοτώθηκαν όταν χειρίστηκαν οπλικά συστήματα που δεν είχαν ιδέα και οι 14 λιποτάκτησαν παίρνοντας μαζί τους τα οχήματα. Από μερικά τέτοια περιστατικά γίνεται κατανοητό γιατί ο Γεωργίου είχε αυτή την αντιμετώπιση απέναντι στους άνδρες του αλλά και γιατί δεν τους άφηνε πολλά περιθώρια πρωτοβουλίας. «Αυτός είναι ο μόνος νόμος εδώ», φέρεται να είπε προτού εκτελέσει έναν στρατολογημένο άντρα που κατά λάθος πυροβόλησε σε ένα φιλικό όχημα που παρανόησε για την εμπροσθοφυλακή μιας κουβανέζικης συνοδείας θέλοντας να ενσταλάξει την πεποίθηση μεταξύ των ανδρών του ότι δεν αναλαμβάνει κανείς πρωτοβουλία (προφανώς από το χαμηλό τους επίπεδο, δεν τους εμπιστευόταν) και, ως εκ τούτου, δεν διακινδυνεύει λάθη ή αποτυχίες και ήταν η ασφαλέστερη και καλύτερη πορεία δράσης τους.

Οι επιχειρήσεις συνεχίστηκαν και οι περισσότερες είχαν επιτυχές αποτέλεσμα. Όμως οι μικροί αριθμοί τους δεν μπορούσαν να κάνουν και πολλά απέναντι στο άφθονο έμψυχο υλικό του MPLA , της ενίσχυσης από εκατοντάδες/χιλιάδες Κουβανούς και τον πάσης φύσεως εξοπλισμό από τη Σοβιετική Ένωση.

Εν τέλει ο Γεωργίου και άλλοι 12 δικάστηκαν στη διάσημη «δίκη της Λουάντα» τον Ιούλιο του 1976. Οι κατηγορούμενοι που εκτελέστηκαν ήταν οι Κώστας Γεωργίου (γνωστός και ως «Συνταγματάρχης Τόνι Κάλλαν»), 25 (Κύπρος / ΗΒ), Andrew Gordon McKenzie, 25 (Ηνωμένο Βασίλειο), Derek John Barker, 35 (Ηνωμένο Βασίλειο) και Daniel Francis Gearhart, 34 (ΗΠΑ). Ο τελευταίος ήταν μόλις 3 ημέρες στη χώρα και δεν έριξε ούτε μια τουφεκιά και παρά τις παρεμβάσεις ακόμη και του Κίσσιγκερ, εκτελέστηκε. Επίσης, 3 κατηγορούμενοι έλαβαν ποινή φυλάκισης 16 ετών και άλλοι τρείς 24 χρόνια. Ο Αργεντινο-Αμερικανός, πρώην πεζοναύτης Gus Grillo και 2 ακόμη έλαβαν 30 χρόνια.

Η αδερφή του Γεωργίου, Παναγιώτα Γεωργιάδη, επετράπη να τον επισκεφτεί κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του στην Αγκόλα. Σε μια συνέντευξη στο BBC, είπε ότι μίλησαν κυρίως για την οικογένειά τους και τη δίκη, μιλώντας στα ελληνικά. Το σώμα του Γεωργίου επαναπατρίστηκε στην Αγγλία και θάφτηκε κρυφά σε νεκροταφείο στο βόρειο Λονδίνο σύμφωνα με τις τελετές της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Σημειώσεις

(1) CULTURE CLASH:THE INFLUENCE OF BEHAVIOURAL NORMS ON MILITARYPERFORMANCE IN ASYMMETRIC CONFLICTS, σελ.102

(2) όπως παραπάνω, σελ.118

(3) Το πρώτο σώμα μισθοφόρων επιλέχθηκε από μια βρετανική ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία (PMC), που διευθύνονταν από τους Τζον Μπάνκς, Κρις Ντέμπστερ και Ντέιβ Τόμκινς. Ο Γεωργίου δυσαρέστησε την ηγετική δομή της SAS εντός του ομίλου και θεώρησε τον Μπάνκς ο οποίος παρέμεινε στη Βρετανία, ως προσωπική απειλή για τη θέση του.

Πηγές

  1. mercenary-wars.net
  2. Newyorktimes.com/archives
  3. irishtimes, 15/12/2000.

About The Author

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: