Το Καζάνι του Ντεμπαλτσέβε – Ουκρανικός Στράτος εναντίον δυνάμεων Νέας Ρωσίας, 20 Ιαν – 22 Φεβ 2015

Πόλεμος στο Ντονμπάς: Ουκρανικός Πόλεμος 2014 - 2016

Η Μάχη του Ντεμπαλτσέβε έγινε ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα του Πολέμου στην Ουκρανία και η πρώτη επιχείρηση που συντονίστηκε και εκτελέστηκε από τις αποσχιστικές δημοκρατίες, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ (LPR) και την Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ (DPR) ονομαζόμενες επίσης ως Ένοπλες Δυνάμεις της Νέας Ρωσίας (AFNR). Η κεντρική ιδέα ήταν να αποκοπεί και να εξαλειφθεί ο θύλακας του Ντεμπαλτσέβε που τον υπερασπίζονταν οι ουκρανικές δυνάμεις «Αντιτρομοκρατικών Επιχειρήσεων» (ATO) και να αποκτηθεί ο έλεγχος του σημαντικού κόμβου επικοινωνίας μεταξύ των δύο αποσχιστικών δημοκρατιών.

Ο θύλακας δημιουργήθηκε κατά την ουκρανική προέλαση για την ανακατάληψη του Σαχτάρσκ και άλλων πόλεων το καλοκαίρι – φθινόπωρο του 2014 και σε γενικές γραμμές παρέμενε μια σχετικά ήρεμη περιοχή μέχρι την ανακωχή του Σεπτεμβρίου 2014.

Οι αριθμοί των αντιμαχόμενων πλευρών διαφέρουν από πηγή σε πηγή αλλά γενικά φαίνεται να είναι περίπου 4000 με 5000 άνδρες των ATO και 5000 με 6000 των AFNR. Όσον αφορά τα τεθωρακισμένα, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες εκτιμήσεις καθώς και οι δύο πλευρές χρησιμοποίησαν δεκάδες άρματα μάχης και εκατοντάδες τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού (ΤΟΜΠ) που μπορούν να υπολογιστούν κυρίως από τα φωτογραφικά στοιχεία όμως δεν υπάρχουν διαθέσιμοι (καταγεγραμμένοι) πραγματικοί αριθμοί.

Κατά το φθινόπωρο του 2014, οι AFNR διέθεταν έναν τεράστιο αριθμό ενισχύσεων από πλευράς ανθρωπίνου δυναμικού, τεθωρακισμένων και πυρομαχικών και είχαν αναδιοργανωθεί ώστε να δημιουργήσουν δομή επιπέδου Ταξιαρχίας, στην πραγματικότητα οι μονάδες πρώτης γραμμής ήταν κυρίως ανεκπαίδευτες, ανεπαρκώς εξοπλισμένες και στερούνταν κάθε είδους επικοινωνιών και υποστήριξης από τα μετόπισθεν.

Οι δυνάμεις ήταν μια «σαλάτα» αποτελούμενες από μονάδες τακτικού Στρατού, εθελοντές και παραστρατιωτικούς μαχητές. Οι παραστρατιωτικοί μαχητές ήταν κυρίως αξιόμαχοι αλλά διοικούνταν από τους Διοικητές τους και δρούσαν από μόνοι τους (για παράδειγμα η Ταξιαρχία «Φάντασμα»). Η ιεραρχία διοικήσεως ήταν αναποτελεσματική σε τέτοιο βαθμό που το Επιτελείο της Ταξιαρχίας αποδείχθηκε ότι ήταν ο ενδιάμεσος μεταξύ της Γενικής Διοίκησης και των μονάδων πεδίου χωρίς ουσιαστική δυνατότητα λήψης αποφάσεων.

Οι ουκρανικές δυνάμεις δεν ήταν καλύτερες, διέθεταν την ίδια «σαλάτα» δομή δυνάμεων τακτικού Στρατού, Αστυνομίας και εθελοντών. Πολλά από τα τεθωρακισμένα και τα μηχανοκίνητα μέσα υπήρχαν μόνο στα χαρτιά και ήταν σε μη λειτουργική κατάσταση αλλά ήταν άριστα βαμμένα (όπως αναφέρει μια πηγή). Άλλωστε, οι μονάδες απλώς περιστρέφονταν κατά την ανακωχή, στα τέλη του φθινοπώρου 2014, μεταφέροντας τους νέους άπειρους Στρατιώτες στην πρώτη γραμμή.

Φαίνεται ότι αυτή η επιχείρηση είχε σχεδιαστεί από Ρώσους Στρατιωτικούς συμβούλους που πίστευαν ότι διέθεταν πολύ καλά εξοπλισμένες και εκπαιδευμένες δυνάμεις και ήθελαν να επαναλάβουν τον αστραπιαίο πόλεμο των 5 ημέρων του 2008 στην Νότια Οσετία δίνοντας τους μόνο 3 ημέρες για να περικυκλώσουν και να καταστρέψουν τις δυνάμεις ATO που ήταν αμυντικά εγκατεστημένες στον θύλακα του Ντεμπαλτσέβε. Στην πραγματικότητα δεν συνέβη τίποτα σχετικό με αυτό, όπως ανέφερα οι επιτιθέμενες δυνάμεις στερούνταν κυρίως βασικής εκπαιδεύσεως, επικοινωνίας και υποστήριξης συν ότι δεν μπορούσαν να διοικηθούν αποτελεσματικά.

Οι Διοικητές δεν γνώριζαν τόσο καλά τους Στρατιώτες τους, τα πληρωμάτων των Αρμάτων και Τεθωρακισμένων οχημάτων δεν ήταν κατάλληλα εκπαιδευμένα, και ο περισσότερος εξοπλισμός αποκτήθηκε από την μακροχρόνια αποθήκευση της Ρωσίας χωρίς να ελεγχθεί σωστά επανήλθε σε λειτουργική κατάσταση. Σύμφωνα με μάρτυρες τα περισσότερα άρματα μάχης και ΤΟΜΠ στερούνται ενδοεπικοινωνίας, βασικών ασυρμάτων και ακόμη ανταλλακτικών.

Να σας εξηγήσω τι σημαίνει αυτό στην μάχη;

Οι ασύρματοι ήταν ένα «παραμύθι», οι περισσότεροι από αυτούς κατασκευάστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1980, διέθεταν άδειες μπαταρίες και δεν υπήρχαν φορτιστές. Οι περισσότερες επικοινωνίες έγιναν με την χρήση κινητών τηλεφώνων υπό την κάλυψη του δικτύου της ουκρανικής εταιρείας επικοινωνιών KyivStar. Όλες οι ωραίες αεροφωτογραφίες που λήφθηκαν με ντρόουν εναέριας αναγνώρισης και άλλα πράγματα ήταν απλώς μια διαφήμιση των ΜΜΕ της Ρωσίας. Οι «ιδιωτικές» μονάδες όπως η Ταξιαρχία «Φάντασμα» στον Λουγκάνσκ διέθεταν καλύτερο εξοπλισμό λόγω της ιδιωτικής χρηματοδότησης. Όπως είπα οι ουκρανοί δεν ήταν καλύτεροι ή χειρότεροι – εκτός από φτωχά εξοπλισμένοι και κυρίως ανεκπαίδευτοι και απογοητευμένοι ήταν όμηροι των ψευδών αναφορών του Γενικού Επιτελείου προς την ηγεσία της χώρας ότι «όλα βαίνουν καλώς».

Ακόμη και οι αναφορές αναγνωρίσεων σχετικά με τις συγκεντρώσεις και ενισχύσεις δυνάμεων των ANFR παραμελήθηκαν ώστε να ικανοποιήσουν την γενικότερη πολιτική – ο πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο ήθελε να αναφέρει στους Αμερικανούς ότι έχει τον πλήρη έλεγχο (σε ποιον αρέσουν οι αδύναμοι;). Σε αυτήν την κατάσταση οι ATO Στρατιώτες στον θύλακα του Ντεμπαλτσέβε ήταν γραφτό να πέσουν στην παγίδα πριν ακόμη ξεκινήσουν οι συγκρούσεις.

Το πρώτο στάδιο της μάχης ξεκίνησε την 19-20 Ιανουαρίου 2015, με την επίθεση των AFNR στα βόρεια (νότια σύμφωνα με ουκρανικές πηγές) από δύο κατευθύνσεις – μια ήταν η παραπλανητική και η άλλη ήταν η κύρια προσπάθεια για να αποκοπεί ολόκληρος ο θύλακας. Η παραπλανητική λειτούργησε καλά και οι δυνάμεις ATO ξεκίνησαν να μετακινούν τις ενισχύσεις τους χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν οποιαδήποτε εναλλακτική λύση. Η κύρια δύναμη καθηλώθηκε από τις σφοδρές μάχες σε μερικές οχυρωμένες θέσεις των ATO χωρίς να αποκομίζουν σημαντικά κέρδη αλλά υπέστησαν σοβαρές απώλειες.

Η κύρια συνεισφορά στις απώλειες των AFNR έγινε από το πυροβολικό των ATO που αποδείχθηκε πολύ αποτελεσματικό και, σε πολλές περιπτώσεις, είχε εξαιρετικά εύστοχες βολές και καλές επικοινωνίες με τις μονάδες πεδίου. Αξίζει να σημειωθεί, οι AFNR διέθεταν άφθονο πυραυλικό πυροβολικό, κυρίως BM-21 Grad που όπως φάνηκε ήταν σχεδόν άχρηστο εναντίον των οχυρωμένων ουκρανών παρά τις ποσότητες των σπαταλημένων πυρομαχικών, και οι δυο πλευρές συμφωνούν σε αυτό το σημείο.

Μέχρι αυτό το σημείο η χρήση των αρμάτων μάχης ήταν περιστασιακή και από τις δύο πλευρές και κυρίως από μεγάλες αποστάσεις ως «όπλα ελευθέρων σκοπευτών» αλλά υπήρξαν και κάποια αξιοσημείωτα επεισόδια μαχών εκ του σύνεγγυς όπως κατά την επίθεση στο σημείο 307.9 (κοντά στην Σανζχαρίφκα) 23-25 Ιανουαρίου.

Την 23η Ιανουάριου, τρία Άρματα Μάχης και BMP του τάγματος «Αύγουστος» του Λουγκάνσκ εκμεταλλευόμενα την κάλυψη που τους παρείχε η πυκνή ομίχλη προσπάθησαν να επιτεθούν στην οχυρωμένη θέση (σημείο 307.9) που την υπερασπίζονταν δυνάμεις της 128ης Ανεξάρτητης Ορεινής Ταξιαρχίας Πεζικού «Βαλέρια». Οι ουκρανοί διέθεταν ένα άρμα μάχης Τ-64 και δύο BMP (ένα εκτός λειτουργίας). Τα άρματα άρχισαν να ανταλλάσσουν πυρά κυρίως με βάση τον θόρυβο που έκαναν οι κινητήρες τους.

Οι Αρματιστές του «Αύγουστου» έμοιαζαν αποπροσανατολισμένοι και κινούταν προς διάφορες κατευθύνσεις, καθώς ένα T-64 πλησίασε την οχυρωμένη θέση χτυπήθηκε από RPG, άρχισε να κινείται προς τα πίσω και τελικά κόλλησε στο όρυγμα. Ένα άλλο άρμα χτυπήθηκε στον πύργο από αντιαρματικό καθοδηγούμενο πύραυλο (ATGM) αλλά κατάφερε να πλησιάσει και να διασώσει το πλήρωμα. Αργότερα οι ουκρανοί κατάφεραν να περισυλλέξουν το εγκαταλειμμένο άρμα μάχης και να το θέσουν στην υπηρεσία τους.

Τις επόμενες δύο ημέρες τα άρματα επιτέθηκαν το οχυρωμένο σημείο από απόσταση 2-2,5 χλμ. Τουλάχιστον ένα χτυπήθηκε αλλά επίσης και ένα άρμα μάχης των ATO πήρε το μερίδιο του καθώς και το πυροβόλο του καταληφθέντος άρματος έπαθε εμπλοκή καθιστώντας το άρμα άχρηστο για την μονομαχία μεγάλης απόστασης.


Την 25η Ιανουαρίου 2015, το οχυρωμένο σημείο δέχθηκε ενισχύσεις και διέθετε δύο άρματα μάχης, τέσσερα BMP και MTLB (από αυτά 1 T-64 και 2 BMP-2 ήταν μη λειτουργικά). Οι θέσεις δέχθηκαν επίθεση από 5 άρματα μάχης του Τάγματος «Αύγουστος» των LPR χωρίς την υποστήριξη Πεζικού (δεν είναι ακόμα σαφές γιατί το Πεζικό δεν συνόδευε τα άρματα μάχης). Ένα άρμα χτυπήθηκε από ένα ουκρανικό T-64 και υποχώρησε, άλλα τρία έφτασαν στα ορύγματα και κατάφεραν να προκαλέσουν πολυάριθμες απώλειες, ειδικά το T-72 που διέσπασε τα ορύγματα, αλλά όλα καταστράφηκαν από RPG. Το τελευταίο άρμα υποχώρησε. Συνολικά ένα άρμα μάχης T-72 και δύο T-64 των AFNR καταστράφηκαν συν ένα T-64 των ATO που ακινητοποιήθηκε και ένα BMP που καταστράφηκε. Όλα τα μέλη πληρώματος εκτός από ένα των AFNR και εφτά ουκρανοί σκοτώθηκαν κατά την μάχη, ακόμη τρείς άνδρες των ATO τραυματίστηκαν βαριά.

Μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου, οι AFNR μπόρεσαν να καταλάβουν αρκετά σημαντικά υψώματα που ελέγχουν τον κεντρικό δρόμο προς την ουκρανική ηπειρωτική χώρα (M-103) και αρχίσαν να προσβάλουν την μετακίνηση των δυνάμεων ATO. Γενικά, η διοίκηση των AFNR κατάλαβε την αποτυχία του αστραπιαίου πολέμου και άλλαξε στο σχέδιο «Β» ενώ οι ουκρανοί συνέχισαν να αναφέρουν ότι «όλα βαίνουν καλώς και είναι υπό έλεγχο». Οι απώλειες των AFNR ήταν πολύ μεγάλες και οι ενισχύσεις ερχόντουσαν από κάθε πιθανή πηγή – πληρώματα αρμάτων και πυροβόλων μειώθηκαν για να συμπληρωθεί το Πεζικό, οι μονάδες υποστήριξης ήρθαν μπροστά στην εμπόλεμη περιοχή.

Υπήρχαν περιπτώσεις στις οποίες αρκετές «ιδιωτικές» μονάδες AFNR αρνήθηκαν να εκτελέσουν διαταγές καθώς αυτές κρίθηκαν ακατάλληλες από τους Διοικητές τους (αυτό ουσιαστικά έσωσε πολλές ζωές όπως για παράδειγμα στην Ταξιαρχία «Φάντασμα»). Λόγω του ότι οι απώλειες διαδραμάτισαν τον δικό τους ρόλο τους, οι μονάδες πεδίου συρρικνώθηκαν σε πιο ελεγχόμενα επίπεδα, έγιναν πιο ευκίνητες και απέκτησαν αρκετή εμπειρία. Οι AFNR προετοιμάστηκαν να καταλάβουν το Ουγκλεγκόρσκ το οποίο θα είχε μεγάλη επίδραση σε ολόκληρη την επιχείρηση καθώς οι ATO θα έχαναν το σημείο.

Την 30η Ιανουαρίου, ένα τακτικό συγκρότημα τάγματος με άρματα μάχης, BMP και BTR πλησίασε τις θέσεις των ATO στο Ουγκλεγκόρσκ. Τρία άρματα ακινητοποιήθηκαν από νάρκες, αλλά όλα τα υπόλοιπα τεθωρακισμένα οχήματα κινήθηκαν μπροστά και επιτέθηκαν στην αμυντική θέση. Οι δυνάμεις ATO στο Ουγκλεγκόρσκ ήταν τελείως απροετοίμαστες και ωθήθηκαν στα ανατολικά προάστια της πόλης. Ήταν δύσκολο να προστατευθεί η πόλη λόγω των αρκετών «πράσινων ζωνών» αγροτικών καλλιεργειών και φυσικών δασικών περιοχών που καθιστούν εύκολη την απαρατήρητη προσέγγιση από κάθε κατεύθυνση συν ότι οι περισσότερες μονάδες ATO ήταν παραστρατιωτικοί μαχητές χωρίς κανένα βαρύ όπλο. Το ουκρανικό πυροβολικό που υποστήριζε ήταν άχρηστο καθώς εκεί δεν βρίσκονταν κανείς για να πραγματοποιήσει αίτηση και διόρθωση πυρών, αλλά και δίχως οποιαδήποτε επικοινωνία με τις μονάδες πεδίου. Οι μετέπειτα προσπάθειες ανακατάληψης του Ουγκλεγκόρσκ ήρθαν αντιμέτωπες με το κόστος των σοβαρών απωλειών που πλήρωσαν οι δυνάμεις ATO.

Απο τον Efim Sandler

Πηγή: rebellionresearch.com

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on reddit
Reddit
Share on telegram
Telegram
Doukas Gaitatzis

Doukas Gaitatzis

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.