This article was first published in

by Nate Schenkkan

The West knows what Ankara is up to, but won’t call it by its name.

Turkish hostage-taking has become one of the most pressing problems in relations between Ankara and its Western allies. It is something that everyone knows is happening, but political leaders and diplomats are reluctant to call it by its name.

The most recent case concerns German-Turkish journalist Deniz Yucel, who was arrested in Turkey in February 2017 on accusations of propaganda for a terrorist organization. Yucel, a correspondent for Die Welt known for his journalism about Turkey’s crackdown, had written articles based on the hacked emails of Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s son-in-law, Energy Minister Berat Albayrak.

His initial arrest warrant was related to those articles, but after his detention, investigators shifted the focus to his coverage of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), especially an interview he had done with PKK leader Cemil Bayik. After more than a year of imprisonment without charge in Turkey, most of it in solitary confinement, he was released on bail on Feb. 16. He left the country as soon as possible. Once on safe ground in Germany, he posted a video of himself holding a copy of the court order he was given when he left jail. The court, he said, had ordered that his detention be prolonged, not terminated. Like his detention, Yucel’s release had all the marks of a political decision by Turkey’s government.

Yücel’s release spurred a passionate argument inside Germany about what the government gave up to get Turkey to let him go. Yücel himself had spoken out from prison opposing any “dirty deal” to free him. Did the German government successfully leverage the threat of suspending arms sales to Ankara? Or did it give in to Turkish demands to resume arms sales in order to free a journalist? Whatever the case, the discussion takes for granted the fact that Germany was forced to engage in de facto hostage negotiations with a NATO ally.

Hostage politics have become so pervasive in Turkey’s relations with the West that when the Syrian Kurdish leader Salih Muslim was detained in Prague last weekend, speculation immediately turned to whether the Czech government would agree to extradite him in exchange for the freedom of two Czechs currently jailed in Turkey for supporting Syrian Kurdish militants. A Czech court released Muslim on Tuesday while the proceedings continue, agreeing to his assurances that he would cooperate with the court while remaining free to travel within the European Union. Deputy Prime Minister Bekir Bozdag denounced the court’s move as “very clearly a decision in support of terrorism,” prompting a strongly worded response from the Czech Foreign Ministry.

These hostage politics are most visible in American-Turkish relations.

The fates of several innocent Americans in Turkish custody have become the subject of blunt demands from the Turkish government. The best known among them is Andrew Brunson, a pastor who has lived in Turkey for two decades tending to a small evangelical congregation in Izmir, and who was arrested in October 2016 on vague allegations that he was connected to the July 2016 coup attempt. He remains in prison over a year later. President Erdogan has explicitly made Brunson an object for trade, saying in September that the United States should swap “a pastor for a pastor,” exchanging his arch-enemy Fethullah Gulen, who resides in Pennsylvania, for Brunson. He’s not the only American in Turkish prison: Last month, Serkan Golge, a NASA scientist with dual citizenship swept up in the post-coup attempt crackdown, was sentenced to over seven years in prison.

This is an unacceptable state of affairs for relations between allies. No citizen of an allied country should have to wonder if Turkey will make their freedom a bargaining chip — and there is currently legislation before Congress that would punish Turkey for this behavior. An amendment to the State, Foreign Operations, and Related Programs (SFOPS) Appropriations Bill offered by Sens. Jeanne Shaheen (D-N.H.) and James Lankford (R-Okla.) would mandate sanctions for Turkish officials found to have engaged in the wrongful or unlawful prolonged detention of American citizens. The sanctions are simple: They would require that the secretary of state identify the officials, subject to a national security waiver or the use of a classified annex to provide the names to Congress without making them public, and that such officials be denied entry into the United States. This is a clear and logical response to hostage-taking, and should be retained in the omnibus appropriations bill for the current financial year that is now being negotiated.

As Sen. Lankford wrote two weeks ago in the Wall Street Journal, this amendment should also be coupled with the use of Global Magnitsky sanctions on individual Turkish officials determined to have engaged in grand corruption or in serious human rights violations. The Global Magnitsky Act is a relatively new piece of legislation passed in 2016 and used for the first time in December 2017. It gives the president the authority to sanction individuals and entities responsible for serious human rights violations anywhere in the world, barring them from travel to the United States, freezing their assets, and effectively shutting them out of the U.S. financial system.

There is a lot of gnashing of teeth right now about sanctions against Turkey, and whether they will do more harm than good. Too much of this discussion presumes that it is the United States and its allies that are responsible for the deterioration, when it is actually Turkey that is pushing its alliances to the breaking point.

Congress and the Trump administration must demonstrate to Ankara that even as the U.S.-Turkey relationship becomes more transactional, there are certain areas that will never be subject to a bargain. The United States will not negotiate over the rights of American citizens, or over the rule of law in the United States, even in high-profile cases like the sanctions-buster Reza Zarrab or the extradition of Fethullah Gulen. And it will continue to place anti-corruption and rule-of-law issues squarely in the center of its bilateral relations with Turkey. It is, after all, still an ally — for now.

Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα στις σχέσεις της με τους δυτικούς

Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα στις σχέσεις της με τους δυτικούς

Foreign Policy: Ομηρία η νέα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας

Η περίπτωση των Ελλήνων στρατιωτικών και πώς αυτή σχετίζεται με το δημοσιογράφο Ντενίζ Γιουτζέλ, τον πάστορα Ρίτσαρντ Μπράνσον και τον Φετουλάχ Γκιουλέν
Την ίδια μέρα που η τουρκική πολιτοφυλακή στον Έβρο συνέλαβε τους δυο Έλληνες στρατιωτικούς, με τα σενάρια για τις συνθήκες υπό τις οποίες τέθηκαν υπό κράτηση να οργιάζουν, το Foreign Policy δημοσίευσε συγκυριακά ένα άκρως ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «Η κράτηση ομήρων είναι η νέα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας». Η ανάλυση του Foreign Policy αναφέρει πως η Δύση γνωρίζει τα κίνητρα της Άγκυρας, ωστόσο δεν αποκαλεί τα πράγματα με το όνομά τους, και παραθέτει μια σειρά από περιστατικά τον τελευταίο χρόνο από αρπαγή ομήρων εκ μέρους της Τουρκίας, που αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα στις σχέσεις της με τους δυτικούς. Το άρθρο είναι διαφωτιστικό για τον τρόπο με τον οποίο ενεργεί η Τουρκία σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Ο ανταποκριτής της εφημερίδας Die Welt

Η πιο πρόσφατη υπόθεση αφορά τον Τουρκογερμανό δημοσιογράφο Ντενίζ Γιουτζέλ, ο οποίος συνελήφθη στην Τουρκία τον Φεβρουάριο του 2017, κατηγορούμενος για προπαγάνδα υπέρ τρομοκρατικής οργάνωσης. Ο Γιουτζέλ, ανταποκριτής της Die Welt, γνωστός για τη δημοσιογραφική του δήλωση σχετικά με την καταστολή της Τουρκίας, είχε γράψει άρθρα βασισμένα στα πειρατικά μηνύματα του γαμπρού του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Υπουργού Ενέργειας Μπεράτ Αλ Μπαϊράκ.
Το αρχικό του ένταλμα σύλληψης αφορούσε αυτά τα άρθρα, αλλά μετά την κράτησή του, οι (Τούρκοι) ερευνητές μετατόπισαν την προσοχή τους στην κάλυψη του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), ειδικά σε συνέντευξη που είχε πάρει από τον ηγέτη του PKK, Τζεμίλ Μπαγίκ. Μετά από περισσότερο από ένα χρόνο φυλάκισης χωρίς κατηγορία στην Τουρκία, το μεγαλύτερο μέρος της σε απομόνωση, απελευθερώθηκε με εγγύηση στις 16 Φεβρουαρίου. Ο Γιουτζέλ έφυγε από τη χώρα το συντομότερο δυνατό. Μόλις βρισκόταν σε ασφαλές μέρος στη Γερμανία, έγραψε ένα βίντεο, κρατώντας αντίγραφο της δικαστικής εντολής που τού δόθηκε όταν έφυγε από τη φυλακή. Το δικαστήριο, είπε, είχε διατάξει την παράταση της κράτησής του, που δεν είχε τερματιστεί. Όπως και η κράτησή του, η απελευθέρωση του Γιουτζέλ είχε όλα τα σημάδια μιας πολιτικής απόφασης της κυβέρνησης της Τουρκίας.

Η κράτηση του Σαλέχ Μουσλίμ

Οι σχέσεις ομηρίας έχουν γίνει τόσο διαδεδομένες στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση, που όταν ο ηγέτης των Σύριων Κούρδων Σαλέχ Μουσλίμ κρατήθηκε στην Πράγα το περασμένο Σαββατοκύριακο, οι άμεσες εικασίες ήταν κατά πόσο η τσεχική κυβέρνηση θα συμφωνούσε να τον εκδώσει ως αντάλλαγμα για την ελευθερία δύο Τσέχων που βρίσκονται σήμερα φυλακισμένοι στην Τουρκία για υποστήριξη των Κούρδων μαχητών της Συρίας. Ένα τσεχικό δικαστήριο απελευθέρωσε την Τρίτη τον μουσουλμάνο, ενώ η διαδικασία συνεχίζεται, συμφωνώντας με τις διαβεβαιώσεις του ότι θα συνεργαστεί με το δικαστήριο παραμένοντας ελεύθερος να ταξιδέψει μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο (Τούρκος) αναπληρωτής πρωθυπουργός Μπεκίρ Μποζντάγ κατήγγειλε την κίνηση του δικαστηρίου ως «πολύ σαφή απόφαση για την υποστήριξη της τρομοκρατίας», προκαλώντας μια έντονα διατυπωμένη απάντηση από το τσεχικό Υπουργείο Εξωτερικών.

O ευαγγελιστής πάστορας και ο Γκιουλέν

Αυτές οι πολιτικές ομηρίας είναι πιο ορατές στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Οι τύχες πολλών αθώων Αμερικανών που βρίσκονται υπό τουρκική κράτηση, έχουν γίνει αντικείμενο αυστηρών απαιτήσεων από την τουρκική κυβέρνηση. Ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο Άντριου Μπράνσον, ένας πάστορας που ζούσε στην Τουρκία για δύο δεκαετίες και λειτουργεί σε μια μικρή ευαγγελική εκκλησία στη Σμύρνη, και συνελήφθη τον Οκτώβριο του 2016 με ασαφείς ισχυρισμούς ότι συνδέθηκε με την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016. Ένα χρόνο μετά, παραμένει στη φυλακή. Ο Πρόεδρος Ερντογάν έχει μετατρέψει ρητά τον Μπράνσον σε αντικείμενο εμπορίου, λέγοντας, τον Σεπτέμβριο, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να ανταλλάξουν «έναν πάστορα για έναν πάστορα», ανταλλάσσοντας το βασικό του εχθρό Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος κατοικεί στην Πενσυλβανία, για τον Μπράνσον. Δεν είναι ο μόνος Αμερικανός στην τουρκική φυλακή: Τον περασμένο μήνα, ο Σερκάν Γκολγκέ, ένας επιστήμονας της NASA με διπλή υπηκοότητα, που καταδίκασε την καταστολή των προσπαθειών μετά το πραξικόπημα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση επτά ετών.

Το νομοσχέδιο του Κογκρέσου

Πρόκειται για μια απαράδεκτη κατάσταση των σχέσεων μεταξύ συμμάχων. Κανένας πολίτης μιας συμμαχικής χώρας δεν θα πρέπει να αναρωτηθεί κατά πόσο η Τουρκία θα μετατρέψει την ελευθερία τους σε ένα διαπραγματευτικό χαρτί – και υπάρχει σήμερα νομοθεσία ενώπιον του Κογκρέσου που θα τιμωρήσει την Τουρκία για αυτή τη συμπεριφορά. Μια τροποποίηση στο νομοσχέδιο για το Κράτος, τις ξένες επιχειρήσεις και τα συναφή προγράμματα (SFOPS), που υποβλήθηκε από τους Γερουσιαστές, Τζιν Σαχίν (DN.H.) και Τζέιμς Λάνκφορντ (R-Okla.), θα επιβάλει κυρώσεις σε Τούρκους αξιωματούχους που κρατούν παράνομα και παρατεταμένα Αμερικανούς πολίτες. Οι κυρώσεις είναι απλές: Χρειάζεται έρευνα από τον Υπουργό Εξωτερικών για την ταυτοποίηση υπαλλήλων, οι οποίοι κατέχουν μια άρση από την εθνική ασφάλεια ή μπορούν να χρησιμοποιούν τον απόρρητο κατάλογο, για να παραχωρήσουν τα ονόματα στο Κογκρέσο, χωρίς τη δημοσιοποίησή τους στο κοινό, και από αυτούς τους υπαλλήλους να αίρεται η είσοδος στις ΗΠΑ. Αυτή είναι μια ξεκάθαρη και λογική αντιμετώπιση σε υποθέσεις ομηρίας και πρέπει να παραμείνει μέρος του γενικού νομοσχεδίου του τρέχοντος οικονομικού έτους που είναι υπό διαπραγμάτευση τώρα.

Κυρώσεις στην Τουρκία

Όπως έγραψε στην Wall Street Journal ο γερουσιαστής Λάνκφορτ πριν από δύο εβδομάδες, αυτή η τροπολογία θα πρέπει να συνδυαστεί και με τη χρήση των κυρώσεων του Global Magnitsky σε μεμονωμένους Τούρκους αξιωματούχους που είναι αποφασισμένοι να ασκήσουν μεγάλη διαφθορά ή σε σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Παγκόσμιος νόμος περί Magnitsky είναι ένα σχετικά νέο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε το 2016 και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2017. Δίνει στον Πρόεδρο την εξουσία να επιβάλλει κυρώσεις σε άτομα και οντότητες υπεύθυνες για σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οπουδήποτε στον κόσμο, και στις Ηνωμένες Πολιτείες, να παγώσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και να τους εκδιώξουν αποτελεσματικά από το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Σύμμαχος, για την ώρα

Τώρα, υπάρχει πολύ “τρίξιμο των δοντιών” (gnashing of teeth) σχετικά με τις κυρώσεις κατά της Τουρκίας και αν θα κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Πολύ μεγάλο μέρος αυτής της συζήτησης αναφέρει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ευθύνονται για την επιδείνωση, όταν στην πραγματικότητα η Τουρκία πιέζει τις συμμαχίες της σε οριακό σημείο.

Το Κογκρέσο και η διοίκηση Τραμπ πρέπει να αποδείξουν στην Άγκυρα ότι ακόμα και όταν η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας γίνεται πιο συναλλαγματική, υπάρχουν ορισμένοι τομείς που ποτέ δεν θα υπόκεινται σε συμφωνία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρόκειται να διαπραγματευτούν τα δικαιώματα των Αμερικανών πολιτών ή του κράτους δικαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και σε περιπτώσεις υψηλού κινδύνου, όπως οι κυρώσεις εναντίον του Reza Zarrab ή η έκδοση του Fethullah Gulen. Και θα συνεχίσει να θέτει τα θέματα κατά της διαφθοράς και του κράτους δικαίου στο επίκεντρο των διμερών σχέσεών της με την Τουρκία. Σε τελική ανάλυση, είναι ακόμα σύμμαχος, για την ώρα.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Μάριος Πούλλαδος


2 Σχόλια

  1. Gunslinger32

    Ειδικά η γερμανική πολιτική (και ιδιαίτερα ο συνασπισμός που είναι σήμερα στην εξουσία), προσπέρασε σε αντίθεση με την γνώμη που επικρατεί πλέον σε ένα μεγάλο μέρος των πολιτών πολύ εύκολα αυτή την πραγματικότητα, αποφεύγοντας εσκεμμένα και συνειδητά τον σωστό χαρακτηρισμό αυτής της πρακτικής απο τους «οθωμανιστές» στην Τουρκία(η πρόσφατη απαίτηση του Τσαβούσογλου για χαλάρωση της προειδοποίησης του γερμανικού υπουργείου εξωτερικών για τον τουρισμό στην γείτονα χώρα, φαίνεται πως θα εφαρμοστεί επίσης κατά γράμμα απο τους γερμανούς πολιτικούς, οι οποίοι θέλουν να σημειώσουν επιτυχίες στο θέμα των προφυλακισμένων Γερμανών κατοίκων, που έχουν συλληφθεί στην Τουρκία με αμφισβητήσιμες(πλαστές) κατηγορίες για δήθεν εμπλοκή/συμμετοχή τους σε τρομοκρατικές ομάδες.

  2. stelios

    Παλιά μου τέχνη κόσκινο…Και το 1974 στην Κύπρο 1619 άτομα αιχμαλωτίστηκαν από τον τουρκικό στρατό και ποτέ δεν επέστρεψαν.


ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: